«Σε μια ομάδα, οι μεγάλοι παίκτες κάνουν τη διαφορά. Το ομαδικό πνεύμα όμως, είναι η πραγματική δύναμη της ομάδας. Και αυτό ξεκινά από τα αποδυτήρια», τονίζει ο David Beckam, ένας από τους πιο σπουδαίους Βρετανούς ποδοσφαιριστές. Σίγουρα δε, ξέρει καλά τι θέλει να πει.

Οι συγγραφείς Jon Katzanback και Douglas Smith, στο βιβλίο τους «Η σοφία των ομάδων», τεκμηριώνουν πειστικά τα οφέλη και την απόλυτη αναγκαιότητα του ομαδικού πνεύματος στον επιχειρηματικό στίβο και περιγράφουν τη σημασία του στην επιτυχία μιας επιχειρηματικής προσπάθειας.

Ξεπερνώντας τέτοια εμπόδια μαζί, τα μέλη των ομάδων αποκτούν αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητες ο ένας του άλλου. Επίσης ο καθένας ενισχύει την πρόθεση των άλλων να επιδιώξουν το συλλογικό σκοπό τους πέρα και πάνω από προσωπικές ή λειτουργικές επιδιώξεις. Τόσο το νόημα του έργου, όσο και η προσπάθεια που καταβάλλεται γι’ αυτό βαθαίνουν, μέχρι που τελικά η συλλογική λειτουργία γίνεται αυτοσκοπός», αναφέρουν οι συγγραφείς.

Στην ιδεώδη κατάσταση, τονίζουν, οι ομάδες παρουσιάζουν έντονο πλέγμα σχέσεων – τα μέλη τους ενδιαφέρονται πραγματικά ο ένας για τον άλλο και οικοδομούν μια υγιή ