Σήμερα θα ήθελα να ξεκινήσω τις σκέψεις μου με δύο διαπιστώσεις.

Α) Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ελληνική πολιτική Ιστορία η πολιτική σκηνή έχει γεμίσει με τόσα πολιτικά απόβλητα! Αν και παρακολουθώ τα πολιτικά πράγματα εκ του μακρόθεν και χωρίς να εισέρχομαι σε λεπτομέρειες και παρασκήνια διότι αυτά τα βρίσκω εξαιρετικά αδιάφορα και βλακώδη, εντυπωσιάζομαι από το ανθρώπινο τσίρκουλο και την βλακεία που διαγκωνίζεται στην πολιτική σκηνή του τόπου.

Β) Την τελευταία πενταετία η Ελληνική Οικονομία έχει καταγράψει σημαντική βελτίωση σε μία σειρά πολύ σημαντικών μακροοικονομικών δεικτών με αποτέλεσμα οι Διεθνείς Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης να έχουν αναβαθμίσει την Ελλάδα από την κατηγορία του σκουπιδιού ( junk) στην κατηγορία της επενδυτικής βαθμίδος (Investment Grade). Αυτή η εξέλιξη είναι πολύ σημαντική κυρίως διότι προσφέρει στη χώρα ευχερή πρόσβαση στις διεθνείς πιστοληπτικές αγορές με μειωμένο κόστος δανεισμού, άρα ευχερή εξυπηρέτηση του Δημοσίου Χρέους και καθιέρωση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας με αποτέλεσμα την προσέλκυση νέων επενδύσεων.

Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα του πλήθους και της ποιότητος των προσώπων που συνωθούνται στο πολιτικό προσκήνιο και δυστυχώς για εμάς φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν. Εδώ βλέπουμε πολιτικά ρετάλια όπως έναν γηραιό πρώην Πρωθυπουργό ο οποίος εμφορείται από φανατικό πνεύμα εθνικισμού και τουρκοφαγίας! Στην μακρά πολιτική διαδρομή του έκανε τεράστια λάθη αλλά και προδοσίες, έριξε την πρώτη πραγματικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έφτιαξε δικό του κόμμα, έμεινε χρόνια στην αχρηστία και τελικά εν μέσω Κρίσεως και Χρεοκοπίας κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός. Τα τελευταία χρόνια αναλίσκεται εμμονικά σε επιθέσεις κατά της Ν.Δ. και του Πρωθυπουργού με κύριο άξονα τα ελληνοτουρκικά. Μοναδικός σκοπός της ζωής του είναι να φύγει ο Μητσοτάκης!

Βλέπουμε επίσης πολιτικούς ηγέτες με θεσμικό αντιπολιτευτικό ρόλο, μειωμένης νοημοσύνης και επικοινωνιακών δυνατοτήτων, ο οποίος δεν γνωρίζει καν την Αγγλική γλώσσα έστω και αν διετέλεσε Ευρωβουλευτής. Να μην αναφερθώ φυσικά σε πολιτικούς σαλτιμπάγκους όπως ο τέως Πρωθυπουργός-και εσχάτως φιλόδοξος συγγραφέας- ο οποίος ύστερα από ένα διάλειμμα δράσης ετοιμάζεται να ιδρύσει νέο δικό του κόμμα φιλοδοξώντας φυσικά και αυτός να μας ξανασώσει. Ποιος;
Ο άνθρωπος που κατέστρεψε την Χώρα και που λίγο έλειψε να μας βγάλει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από το ευρώ. Αυτός που θαύμαζε τον Βαρουφάκη και τον έκανε Υπουργό. Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έχουμε εσχάτως μία νέα άφιξη στο λιμάνι της Σωτηρίας της Πατρίδος και της εκ θεμελίων κάθαρσης. Την εμφάνιση μίας κυρίας η οποία είναι μεν μία τραγική φιγούρα διότι έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά αποφάσισε να μετατρέψει την τραγική μητρότητα σε πολιτικό πλεονέκτημα και να κατέλθει στον πολιτικό στίβο με μόνο στόχο μία εκδικητική κάθαρση και διάφορα συγκεχυμένα συνθήματα περί γενικής ανατροπής Νόμων και Θεσμών.
Η εν λόγω κυρία συγκροτεί ένα τραγελαφικό δίδυμο με μία άλλη έξαλλη καρικατούρα της πολιτικής σκηνής, τη… γλυκιά Ζωή (όχι την Dolce Vita) η οποία ευαγγελίζεται και αυτή την εκ θεμελίων κάθαρση και την παραπομπή των μισών Ελλήνων πολιτικών στο Ειδικό Δικαστήριο και τον εγκλεισμό τους στην φυλακή.
Δυστυχώς η Υστερία είναι μία οξεία γυναικεία νόσος, απόδειξη δε αυτού είναι ότι ο όρος προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη «υστέρα», που σημαίνει τη γυναικεία μήτρα. Και από υστερία διαθέτουν μπόλικη και οι δύο εν λόγω κυρίες.
Το καταπληκτικό δε είναι ότι η νεόκοπη επαγγελματίας μητέρα-επαναστάτρια είναι και φανατική θρησκόληπτη! Έχετε ξανακούσει ριζοσπαστικό επαναστάτη που ευαγγελίζεται την εκθεμελίωση των πάντων και την απόλυτη εκδίκηση, να είναι θρησκόληπτος; όταν η Θρησκεία είναι το κατεξοχήν σύμβολο της συντήρησης. Αυτό και μόνον αποδεικνύει την τρικυμία και το χάος που επικρατεί στο ταραγμένο μυαλό της.

Αυτοί είναι λοιπόν μερικοί από τους φιλόδοξους Σωτήρες μας. Προτιμώ να πάω άπατος παρά να με «σώσουν» αυτοί.

Όσον αφορά δε το δεύτερο ζήτημα τα πράγματα είναι απλά και προφανή. Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε έναν ενάρετο κύκλο μακροοικονομικής ευεξίας ο οποίος όμως πρέπει να επεκταθεί και στην καθημερινότητα του πολίτη, κυρίως μέσω της αυξήσεως του εισοδήματός του. Θέλει μεγάλη προσπάθεια αλλά το πρώτο βήμα έγινε.
Το μεγάλο επίτευγμα της Χώρας είναι η απόκτηση πολιτικής σταθερότητας. Εκεί οφείλεται και η Δημοσιονομική Πειθαρχία που οδήγησε στην βελτίωση της Οικονομίας. Αλλά αυτό είναι και το μεγάλο διακύβευμα. Τυχόν απώλεια της πολιτικής σταθερότητας θα ανατρέψει τα σημερινά επιτεύγματα.

Οι επόμενες εκλογές κατά τούτο είναι πολύ κρίσιμες. Διότι παίζεται η πολιτική σταθερότητα της χώρας. Και με όλους αυτούς τους προαναφερθέντες πολιτικούς γαμπρούς και τις νύφες που έχουν μαζευτεί στην πόρτα και περιμένουν να μπουν και να μας σώσουν, ζήτω που καήκαμε.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Το ελληνικό οξύμωρο… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αυτή η απορία αποτελεί το ερώτημα του ενός δισεκατομμυρίου. Το εν λόγω ζήτημα συνιστά το ιερό δισκοπότηρο των απανταχού της Γης επενδυτών. Υπάρχουν ασφαλείς επενδύσεις; Ερώτημα που εμπεριέχει εν εαυτώ μία βασική αντίφαση. Κάθε επένδυση αποσκοπεί σε κέρδος. Ακόμη και η αγορά ενός σπιτιού-το περίφημο νεοελληνικό «κεραμίδι»- εκτός από την πιθανή εκπλήρωση στεγαστικών αναγκών, αποβλέπει και σε κάποιο κέρδος. Είτε από την ενοικίαση είτε από την απόκτηση υπεραξίας όπως παραδοσιακά συνέβαινε μέχρι σήμερα.
Όμως το κέρδος εμπεριέχει αναπόδραστα και τον σχετικό κίνδυνο. Είτε αυτός είναι επιχειρηματικός είτε επενδυτικός κίνδυνος. Οικονομικό κέρδος χωρίς τον ανάλογο κίνδυνο εξ ορισμού δεν υπάρχει. Και για να θυμηθώ τον μικρό οικονομολόγο που όλοι κρύβουμε μέσα μας, ο κίνδυνος αποτελεί για το κέρδος “conditio sine qua non” ή «εκ των ων ουκ άνευ», ελληνιστί.

Βέβαια μέχρι σήμερα υπήρχαν μερικά θεωρούμενα ως ασφαλή επενδυτικά καταφύγια, με πρώτο και καλλίτερο τον χρυσό. Ο χρυσός όμως έχει ένα βασικό μειονέκτημα, δεν αποφέρει έσοδα. Και πρέπει να αναμένει κανείς την άνοδο της τιμής του για να απολαύσει κάποιο κέρδος. Έλα όμως που η τιμή του χρυσού ήταν πρακτικά ακίνητη τα τελευταία 10 χρόνια.

Άλλα ασφαλή επενδυτικά καταφύγια εθεωρούντο παραδοσιακά το ελβετικό φράγκο και το δολάριο. Το ελβετικό φράγκο είχε ανέκαθεν πολύ χαμηλά επιτόκια, μερικές φορές και αρνητικά, και όχι μόνον δεν απέδιδε εισόδημα αλλά η διακράτησή του συνεπάγετο και κόστος. Το δε δολάριο απεδείχθη και αυτό αναξιόπιστο ύστερα από την βουτιά που έφαγε, με αποτέλεσμα να χάσει και αυτό 10% της αξίας του λόγω των κόλπων του κ. Τραμπ.

Φέτος λοιπόν είναι η χρονιά που ξαναγράφονται τα παραδοσιακά επενδυτικά εγχειρίδια. Η απίθανη εκτόξευση της αβεβαιότητος και των κινδύνων στο οικονομικό και γεωπολιτικό σύστημα προκαλεί σεισμικές αναδιατάξεις στο επενδυτικό ευαγγέλιο.

Ακόμη και οι μεγάλες Κεντρικές Τράπεζες άλλαξαν στρατηγική.

Εκεί που παραδοσιακά συσσώρευαν Αμερικανικά κρατικά ομόλογα ως ασφαλή αποθεματική τοποθέτηση με αποτέλεσμα σήμερα να κατέχουν 3,5 τρις δολ. σε ομόλογα ΗΠΑ, φέτος αγόρασαν τεράστιες ποσότητες χρυσού και έφτασαν να κατέχουν 4,5τρις δολ. σε χρυσό με συνέπεια η αξία του να εκτοξευθεί σε απίστευτο ιστορικό ρεκόρ.
Έτσι ούτε να παντρευτεί κανείς δεν μπορεί σήμερα διότι αδυνατεί να αγοράσει τις βέρες. Εκτός αν παντρευτεί και δεν φοράει βέρα, πράγμα που θεωρείται γενικώς ύποπτο! Ιδίως από τις πεθερές.

Ποιο είναι λοιπόν το πρώτο λογικό συμπέρασμα ύστερα από όλα αυτά;

Μάλλον ότι ασφαλής επένδυση δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως επενδύσεις οι οποίες υπόσχονται υπό ορισμένες αυστηρές προϋποθέσεις από μικρά έως μεγάλα κέρδη με υψηλό όμως τον βαθμό του επενδυτικοί κινδύνου, δηλ. και με μεγάλη πιθανότητα πραγματοποίησης ζημιών. Αυτές οι επενδύσεις είναι τα χρηματιστήρια.
Οι επενδύσεις όμως στα χρηματιστήρια υπόκεινται σε δύο αυστηρές προϋποθέσεις για να έχουν πιθανότητες επιτυχίας. Η πρώτη και σημαντικότερη είναι η επιλογή της στιγμής εισόδου. Φυσικά αν καταφέρει κανείς να αγοράσει σε χαμηλές τιμές τότε έχει αυξημένες πιθανότητες κέρδους. Υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι χαμηλές τιμές δεν θα γίνουν χαμηλότερες, και ότι θα πουλήσει σε τιμές υψηλότερες, αν και όταν αυτές εμφανισθούν.

Η δεύτερη προϋπόθεση για επιτυχείς χρηματιστηριακές επενδύσεις είναι ο μακροχρόνιος ορίζοντας. Είναι πολύ πιθανόν να χρειασθούν πολλά χρόνια για να καταγράψει κανείς κέρδη στο χρηματιστήριο. Και βέβαια αυτονόητο είναι να μην μεσολαβήσει κανένα κραχ, πράγμα που συμβαίνει κάθε μερικά χρόνια, οπότε όλες οι προσδοκίες πάνε περίπατο. Πόσοι όμως έχουν την πολυτέλεια να διαθέτουν έναν απροσδιόριστα μεγάλο επενδυτικό ορίζοντα;
Μόνον οι νέοι που επενδύουν για τα παιδιά τους. Αλλά οι περισσότεροι νέοι με παιδιά δεν έχουν την πολυτέλεια να τους περισσεύουν χρήματα προς επένδυση.
Οπότε οι περισσότεροι μακροχρόνιοι επενδυτές βρίσκονται στα επενδυτικά εγχειρίδια παρά στην πραγματική ζωή.

Εγώ προσωπικώς ύστερα από χρόνια που παρακολουθώ τις αγορές, έχω καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Ότι οι αγορές υπόκεινται μετά βεβαιότητος σε μία μακροπρόθεσμη κυκλικότητα, πέραν των βραχυπροθέσμων διακυμάνσεων. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η περιοδικότης αυτής της κυκλικότητας είναι εκ των προτέρων άγνωστη. Ούτε μπορεί να πιθανολογηθεί από την μελέτη του ιστορικού παρελθόντος των αγορών. Αλλά αυτή είναι η μαγεία τους. Το αβέβαιο και άγνωστο μέλλον το οποίον συγκρούεται με την ανθρώπινη απληστία που χαρακτηρίζει τους επενδυτές. Αγορές χωρίς νομοτελειακή αβεβαιότητα και χωρίς ανθρώπινη απληστία είναι αδύνατον να υπάρξουν.

Για να επανέλθω λοιπόν στο αρχικό ερώτημα, το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι ότι οι ασφαλείς επενδύσεις δεν υπάρχουν. Στις επενδύσεις δεν ισχύει η ανθρώπινη λογική και ο νόμος της αιτιοκρατίας.

Ισχύει όμως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματος. Ο Νόμος των Πιθανοτήτων. Ο οποίος τι λέει; Λέει ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν. Και ο Παράδεισος και η Κόλαση. Το κάθε ένα όμως υπόκειται σε κάποιες πιθανότητες. Τίποτα δεν είναι βέβαιον. Απαντά λοιπόν αυτό στο αρχικό ερώτημα περί υπάρξεως ασφαλών επενδύσεων;

Ο αναγνώστης θα το κρίνει. Εγώ προσωπικώς αδυνατώ.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Υπάρχει ασφαλής επένδυση;… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χαίρω πολύ. Έτσι γίνομαι ακόμα και γω πρωθυπουργός και μάλιστα πολύ πετυχημένος. Δώστε μου έναν Πιερρακάκη να τον βάζω υπουργό όπου το σύστημα πονάει, να καθαρίζει αυτός την κόπρο του Αυγείου και μετά να τον στέλνω στο επόμενο δύσκολο πόστο. Φυσικά εγώ ως πρωθυπουργός θα καρπώνομαι την δόξα των επιτυχιών και ο Πιερρακάκης θα ικανοποιεί το ψώνιο του να λύνει δύσκολα λειτουργικά προβλήματα του δημοσίου βίου!

Για του λόγου το αληθές ας κάνουμε μία σύντομη ανασκόπηση της διαδρομής και του έργου του πολυεργαλείου που ονομάζεται Κυριάκος Πιερρακάκης.

Αφού τελείωσε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέχισε τις σπουδές του στο Harvard, και κατόπιν στο ΜΙΤ. Μία τόσο λαμπρή και σπάνια ακαδημαϊκή διαδρομή προϋποθέτει ένα μοναδικό πνευματικό επίπεδο καθώς και άλλες δυσεύρετες προσωπικές αρετές με πρώτες την εργατικότητα και την στοχοπροσήλωση. 

Μετά τις σπουδές πέρασε μία περίοδο-όπως όλοι οι νέοι- ρομαντισμού και αφελείας και έγινε ΠΑΣΟΚΟΣ. Αλλοίμονο στον νέο που δεν είναι αριστερός και στον γέρο που δεν είναι δεξιός είχε πει ο μέγας Ουίνστον Τσόρτσιλ. Γρήγορα όμως συνήλθε. Εδώ πολλοί παραμένουν Πασόκοι διά βίου και μάλιστα με αρχηγό τον Ανδρουλάκη! 

Έτσι αποδέχθηκε την πρόταση Μητσοτάκη να ενταχθεί στην Κυβέρνηση το 2019.Τότε ανέλαβε το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, όπου σε ελάχιστο χρόνο πέτυχε εντυπωσιακές τομές στην λειτουργία του Δημοσίου. Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες απλώς θα αναφέρω ενδεικτικά τις πολλές και επαναστατικές δυνατότητες του gov.gr,την εισαγωγή της άυλης συνταγογράφησης καθώς και τις νέες δυνατότητες ενδοεπικοινωνίας των Δημοσίων Υπηρεσιών μεταξύ τους, ώστε να μη χρειάζεται ο πολίτης να υποβάλει το ίδιο χαρτί (πχ πιστοποιητικό γεννήσεως ) σε πολλές διαφορετικές Υπηρεσίες οι οποίες μέχρι τότε δεν ενδοεποκοινωνούσαν.  Και τέλος φυσικά την υπηρεσία προειδοποίησης με SMS,το 112, που βεβαίως απεδείχθη σωτήριο σε πολλές περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. 

Το 2023 ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας όπου πέρασε τον Νόμο περί λειτουργίας των Ξένων Πανεπιστημίων στην Ελλάδα εισήγαγε τον θεσμό του διεθνούς απολυτηρίου ΙΒ στην μέση εκπαίδευση και τέλος έδωσε δυνατότητες αυτοδιοίκησης στα Ελληνικά Πανεπιστήμια τα οποία μέχρι τότε ήταν απλά περίπτερα του Υπουργείου Παιδείας. 

Αλλά για να καταξιωθεί και αναγνωριστεί κανείς στην Ελλάδα ως πολιτικός, πρέπει να αναλάβει ένα οικονομικό υπουργείο και να φροντίσει να μοιράσει επιδοματάκια και αυξησούλες στον Λαό. Καλές οι τεχνολογικές μεταρρυθμίσεις και οι ψηφιακές καινοτομίες αλλά αν δεν χαϊδέψεις την τσέπη του Λαού, σε ξεχνάνε την άλλη μέρα και σε μαυρίζουν στις εκλογές. Και επειδή το θέμα εκλογές συγκινεί πρωτίστως τον Πρωθυπουργό αλλά και το κόμμα, ο κ. Μητσοτάκης έκανε την πολύ έξυπνη κίνηση να τοποθετήσει τον Πιερρακάκη Υπουργό Οικονομικών. Ο νέος Υπουργός ετοίμασε το πακέτο οικονομικής πολιτικής που πρόσφατα ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός στην ΔΕΘ και το οποίον κινείται βασικά σε δύο άξονες. Πρώτον περικοπή φόρων και δεύτερον παροχή επιδομάτων και αυξήσεων στην πλειονότητα των Ελλήνων Πολιτών. 

Ξέρετε η μείωση των φόρων είναι πολύ πιο σημαντική από τις αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων σε ψυχολογικό  επίπεδο, διότι συνιστά μία νίκη του πολίτη απέναντι στο αδηφάγο κράτος με το οποίον ο Έλλην ευρίσκεται σε μία διαρκή αντιπαράθεση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι Έλληνες ασκούν την φοροδιαφυγή σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους λαούς, διότι η φοροδιαφυγή εκτός από το προφανές όφελος, έχει και μία ψυχολογική διάσταση θριάμβου απέναντι στον πλέον μισητό εκπρόσωπο του Κράτους, την Εφορία. Πιθανότατα είναι ένα από τα τελευταία κατάλοιπα της τουρκοκρατίας η ταύτιση των φόρων με το μισητό και καταπιεστικό κράτος.

Για να  εξωραΐσει μάλιστα το οικονομικό πακέτο ο Κ.Π. βάφτισε τις παροχές και τις αυξήσεις “κοινωνικό μέρισμα” που είναι όρος εκλεπτυσμένος και πιασάρικος καθότι έχει και λίγο αριστερή μυρωδιά. Έτσι και τους Δεξιούς ικανοποιεί αλλά και τους Αριστερούς χαϊδεύει στο φιλότιμο.

Δεν γνωρίζω φυσικά ποια θα είναι τα επόμενα βήματα του Κ.Π. αλλά η φαντασία και η επινοητικότης των πολιτικών είναι απεριόριστη ιδίως όταν πλησιάζουν εκλογές. Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο η δημοφιλία να γυρίσει ως μπούμερανγκ στο κεφάλι του Κ.Π.  Να κριθεί δηλ. ότι ο Κ.Π. καθίσταται επικίνδυνος και απειλητικός ως Δελφίνος, λόγω ακριβώς της δημοφιλίας του και ξαφνικά τον φάει το μαύρο σκοτάδι. 

Προσωπικώς έχω να υποβάλω μία ρηξικέλευθη και επαναστατική πρόταση προς την Κυβέρνηση, ειδικά εν όψει εκλογών.

Να ιδρυθεί ένα Υπουργείο Παραπόνων και Αιτημάτων, στο οποίο  οι πολίτες θα μπορούν να υποβάλλουν τα παράπονα και τα αιτήματά τους τα οποία, ο υπουργός  που θα το αναλάβει, θα τα καταγράφει και θα τους εξηγεί πως όλα θα λυθούν την τρίτη τετραετία της Κυβέρνησης. Βέβαια ο εν λόγω Υπουργός θα πρέπει να διαθέτει το χάρισμα της επικοινωνίας και της πειθούς, για να περνάει στον κοσμάκη. Μέχρι και γαμπρούς σε απελπισμένες γεροντοκόρες μπορεί να περιλαμβάνει το πρόγραμμα παροχών της επόμενης τετραετίας.

Έτσι και η τρίτη θητεία της Κυβέρνησης είναι εξασφαλισμένη, με δεδομένη  και την φαιδρότητα της αντιπολίτευσης.

Βλέπετε η πολιτική δεν είναι από τα πιο καθαρά σπορ. Τουλάχιστον όμως έχει και ορισμένες χαριτωμένες ή και αστείες πλευρές.

*Οικονομολόγος

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Το κυβερνητικό πολυεργαλείο… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ένα εκ πρώτης όψεως ασήμαντο περιστατικό στην αγορά κρατικών ομολόγων της Ιαπωνίας, το οποίον υπό ομαλές συνθήκες θα περνούσε απαρατήρητο, και δεν θα είχε δημοσιότητα ή προεκτάσεις, πρόσφατα έλαβε τεράστιες διαστάσεις και δημιούργησε πανικό στους επενδυτές και στους διεθνείς οικονομικούς αναλυτές. Η Ιαπωνία, η οποία ως γνωστόν είναι η πλέον υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη, αντιμετώπισε μία κρίση αναχρηματοδότησης του Δημοσίου Χρέους της, και διάφοροι φόβοι δημιουργήθηκαν ότι ανάλογες κρίσεις μπορεί να αντιμετωπίσουν και άλλες υπερχρεωμένες χώρες μεταξύ των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο ή οι ΗΠΑ.

Με δύο λόγια το Ιαπωνικό Δημόσιο προέβη σε μία συνηθισμένη Δημοπρασία 20ετών ομολόγων ύψους 7 δισ. δολαρίων, για την οποίαν όμως υπήρξε πολύ αναιμική ανταπόκριση από την αγορά, με αποτέλεσμα η έκδοση να καλυφθεί οριακά και η απόδοση του 20ετούς ομολόγου να διαμορφωθεί σε υψηλά επίπεδα ρεκόρ και φυσικά η τιμή να πέσει σε επίσης επίπεδα ρεκόρ, πράγμα που συμπαρέσυρε και τις αποδόσεις και των υπολοίπων κατηγοριών ομολόγων και όλης της αγοράς. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό διότι η Ιαπωνία είναι η τρίτη μεγαλύτερη Οικονομία παγκοσμίως και οποιαδήποτε κρίση εμπιστοσύνης στα Δημόσια Οικονομικά της Ιαπωνίας μπορεί πολύ εύκολα να μεταδοθεί και σε άλλες μεγάλες χώρες, με απρόβλεπτα αποτελέσματα!

Από την περίοδο της υγειονομικής πανδημίας στην αρχή της τρέχουσας δεκαετίας οπότε εκδηλώθηκε μία απότομη και μεγάλη άνοδος του πληθωρισμού, τα επιτόκια αυξήθηκαν παγκοσμίως. Τώρα με την αλλοπρόσαλλη πολιτική δασμών του Προέδρου Τραμπ να επικρέμαται, αυξάνονται οι φόβοι για περεταίρω αύξηση του πληθωρισμού και άρα μεγάλων αυξήσεων των επιτοκίων, γεγονός που υποδαυλίζει τους φόβους για την κατάσταση της Δημοσιονομικής Σταθερότητος τόσο των ΗΠΑ όσο και λοιπών Δυτικών Χωρών οι οποίες βαρύνονται με υπέρμετρο Δημόσιο Χρέος.

Ευτυχώς η Ελλαδίτσα μας, η οποία είναι και αυτή υπερχρεωμένη, χρωστάει κυρίως σε Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις Κρατών Μελών και έτσι δεν κινδυνεύει τόσο από τα καπρίτσια των αγορών! Επίσης, ως γνωστόν, οι όροι δανεισμού είναι ευνοϊκοί και το επιτόκιο σταθερό και πολύ χαμηλό.

Μην ξεχνάμε ότι η πρόσφατη υποβάθμιση από την Moody’s του αξιόχρεου της Αμερικανικής Οικονομίας της αφαιρεί οριστικά τον χαρακτηρισμό ΑΑΑ ήτοι την ανώτατη βαθμίδα πιστοληπτικής διαβάθμισης. Τα πράγματα είναι όμως ολίγον ζόρικα διότι ο λόγος Χρέους προς ΑΕΠ των ΗΠΑ είναι ήδη στο 123% και θεωρείται από ορισμένους αναλυτές ότι είναι η πιο ευάλωτη Ανεπτυγμένη Οικονομία ως προς τη δημοσιονομική της σταθερότητα! Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι η Ιαπωνία είναι ένας εκ των μεγαλυτέρων επενδυτών σε Αμερικανικά Ομόλογα, αν όμως η Ιαπωνία έχει πρόβλημα να χρηματοδοτήσει το δικό της Χρέος πως θα μπορέσει να συνεχίσει να αγοράζει Αμερικανικά Ομόλογα; Σημειώνω ότι το Χρέος προς ΑΕΠ της Ιαπωνίας είναι στο 235%, μακράν το παγκόσμιο ρεκόρ υπερχρέωσης!

Οι αποδόσεις των ομολόγων γενικά έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν παγκοσμίως, και οι τιμές να πέφτουν, ενώ στους επενδυτές των χρηματιστηρίων επικρατεί γενικώς η άποψη ότι αν το Αμερικανικό 10ετές χτυπήσει το όριο του 5%, τότε τα Χρηματιστήρια θα καταρρεύσουν.
Ο λόγος είναι απλός. Η Αμερικανική Οικονομία βασίζεται στην κατανάλωση κατά 70%, η δε κατανάλωση τροφοδοτείται από καταναλωτικά δάνεια. Αν το επιτόκιο των δανείων ανέβει, όπως ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει με την άνοδο των αποδόσεων των 10ετών ομολόγων, η κατανάλωση θα μειωθεί αλλά θα δημιουργηθεί και μία νέα γενεά κόκκινων δανείων. Επίσης θα αυξηθούν και τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων που σήμερα βρίσκονται γύρω στο 7,5%. Σημειώστε ότι στην Αμερική όλα σχεδόν τα νοικοκυριά έχουν στεγαστικό δάνειο, (mortgage). Εκεί δεν είναι Ελλάδα όπου έχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ ιδιοκατοίκησης.

Όλα αυτά δεν συγκινούν τον κ. Τραμπ ο οποίος συνεχίζει να παίζει με τους δασμούς και να τους ανεβοκατεβάζει, θεωρώντας ότι τα πράγματα θα του έλθουν ευνοϊκά, όπως τουλάχιστον αυτός τα θέλει. Οι διεθνείς επενδυτές όμως βρίσκονται στα κάγκελα και σε τέτοιες συνθήκες αβεβαιότητος και τρέλας, είναι πού εύκολο να συμβεί το περίφημο «ατύχημα», ένας πανικός δηλ. που θα οδηγήσει σε κατάρρευση των αγορών.

Οι ΗΠΑ θα παρουσιάσουν Δημοσιονομικό έλλειμμα για το 2025 ύψους 2 τρισ. δολαρίων ή 6,5% του ΑΕΠ, το οποίο θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί ομαλά από εξωτερικό δανεισμό. Εκεί κάτι μπορεί να στραβώσει και τότε θα συμβεί το απόλυτο χάος, εφόσον οι συνθήκες στις αγορές είναι πολύ αβέβαιες και όλοι είναι με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Η μπάλα βρίσκεται στα χέρια του Προέδρου της Federal Reserve Τζερόμ Πάουελ. Αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να καθησυχάσει τις αγορές. Ο Πάουελ φοβάται τον πληθωρισμό και δεν μειώνει τα επιτόκια, όπως τον πιέζει ο Πρόεδρος Τραμπ. Και οι φόβοι του δεν είναι αβάσιμοι. Υπάρχει προηγούμενο στην Αμερικανική Ιστορία όπου ο πληθωρισμός κατά τη δεκαετία του ’70 έφθασε στο 15% και η Fed αναγκάσθηκε να ανεβάσει τα επιτόκια στο 21% για να τον δαμάσει. Και ο μεν πληθωρισμός υποχώρησε αλλά τα υψηλά επιτόκια άφησαν μεγάλες πληγές στην αμερικανική κοινωνία. Κυρίως στον αγροτικό και τον βιομηχανικό τομέα, ενώ η ανεργία έφθασε στο 12%, πράγμα ανήκουστο για αμερικανικά δεδομένα.

Αυτά γνωρίζει ο κ. Πάουελ και προφανώς έχει χάσει τον ύπνο του. Και αυτά ακριβώς αγνοεί ο κ. Τραμπ και παίζει με τους δασμούς αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις! Τα υψηλά επιτόκια απειλούν την Αμερική με δημοσιονομική ασφυξία, ενώ τα χαμηλά την απειλούν με πληθωρισμό. Διαλέγετε και παίρνετε.

Λυπούμαι που ακούγομαι τόσο απαισιόδοξος αλλά φοβούμαι ότι πριν από κάθε κρίση όσοι ήταν επιφυλακτικοί εθεωρούντο καταστροφολόγοι και απαισιόδοξοι, αλλά όταν έσκαγε η κρίση όλοι έτρεχαν.

Εντάξει, θα προσπαθήσω την επόμενη φορά να είμαι πιο ενθουσιώδης και αισιόδοξος. Αλλά θα πρέπει να υπάρξει και η αφορμή. To ελπίζω.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Ατύχημα εν αναμονή… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η πρόσφατη εξασθένηση του Δολ. στο 1,13 έναντι του ευρώ, έχει προκαλέσει ανησυχία μεταξύ των επενδυτών τόσο στην εγχώρια όσο και στις διεθνείς αγορές.
Οι ανάλογες διακυμάνσεις των χρηματιστηριακών αγορών, λόγω κυρίως των καταστροφικών αποφάσεων του Προέδρου Τραμπ που απειλούν να τινάξουν το διεθνές εμπόριο στον αέρα και να τραυματίσουν σοβαρά την Αμερικανική Οικονομία, φαίνεται ότι δεν ανησύχησαν τόσο πολύ τους επενδυτές, ίσως διότι αυτοί είναι εθισμένοι στα χρηματιστηριακά σκαμπανεβάσματα και πλέον έχουν εκπαιδευθεί να μην πανικοβάλλονται, αλλά να θεωρούν τις πτώσεις των χρηματιστηρίων ως αγοραστικές ευκαιρίες.

Κάπως έτσι συνέβη και τώρα. Με την πτώση των χρηματιστηρίων (ο S+P έπεσε από τα πρόσφατα υψηλά του κατά 19% και εν συνεχεία ανέβηκε κατά 13%, όπου βρίσκεται σήμερα) τεράστια ποσά φρέσκου επενδυτικού χρήματος εισέρρευσαν στις αγορές, ενώ πιθανότατα σε άλλες εποχές θα είχε επικρατήσει παγκόσμιος πανικός, μη αποκλειομένου ακόμη και ενός χρηματιστηριακού κραχ.

Σε αντίθεση όμως, η σχετική πτώση του Δολαρίου, προκάλεσε μεγαλύτερες ανησυχίες και έφερε στο φως πολλές απαισιόδοξες σχετικές αναλύσεις και δυσοίωνες προβλέψεις. Λογικό ακούγεται διότι το Δολάριο είναι το νόμισμα του παγκοσμίου εμπορίου και θεωρείται το μεγαλύτερο καταφύγιο ασφαλείας, καθώς και το σπουδαιότερο όχημα για διεθνείς επενδύσεις. Τα δύο άλλα δύο κλασικά επενδυτικά καταφύγια ασφαλείας είναι το Ελβετικό Φράγκο και ο χρυσός. Αλλά αυτές οι δύο αγορές είναι πολύ μικρές και φυσικά δεν διαθέτουν την τεράστια ρευστότητα και μέγεθος της αγοράς Δολαρίων.

Από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου το 1944, οπότε διοργανώθηκε από τις νικήτριες χώρες η Διάσκεψη του Bretton Woods και εκεί σχεδιάστηκε η αρχιτεκτονική του Δυτικού νομισματικού συστήματος, το δολάριο κατέλαβε τον κεντρικό και κυρίαρχο ρόλο με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς εμπορίου να διεκπεραιώνεται σε Δολάρια και το Δολάριο να κυριαρχεί επίσης στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά και εύλογα εφόσον το Δολάριο εδράζεται στην Αμερικανική Οικονομία που είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη του κόσμου.

Για να δούμε όμως κατά πόσον είναι εύλογες οι ανησυχίες σχετικά με την πρόσφατη αδυναμία του Δολαρίου και πόσο απαισιόδοξοι δικαιολογείται να είμαστε για τις περαιτέρω σχετικές εξελίξεις. Συγχωρέστε με που είμαι αναγκασμένος να καταφύγω σε μερικά νούμερα αλλά δεν γίνεται διαφορετικά.
Το ευρώ, ως ενιαίο νόμισμα ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών γεννήθηκε στις αρχές του 1999 και η αρχική ισοτιμία του έναντι του Δολαρίου ήταν 1,18. Δηλ το Δολάριο ήταν τότε ασθενέστερο απ’ ότι είναι σήμερα. Πολύ σύντομα όμως, τον Οκτώβριο του 2000 το Δολάριο ανατιμήθηκε στο 0,83 δηλ. ανέβηκε κατά 40% έναντι του ευρώ. Κατόπιν στα μέσα του 2008 η ισοτιμία έπεσε στο 1,58 δηλ. το Δολάριο σχεδόν υποτιμήθηκε στο μισό. Και τέλος σχετικά πρόσφατα τον Οκτώβριο του 2022 η ισοτιμία βρέθηκε στο 0,98 δηλ. ανατίμηση του Δολαρίου κατά 38%.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από τα ανωτέρω είναι ότι το δολάριο παρουσιάζει διαχρονικά μεγάλες διακυμάνσεις και χαρακτηρίζεται από μία κυκλικότητα όπως όλες οι αγορές. Η κυκλική διακύμανση είναι νόμος απαράβατος για όλες τις αγορές, απλώς δεν μπορούμε να προβλέψουμε το εύρος και την συχνότητα της διακύμανσης. Αν μπορούσαμε ή θα ήμασταν όλοι πλούσιοι, ή δεν θα υπήρχαν αγορές.
Αγορές χωρίς διακυμάνσεις δεν νοούνται. Αυτό ισχύει φυσικά και για την αγορά Δολαρίου.
Και ένα τελευταίο νούμερο αλλά το πιο ενδιαφέρον. Από γενέσεως του ευρώ μέχρι σήμερα ο μέσος όρος της ισοτιμίας έναντι του Δολαρίου είναι περίπου 1,13. Όσο είναι και σήμερα.

Άρα το Δολάριο σήμερα δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε υποτιμημένο ούτε υπερτιμημένο εφόσον βρίσκεται στον ιστορικό μέσο όρο. Απλώς προέρχεται από μεγαλύτερες ισοτιμίες και «έπεσε» προς τον μέσο όρο. Αυτή η πτώση του Δολαρίου «βολεύει» τον κ. Τραμπ ο οποίος, όχι αδίκως, θέλει να περιορίσει το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ. Δυστυχώς το επιχείρησε κατά τον πιο χοντροκομμένο και άτσαλο τρόπο, με την επιβολή υψηλότατων δασμών και χωρίς καμία προσυνεννόηση και διαπραγμάτευση με τους εμπορικούς εταίρους των ΗΠΑ. Το γεγονός αυτό είναι που δημιούργησε και τον σχετικό πανικό και όχι αυτή καθ’ αυτήν η μείωση της ισοτιμίας του Δολαρίου.

Εν κατακλείδι, ο κ. Τραμπ και τα καραγκιοζιλίκια του θα αποδειχθούν νομοτελειακά μία σχετικά σύντομη θλιβερή παρένθεση στο Αμερικανικό Γίγνεσθαι. Το Αμερικανικό οικονομικό οικοδόμημα είναι πολύ πιο ισχυρό από τον κ. Τραμπ και τούτο διότι βασίζεται στην τεράστια δύναμη της έρευνας και της τεχνολογικής καινοτομίας, με όχημα τις πάμπολλες καινοτόμες μικρές και μεγάλες εταιρίες οι οποίες κυριαρχούν στις εμπορικές και χρηματιστηριακές αγορές της Αμερικής και παγκοσμίως, και οι οποίες βασίζονται στην έρευνα που ξεκινάει από τα καταπληκτικά Αμερικανικά Πανεπιστήμια.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα σπουδαία Αμερικανικά Πανεπιστήμια είναι μακράν τα καλλίτερα παγκοσμίως και όσο και αν τα πολεμάει ο ιδιόρρυθμος κ. Τραμπ, τίποτα δεν θα καταφέρει διότι αυτά τα Πανεπιστήμια αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της Αμερικανικής οικονομικής ζωής και κουλτούρας. Και βεβαίως είναι το διαρκές φυτώριο της Αμερικανικής ανωτέρας τάξεως που κυβερνά και ορίζει τις τύχες της Αμερικής. Και φυσικά ως διαχρονικός θεσμός είναι πολύ ισχυρότερα και σημαντικότερα από τον οποιονδήποτε κ. Τραμπ.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Το ασθενές ισχυρό Δολάριο… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κωνσταντίνος Καβάφης προς Κυριάκο Μητσοτάκη:

«Κι αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου όπως την θέλεις
Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
Όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις
Μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου
Μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας έξυπνος άνθρωπος και ικανός πολιτικός. Έχει διακυβερνήσει τη χώρα επί έξι χρόνια και υπολείπονται ακόμη δύο αν αποφασίσει να εξαντλήσει την πρωθυπουργική του θητεία. Σήμερα στο ξεκίνημα αυτής της διετίας και με ανανεωμένη την Κυβέρνηση, είμαι σίγουρος ότι ως νοήμων πολιτικός και γνώστης της Ελληνικής Ιστορίας, αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο δίλημμα.
Είτε θα αποφασίσει να συγκρουσθεί κατά μέτωπον με το μεγαλύτερο και οξύτερο πρόβλημα της ελληνικής πραγματικότητας, είτε θα επιλέξει να περιορισθεί σε συμβιβαστικές παρεμβάσεις οι οποίες δεν θα αλλάξουν ουσιαστικά βασικές προβληματικές νεοελληνικές καταστάσεις.

Το πρόβλημα στο οποίον αναφέρομαι είναι αυτό που συνήθως αποκαλούμε Ελληνικό Δημόσιο ή βαθύ Κράτος, το οποίον περιλαμβάνει την Κεντρική Διοίκηση, την Αυτοδιοίκηση, τους Δημόσιους Οργανισμούς και την προνομιακή ευνοιοκρατία την οποίαν απολαμβάνει το Δημοσιοϋπαλληλικό Σώμα και το Καθηγητικό Πανεπιστημιακό Κατεστημένο, σε σχέση με τον υπόλοιπο απλό κοσμάκη που δεν σιτίζεται από το Δημόσιο και φυσικά δεν απολαμβάνει τα σχετικά προνόμια.
Πρόκειται περί ενός παντοδύναμου και πολυκέφαλου τέρατος το οποίον φυσικά δεν είναι δυνατόν να ηττηθεί κατά κράτος, αλλά είναι δυνατόν με μία αιματηρή προσπάθεια να περιορισθεί σε έκταση και να αδυνατίσει σε επιρροή.

Το σχετικό δίλημμα είναι σκληρό και απάνθρωπο. Αν επιχειρήσει ο Πρωθυπουργός την εκσυγχρονιστική και μεταρρυθμιστική σύγκρουση με το Δημόσιο Κατεστημένο, πρέπει συγχρόνως να αποφασίσει ότι αυτό μάλλον θα σημάνει και το τέλος της πολιτικής του καριέρας.
Όλα τα θιγόμενα μικρά και μεγάλα συμφέροντα θα συνασπισθούν εναντίον του και πιθανότατα θα χάσει και τις εκλογές. Ίσως μάλιστα θα ήταν προτιμότερο να αποφασίσει ο ίδιος την οικειοθελή αποχώρησή του, ώστε να αποφύγει και την προσωπική φθορά της ήττας. Μακροπρόθεσμα όμως θα καταγραφεί στην Ιστορία ως ένας Μέγας πολιτικός, ισάξιος του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος πολιτικός ηγέτης θα έχει αναμορφώσει την Ελλάδα και ευεργετήσει τον Ελληνικό Λαό.

Αν αντιθέτως ο Πρωθυπουργός δεν αποτολμήσει την μεγάλη σύγκρουση με το Δημόσιο Τέρας και περιορισθεί σε μία συντηρητική μικροδιαχείρηση και επιδοματικές πολιτικές προς τους εκάστοτε δυσαρεστημένους, τότε η ζωή του θα είναι πού πιο εύκολη και πιθανότατα θα εξασφαλίσει και την συνέχιση της πολιτικής του καριέρας. Όμως σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να είναι μία περιθωριακή χώρα του ευρωπαϊκού Νότου, με όλα τα τριτοκοσμικά συμπτώματα που την ταλανίζουν και συχνά την χαρακτηρίζουν ως γραφική και αρτηριοσκληρωμένη, κατάλληλη μόνο για Greek salad, και για τα καλοκαιρινά μπάνια των πλουσίων Βορειοευρωπαίων επισκεπτών μας. Αυτό το απευκταίο σενάριο φαίνεται ότι υιοθετούν πολλά μεγάλα κερδοσκοπικά funds και σπεύδουν να γεμίσουν την χώρα μας με 5στερα ξενοδοχεία, πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορεί η χώρα να σηκώσει, τα οποία προφανώς προβλέπουν ότι θα κάνουν χρυσές δουλειές.

Αν λοιπόν ο Πρωθυπουργός επιλέξει αυτό το σενάριο, της συντηρητικής ακινησίας και του συμβιβασμού με το Δημόσιο Κατεστημένο, τότε βεβαίως θα μείνει στην Ιστορία ως ένας ακόμη μέτριος Πρωθυπουργός που δεν τόλμησε την μεγάλη ρήξη, ενώ μπορούσε. Και μακροπρόθεσμα θα ταφεί στην ιστορική λήθη, όπως τόσοι άλλοι.
Παραδέχομαι ότι είναι σκληρό και απάνθρωπο να ελπίζει κανείς ότι ένας πολιτικός θα διαθέτει πέραν των πολιτικών ικανοτήτων και τάσεις αυτοχειρίας. Εγώ που δεν διαθέτω, δεν έγινα πολιτικός, και μπορώ να κρίνω χωρίς να κρίνομαι. Δυστυχώς όμως φοβούμαι ότι στην Ελλαδίτσα μας δεν γίνεται αλλιώς. Είναι τόσο τερατώδης ο Μινώταυρος του Ελληνικού γραφειοκρατικού Δημοσίου Κατεστημένου, ώστε μόνο με ανθρωποθυσίες μπορεί να πληγεί.

Αν ο Πρωθυπουργός διαθέτει τον ρομαντικό ιδεαλισμό και τον οραματικό ρεαλισμό του Μεγάλου Ιστορικού Ηγέτη, καθώς και την προσωπική φιλοδοξία να αναδειχθεί ο ίδιος σε ιστορικό ορόσημο, τότε θα αποτολμήσει την μεγάλη ρήξη. Αν όχι, τότε θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με την μιζέρια της φθοροποιού μετριότητας, και των στενόχωρων συμβιβασμών.

Ένα είναι βέβαιο. Ότι στην πολιτική χρειάζονται και Ιφιγένειες αν θέλουμε να κερδίσουμε ένα σύγχρονο Τρωικό Πόλεμο.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Ζητείται πρωθυπουργική Ιφιγένεια… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Αν η Αμερική δεν μειώσει τις δαπάνες της, σύντομα θα πτωχεύσει». Τάδε έφη ο λαλίστατος και γραφικός κ. Έλον Μασκ, και φαίνεται ότι έχει απόλυτο δίκιο. Όσο και αν αντιπαθεί κανείς τον συγκεκριμένο κύριο, οφείλει να του αναγνωρίσει ότι είναι πολύ έξυπνος και δραστήριος. Το μαρτυρεί και η ιστορία της ζωής του, εφόσον κατόρθωσε από το μηδέν να γίνει ένας από τους πλουσιότερους και διασημότερους ανθρώπους του πλανήτη, σε σχετικά νεαρή ηλικία.

Αν και είναι απολύτως γνωστό στους κύκλους των αναλυτών και των οικονομολόγων, ουδείς μέχρι σήμερα -είτε πολιτικός είτε δημόσιος παράγων- είχε τολμήσει να δηλώσει δημοσίως προς την αμερικανική κοινή γνώμη αυτήν την απλή πικρή αλήθεια. Αυτήν που γνωρίζουν όλοι οι ειδικοί, αλλά αγνοεί ο μέσος Αμερικανός, διότι απλούστατα κανείς δεν είχε τολμήσει να το δηλώσει ευθέως. Προσωπικώς δεν συμπαθώ τον κ. Μασκ, ούτε άλλωστε συμπαθώ το αφεντικό του, Πρόεδρο Τραμπ. Διακρίνω όμως στην Αμερική ένα φαινόμενο που παρατηρείται και στην Ελλάδα. Δεν φαίνεται να υπάρχει μία προφανής και αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης των χωρών. Όσον αφορά την Αμερική, οι Δημοκρατικοί δεν διαθέτουν κανέναν σοβαρό υποψήφιο που θα μπορούσε να αμφισβητήσει τον κ .Τραμπ. Το είδαμε σαφέστατα και στις πρόσφατες εκλογές όπου κατήντησαν να κατεβάσουν ως αντίπαλο του Τραμπ την ανεκδιήγητη Κάμαλα Χάρις, αφού το ερείπιο Τζο Μπάιντεν αναγκάσθηκε δια της βίας να εγκαταλείψει την προεκλογική κούρσα.

Το ίδιο περίπου συμβαίνει και στη χώρα μας. Είτε συμπαθεί κανείς τον Πρωθυπουργό είτε όχι, οφείλει να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχει σοβαρή, αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας. Άρα, τόσο ο κ. Τραμπ, όσο και ο κ. Μητσοτάκης, είναι οι μόνες λύσεις -by default- (εξ ανάγκης). Με μία διαφορά. Ότι ο κ. Τραμπ συγκέντρωσε άνω του 50% της λαϊκής ψήφου, πράγμα που κανείς δυτικός δημοκρατικός ηγέτης έχει επιτύχει, ούτε φυσικά και ο κ. Μητσοτάκης!

Ας επανέλθουμε όμως στα του αμερικανικού χρέους. Σήμερα η Αμερική έχει Δημόσιο Χρέος γύρω στα 36 τρισ. δολ. ή 120% του ΑΕΠ. Το δε ετήσιο Δημοσιονομικό Έλλειμμα του Προϋπολογισμού είναι γύρω στο 6% του ΑΕΠ. Άρα το χρέος αυξάνει με ταχείς ρυθμούς. Όσο όμως το αμερικανικό χρέος αυξάνει, τόσο αυξάνει και η δαπάνη για την πληρωμή τόκων επί του χρέους, με αποτέλεσμα σήμερα η δαπάνη για τόκους να είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δαπάνη του Αμερικανικού Δημοσίου μετά τη Δαπάνη για Κοινωνική Ασφάλιση και Υγεία, που είναι πρώτη. Δηλ. η δαπάνη για τόκους ξεπέρασε ακόμη και το σύνολο των αμυντικών δαπανών των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα οι διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης να μειώσουν την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ, οι οποίες παραδοσιακά απολάμβαναν τον υψηλότερο βαθμό αξιολόγησης, γιαυτό και οι πάντες έσπευδαν να επενδύσουν σε Αμερικανικά Ομόλογα, να χρηματοδοτήσουν δηλ. το Αμερικανικό Χρέος.

Η κατάσταση όμως αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν, πράγμα που προφανώς αντελήφθη ο κ. Τραμπ, και ανέθεσε στο θορυβώδες πρωτοπαλίκαρό του με το καπελάκι, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες κατά 2 τρισ. δολ.
Βέβαια ουδείς Ευρωπαίος παράγων τολμά να εκφραστεί θετικά και να πιστώσει στα υπέρ του Τραμπ αυτές τις σωστές και σοβαρές κινήσεις του, διότι αυτομάτως θα χαρακτηρισθεί ως ακροδεξιός και φιλοτραμπικός, όρος που κουβαλάει μία βαθύτατη περιφρόνηση και απαξία. Βλέπετε, εμείς οι Ευρωπαίοι αγαπάμε να μισούμε το δίδυμο Τραμπ-Μασκ, διότι έτσι επιτάσσει η αριστερόστροφη δημοκρατική διανόηση και ο ψευτοπροοδευτισμός.

Η κατάσταση αυτή προκύπτει από ένα βασικό -αλλά βολικό- λάθος που κάνουμε όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι στην κριτική μας κατά του Τραμπ. Κρίνουμε τον Αμερικανό Πρόεδρο με βάση τα δικά μας συμφέροντα και κριτήρια και όχι αυτά του μέσου Αμερικανού. Φυσικά, εμάς μας βολεύει και μας συμφέρει η Αμερική να δαπανά πολλά χρήματα για θέματα εκτός αμερικανικών συνόρων, όπως είναι το ΝΑΤΟ, η ευρωπαϊκή άμυνα και οι πάσης φύσεως επενδύσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ισχυρίζονται οι Ευρωπαίοι ότι η Αμερική μπορεί να παίξει τον ρόλο του παγκόσμιου Ηγέτη, πίσω από τον οποίον μπορούν ανέξοδα να στοιχηθούν οι Ευρωπαίοι και να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

Αυτήν ακριβώς την πολιτική ανέτρεψε ο Τραμπ δηλώνοντας «πρώτα η Αμερική».

Το είπε ανοιχτά και δημόσια, το έκανε προεκλογικό σύνθημα και οι Αμερικανοί τον ψήφισαν. Βέβαια αυτή η αλλαγή πορείας στα δικά μας μάτια, οδηγεί την Αμερική σε εσωστρέφεια και απομονωτισμό. Σωστά. Αλλά τον Τραμπ ουδόλως τον απασχολεί κάτι τέτοιο, διότι πιστεύει ότι την Αμερική τη χωρίζουν δύο Ωκεανοί από τον υπόλοιπο κόσμο, και προτάσσει το America first. Και βεβαίως όλα αυτά έχουν εγκριθεί και από τη λαϊκή ψήφο.

Φυσικά ο Τραμπ αντιλαμβάνεται το πρόβλημα του Αμερικανικού Δημοσίου Χρέους αλλά δεν εκφράζει τις ανησυχίες του δημοσίως, διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι μία τέτοια αναφορά του θα δημιουργούσε παγκόσμιο πανικό, θα κατακρήμνιζε τις διεθνείς αγορές και θα εξευτέλιζε το Δολάριο. Αντ’ αυτού αναθέτει στον ιπποκόμο του κ. Μασκ να καθαρίσει. Φυσικά ο κ. Μασκ, φερόμενος ως καραγκιόζης, δεν πρόκειται με τις όποιες δηλώσεις του να πανικοβάλει τις αγορές, αφού μας έχει συνηθίσει να εκστομίζει και από μία μπουρδολογία κάθε μέρα! Αλλά τη βρώμικη δουλειά θα την κάνει.

Ύστερα από όλα αυτά, εγώ προσωπικώς εξάγω το εξής συμπέρασμα. Πρέπει επιτέλους εμείς οι Ευρωπαίοι να μάθουμε να αξιολογούμε τις κινήσεις της αμερικανικής ηγεσίας με βάση την οπτική και τα συμφέροντα των Αμερικανών και όχι με βάση τα συμφέροντα ημών των Ευρωπαίων. Μας συμφέρει, αλλά πλέον δεν γίνεται.

Η εποχή που εμείς τρώγαμε και τα Αμερικανάκια πλήρωναν τον λογαριασμό, φαίνεται ότι παρήλθε. Τώρα πια ό,τι τρώμε θα το πληρώνουμε εμείς.

Ευκαιρία να αδυνατίσουμε και εν όψει θέρους!

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Προς Ευρωπαίους: Δωρεάν γεύμα – τέλος!… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Έρως είναι ο ασπασμός των αγγέλων στα άστρα.». Τάδε έφη ο εθνικός βάρδος των Γάλλων, συγγραφέας Βικτόρ Ουγκώ.

Χιούμορ είναι ο ασπασμός του πνεύματος στην ψυχή. Αυτό πιστεύω εγώ ο ασημαντότατος γράφων.

Προσωπικώς θεωρώ το χιούμορ ίσως την υπέρτατη πνευματική αρετή, ακόμη μεγαλύτερη και από τη νοημοσύνη και αυτό γιατί το χιούμορ προϋποθέτει de facto έναν δείκτη υψηλής νοημοσύνης. Δυστυχώς όμως φοβούμαι ότι το χιούμορ απουσιάζει τελείως από τη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα, η οποία διαπνέεται από μελαγχολική και άκρατη σοβαροφάνεια! Άλλο βέβαια η σοβαρότητα και άλλο η σοβαροφάνεια. Η σοβαρότητα προϋποθέτει ευφυΐα και ταπεινοφροσύνη. Η σοβαροφάνεια είναι προϊόν βλακείας και κομπορρημοσύνης.

Βέβαια, ο απλός λαός διαθέτει χιούμορ και μάλιστα άφθονο. Η λαϊκή σοφία συχνά εκδηλώνεται με αποφθέγματα ή παροιμίες που ξεχειλίζουν από χιούμορ. Για τον απλό λαό το χιούμορ είναι το καταφύγιο και η παρηγοριά του για τους πονοκεφάλους και τα βάσανά του.
Όμως η ζωή μας και η καθημερινότητά μας καταδυναστεύεται και ταλαιπωρείται από κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, στις οποίες το χιούμορ είναι πιο σπάνιο απ’ ό,τι το νερό στη Σαχάρα! Αντιθέτως περισσεύει η σοβαροφάνεια και ο βαρύγδουπος λόγος.
Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και πάσης φύσεως καθηγητές και μαϊμού-διανοούμενοι οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας επιβάλλουν μία ατμόσφαιρα περισπούδαστου ύφους και υποτιθέμενου κύρους. Όσο πιο σοβαροφανείς παρουσιάζονται, τόσο περισσότερη νοημοσύνη και χιούμορ τους λείπει.

Η πιο εκλεπτυσμένη μορφή χιούμορ είναι η σάτιρα η οποία προϋποθέτει και το υψηλότερο πνευματικό επίπεδο, αλλά και γενικότερη καλλιέργεια και γνώσεις. Ο πατριάρχης της σάτιρας υπήρξε βεβαίως ο αρχαίος ημών Αριστοφάνης, ο οποίος σατίριζε τα πάντα και τους πάντες, ακόμη και τον Σωκράτη και μάλιστα αυτόν με ιδιαίτερη οξύτητα! Διάδοχος του Αριστοφάνη στην σύγχρονη εποχή υπήρξε ο Εμμανουήλ Ροΐδης, το μεγαλύτερο σατιρικό πνεύμα της νεότερης Ελλάδας.

Παραθέτω μερικά από τα σχόλιά του που καταδεικνύουν την ευστροφία του.

«Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του. Η Αγγλία την ομίχλην, η Βλαχία τας
ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνες». Ή, αναφερόμενος σε έναν υπουργό γράφει: «Γνωρίζει δώδεκα τρόπους να προσπορίζεται χρήματα εκ των οποίων ο τιμιότερος είναι η κλοπή.» Αν σκεφθεί κανείς ότι αυτά τα σχόλια του Ροΐδη ελέχθησαν πριν 150 χρόνια διαπιστώνει ότι η ευθύβολη και καυστική σάτιρα είναι αθάνατη αλλά και σπάνια.

Αν σχολίαζε κανείς σήμερα κάποια από τα σοβαροφανή δημόσια πρόσωπα κατ’ αυτόν τον δηκτικό τρόπο, σίγουρα θα κατέληγε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμιση και σίγουρα θα έχανε τη δίκη και θα αποζημίωνε τον μηνυτή του για ηθική βλάβη!

Το χιούμορ σήμερα γενικώς σπανίζει και όπου κατ’ εξαίρεση υπάρχει, ούτε αναγνωρίζεται ούτε φυσικά εκτιμάται, αλλά μάλλον παρεξηγείται και λιθοβολείται. Αντίθετα, αυτό που αφθονεί είναι η χοντροκομμένη πλάκα ή ο χυδαίος χαβαλές που καμία σχέση δεν έχουν με τη φινέτσα του χιούμορ.

Εκεί όπου η έλλειψη του χιούμορ καθίσταται εμφανέστατη είναι στην πολιτική. Η πλειονότης των πολιτικών μας στερούνται τελείως χιούμορ, αντίθετα ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση και σοβαροφάνεια. Πράγμα φυσικά αναμενόμενο αφού το χιούμορ προϋποθέτει ευφυΐα και παιδεία. Ο μεγαλύτερος χιουμορίστας σύγχρονος πολιτικός υπήρξε αναμφισβήτητα ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε και με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας εις επίρρωσιν των υψηλών διανοητικών ικανοτήτων του αλλά και της εξαιρετικής παιδείας του. Το χιούμορ του ήταν καυστικό και αυτοκριτικό, ότι χρειάζεται δηλ. για να είναι εύστοχο και καταλυτικό.

Ο Τσώρτσιλ είχε πει το περίφημο ότι η Δημοκρατία είναι ένα κακό πολίτευμα, είναι όμως το καλλίτερο από όσα άλλα έχουμε δοκιμάσει μέχρι σήμερα. Αυτός ο σπουδαίος ηγέτης κατόρθωσε να εμφυσήσει στον βρετανικό λαό – χρησιμοποιώντας συχνά και το χιούμορ του – το ψυχικό σθένος και την αντοχή να υπομείνει τους ανελέητους βομβαρδισμούς του Χίτλερ και τελικά να κερδίσει τη μάχη της Αγγλίας. Στην περίπτωση του Τσώρτσιλ το χιούμορ του ήταν το πιο ακαταμάχητο ειρηνικό όπλο χωρίς όμως το όπλο αυτό να προκαλεί αιματοχυσία.

Μία άλλη τεράστια προσωπικότης που διέθετε άφθονο χιούμορ ήταν ο μεγαλύτερος φυσικός επιστήμων όλων των εποχών, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Μεταξύ άλλων πολλών τον Αϊνστάιν απασχολούσε η έννοια του Απείρου τόσο από μαθηματικής όσο και από φιλοσοφικής πλευράς. Όταν κάποτε του ζητήθηκε να εξηγήσει τι σημαίνει «άπειρο» είπε το εξής μοναδικό: « Δύο πράγματα μπορούν να μας δώσουν μία αίσθηση του απείρου. Το Σύμπαν και ανθρώπινη βλακεία. Και για το Σύμπαν δεν είμαι και απολύτως σίγουρος!».

Καταλήγοντας, προσωπικά θεωρώ ότι το χιούμορ είναι ένας κοινός παρονομαστής όλων των μεγάλων πνευμάτων, είτε αυτά τα πνεύματα είναι πολιτικοί είτε άλλες σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες.
Και για να συμπλεύσω με το πνεύμα των καιρών, προσωπικώς πιστεύω ότι η περίφημη Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά χιούμορ δεν θα μπορέσει ποτέ να δημιουργήσει. Βλέπετε η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να διαθέτει νοημοσύνη -έστω και τεχνητή- αλλά δεν διαθέτει ευφυΐα, που είναι η βασική προϋπόθεση του χιούμορ!
Εμείς εδώ στην Ελλάδα που σπανίως έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε το χιούμορ στον δημόσιο λόγο, διότι το χιούμορ αποτελεί αγαθόν εν ανεπαρκεία, ας αρκεσθούμε στα ελάχιστα ψήγματα που σπανίως ακούγονται, ας τα απολαύσουμε και ας τα εκτιμήσουμε ως ένα μεγάλο δώρο μέσα στο απύθμενο χάος της ανοησίας και της σοβαροφάνειας που μας κατακλύζει.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Χιούμορ: Αγαθό σε ανεπάρκεια… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

“Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη”. “Ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος”. “Το δημοκρατικό λαϊκό κίνημα”.

Όχι, δεν έπαθα κάποιον συνθηματολογικό παροξυσμό. Απλώς παραθέτω μερικές από τις φράσεις-λάβαρα τις οποίες κατά κόρον χρησιμοποιεί η Αριστερά στη χώρα μας, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τον απόλυτο σφετερισμό και οικειοποίηση όρων, στα πλαίσια ενός θρασύτατου και ψευδούς αυτοπροσδιορισμού της Αριστεράς, ενώ η φιλελεύθερη αστική δημοκρατική παράταξη, παρακολουθεί αμήχανη τη λεηλασία εννοιών και λέξεων από την Αριστερά, βυθισμένη στις μετεμφυλιακές ενοχές της.

Η βασική αρχή της προπαγάνδας κατά Γκέμπελς, είναι η επανάληψη, η οποία δεν είναι μόνον μήτηρ της μαθήσεως, αλλά μπορεί να γίνει και μήτηρ πίστεως.
Διά της απλής επαναλήψεως μαθαίνεις. Διά της συνεχούς και μακροχρόνιας επαναλήψεως πιστεύεις. Και αυτό ακριβώς πέτυχε διά της επίμονης επαναλήψεως η Αριστερά. Να αυτοαναγορευθεί στη μόνη “δημοκρατική” δύναμη, εκτοπίζοντας τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία, σε αυτό που η Αριστερά αποκαλεί αντιλαϊκό ακροδεξιό χώρο.

Η γλώσσα διαμορφώνει σκέψη και αποτελεί το μέσον με το οποίον προσεγγίζει κανείς την πραγματικότητα και οριοθετεί τον εαυτό του. Η διαστρέβλωση των εννοιών και η απηνής προπαγάνδα θολώνει τη σκέψη και διαμορφώνει άκριτη πίστη.

Στη χώρα όπου τη Δημοκρατία εγκαθίδρυσε κατά άψογο τρόπο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο ιστορικός εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας, ο πολιτικός χώρος στον οποίον αυτός κυριάρχησε, δυσφημίσθηκε, και διά της προπαγάνδας κατάντησε να θεωρείται σήμερα ως ανελέητη ακροδεξιά, ενώ η αριστερά παράταξη περιλαμβανομένου και του ΚΚΕ, να θεωρείται ο “ευρύτερος δημοκρατικός χώρος”.

Βέβαια για να είμαστε αντικειμενικοί, η μεταπολιτευτική ιδεολογική και σημειολογική κυριαρχία της Αριστεράς, δεν είναι αποκλειστικώς ελληνικό κατόρθωμα. Τα πρώτα μαθήματα μάς τα παρέδωσαν οι φίλοι και ιδεολογικοί μας σύμμαχοι, οι Γάλλοι. Από τον Μάη του ΄68 αλλά ίσως και νωρίτερα, η διανόηση και η τέχνη στη Γαλλία εθεωρούντο αποκλειστικώς αριστερή υπόθεση. Με μεγάλο Μάγιστρο τον μαρξιστή φιλόσοφο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο οποίος με μία άκρως σημειολογική κίνηση έφθασε μέχρι να αρνηθεί το βραβείο Νόμπελ, ως αστικό σύμβολο -ο μόνος που το έπραξε στην ιστορία του θεσμού- και ακολουθούμενο από ένα σωρό ελάσσονες έως ασήμαντους και άκρως ακατάληπτους αυτοαποκαλούμενους φιλοσόφους, η διανόηση στη Γαλλία έφθασε να θεωρείται αποκλειστικά αριστερό-μαρξιστικό προνόμιο. Ορισμένοι μάλιστα αριστεροί διανοητές υπερέβαλαν μέχρι του σημείου να θεωρήσουν τον Διαφωτισμό του Βολτέρου, ως την ιδρυτική πράξη της Αριστεράς, δύο σχεδόν αιώνες πριν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς. Ο γαλλικός σπόρος βλάστησε και θέριεψε στο άνυδρο ελληνικό ιδεολογικό χωράφι, και με τη συνήθη νεοελληνική υπερβολή, η Αριστερά κατάφερε να κυριαρχήσει ιδεολογικά, τόσο στον λόγο όσο και στα συνθήματα. Και ας μην υποτιμούμε τη δύναμη του συνθήματος. Είναι μεγάλη διότι το επιτυχημένο σύνθημα συμπυκνώνει μέσα σε δυο λέξεις, μια ολόκληρη πολιτική και ιδεολογική θέση, η οποία μπορεί να είναι ακατάληπτη από τα πλήθη, αλλά τείνει να φανατίζει και να ενώνει. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα καθεστώτα, ασχέτως πολιτικής χροιάς, χρησιμοποίησαν και συνθήματα για να συνεγείρουν τις μάζες.
Αλλά πέραν της πολιτικής αρένας, το κακό προχώρησε και στην Τέχνη. Ως καλλιτέχνες δοξάζονται κυρίως οι αριστεροί καλλιτέχνες, σε αρκετές δε περιπτώσεις η αριστεροσύνη υποκαθιστά το συχνά ανύπαρκτο καλλιτεχνικό ταλέντο. Ευτυχώς που ο Σεφέρης και ο Ελύτης έγραψαν πριν τη Μεταπολίτευση, γιατί αν ήταν πιο σύγχρονοι δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους, καθότι δεν διέθεταν τα κατάλληλο αριστερό προφίλ.

Τα γράφω αυτά με αφορμή την τρέχουσα διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου βλέπουμε και πάλι τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού χώρου να επανέρχονται στη θρασύτατη οικειοποίηση εννοιών όπως «δημοκρατικός χώρος», ή «προοδευτικό τόξο», λες και η δημοκρατία ή ο προοδευτισμός είναι αποκλειστικό μονοπώλιο της Αριστεράς, ενώ η φιλελεύθερη αστική δημοκρατία, την οποίαν έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε σήμερα, δεν θεωρείται από την αριστερή συνθηματολογία αρκούντως δημοκρατική ή προοδευτική!

Ο σημερινός πρωθυπουργός, ένας εκπρόσωπος της φιλοευρωπαϊκής φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας, ο οποίος επιχειρεί και ένα σημαντικό άνοιγμα προς τον υγιή κεντρώο χώρο, τόσο ιδεολογικά, όσο και με την αξιοποίηση ικανών στελεχών, έχει μπροστά του το τιτάνιο έργο της ανασυγκρότησης της οικονομίας της χώρας.
Χρέος του Πρωθυπουργού και της παράταξης της οποίας ηγείται, παράλληλα με τη διακυβέρνηση της χώρας και τις τεράστιες προκλήσεις που αυτή θέτει, είναι η ιδεολογική ανάκτηση του δημοκρατικού χώρου, ώστε να τερματισθεί μια για πάντα, και το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, και η ασύστολη καπηλεία των εννοιών και των συμβόλων της ευρωπαϊκής φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας.

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο «Η ιδεολογική τυμβωρυχία της Αριστεράς»… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πρωτίστως είμαι και αισθάνομαι Έλληνας. Αγαπώ την πατρίδα μου έστω και αν πολύ συχνά με απογοητεύει και με κάνει να αισθάνομαι ότι μονίμως απαιτεί πολύ περισσότερα από τα λίγα που μου δίνει. Αλλά αυτά τα λίγα που μου δίνει είναι υπέροχα και μοναδικά.

Βεβαίως αυτά τα λίγα δεν έχουν να κάνουν με το Ελληνικό Κράτος και κυρίως με το Ελληνικό Δημόσιο του οποίου αισθάνομαι υποτελής, αλλά έχουν να κάνουν με ορισμένα άλλα όπως η ελληνική γλώσσα, μία γλώσσα με απέραντο πλούτο και εκφραστικότητα, μία γλώσσα που μιλιέται από την εποχή του Ομήρου και στην οποία έχουν γραφεί τα θεμέλια της φιλοσοφίας και της επιστημονικής σκέψης καθώς και τα αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας από τον Επιτάφιο του Περικλέους, μέχρι την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

Παράλληλα όμως με την αγάπη μου για την Ελλάδα αισθάνομαι και είμαι Ευρωπαίος.

Είχα την τύχη να σπουδάσω σε δύο από τα καλύτερα Αγγλικά Πανεπιστήμια την εποχή που η Αγγλία ακόμη μεσουρανούσε, να ζήσω αρκετά χρόνια εκεί, να ταξιδέψω σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και να διαμορφωθώ πνευματικά και πολιτισμικά από στοιχεία του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού! Θεωρώ τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό τη φυσική εξέλιξη του Κλασσικού Ελληνικού, με σπουδαιότερο επίτευγμά του την Αναγέννηση η οποία διαμορφώθηκε από τις κοσμοϊστορικές φυσιογνωμίες του Νεύτωνα του Βολταίρου και τόσων άλλων γιγάντων φυσικών επιστημόνων και φιλοσόφων, μέχρι την εποχή του Καντ του Φρόιντ και των συγχρόνων μας Καρλ Πόπερ, Αϊνστάιν και τόσων άλλων.

Σήμερα αποτελεί κοινό τόπο ότι η Ευρώπη παρακμάζει. Λέγονται και γράφονται πολλά για τους λόγους της σύγχρονης ευρωπαϊκής παρακμής, με κυριότερο λόγο την έλλειψη εμπνευσμένης πολιτικής ηγεσίας. Προσωπικά πιστεύω στη θεωρία των ιστορικών κύκλων, ενός Απόλυτου και Αδιάψευστου Φυσικού Νόμου ο οποίος εξηγεί πολλά ιστορικά κοινωνικά και οικονομικά φαινόμενα.

Ο εν λόγω Νόμος πρεσβεύει ότι οι κοινωνίες υπόκεινται σε αναπόδραστους κύκλους ακμής και παρακμής. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι αφού η Ευρώπη διένυσε μία ιστορική περίοδο λαμπρής πνευματικής και πολιτιστικής ακμής, τώρα έχει εισέλθει στην αναπόφευκτη φάση της παρακμής και της κατάπτωσης.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Αμερική η οποία σήμερα είναι πανίσχυρη και ακμάζει, ενώ την εποχή που η Ευρώπη μεσουρανούσε, στην Αμερική περιφερόντουσαν καουμπόηδες και χρυσοθήρες. Η Αμερική από τον εικοστό αιώνα και έκτοτε παράγει πλούτο, επιστημονικά επιτεύγματα ακόμη Τέχνες και Παιδεία, έχοντας αναπτύξει ένα μεγάλο αριθμό εξαιρετικών Πανεπιστημίων τα οποία αποτελούν επίκεντρο παγκόσμιας τεχνολογικής και πολιτισμικής εξέλιξης. Και μην ξεχνιόμαστε, αν η Αμερική δεν είχε εισέλθει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης θα είχε καταντήσει μία θλιβερή επαρχία της Ναζιστικής Γερμανίας.

Την πρωτοκαθεδρία όμως της Αμερικής και την κατάπτωση της Ευρώπης στις μέρες μας, μπορούμε να διαπιστώσουμε και με ποσοτικό τρόπο, μέσω ενός αδιάψευστου αριθμητικού μεγέθους το οποίον συναρτάται με την πορεία των οικονομιών. Πρόκειται για τη συναλλαγματική ισοτιμία των αντιστοίχων νομισμάτων η οποία δεν καθορίζεται μόνον από τη σχετική δυναμική των αντιστοίχων οικονομιών, αλλά αντανακλά και την παγκόσμια άποψη ως προς τη γενικότερη ισχύ των συγκεκριμένων χωρών, δεδομένου ότι οι συναλλαγματικές αγορές είναι παγκόσμιες και συμμετέχουν σε αυτές όλες οι χώρες και όλα τα νομίσματα.
Σήμερα η συναλλαγματική ισοτιμία ευρώ-δολαρίου βρίσκεται περίπου στο 1 ευρώ=1,02 δολάρια και οδεύει ταχύτατα προς την πλήρη εξίσωση δηλ. ένα προς ένα, και με προβλέψεις για ακόμα πιο κάτω. Το ευρώ κατέγραψε τη μέγιστη τιμή του ως προς το δολάριο στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και έκτοτε έχει κατρακυλήσει κατά περίπου 35%, πράγμα που πιστοποιεί την αρνητική μεταβολή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ως προς την δυναμική της Ευρωζώνης έναντι της Αμερικής.
Αντίθετα αν εξετάσουμε μία χώρα όπως η Ελβετία η οποία εξακολουθεί να παραμένει ισχυρή και ευημερούσα θα δούμε ότι η ισοτιμία του ελβετικού φράγκου ως προς το δολάριο κατά την ίδια περίοδο ανέβηκε κατά 20%, και μάλιστα με την Ελβετική Κεντρική Τράπεζα να παρεμβαίνει για να το φρενάρει, ενώ συνήθως οι Κεντρικές Τράπεζες παρεμβαίνουν για να στηρίξουν το νόμισμά τους.

Αυτά τα νούμερα νομίζω ότι καταδεικνύουν ευκρινέστατα την κατάπτωση της Ευρωζώνης (του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης) σε αντίθεση με τον δυναμισμό της Αμερικής. Όμως αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία περίοδος την οποίαν διέρχεται η Ευρώπη.

Πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα η περίοδος αυτή της ευρωπαϊκής παρακμής θα ολοκληρωθεί και η Ευρώπη θε επανέλθει σε φάση δυναμισμού και ακμής. Και τότε οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες θα μας φαίνονται ικανές και ισχυρές.

Πιθανόν βέβαια να κάνω λάθος και η θεωρία περί Ιστορικών Κύκλων να μην ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε τίποτα από όλα αυτά που περιέγραψα δεν θα συμβεί. Όμως θα έχω μία καλή δικαιολογία. Ότι σε αυτό το λάθος με οδήγησαν τα φιλοευρωπαϊκά μου αισθήματα!

Πηγή: newmoney.gr

Το άρθρο Παρακμάζει λοιπόν η Ευρώπη;… Του Θεοδόση Μπουντουράκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.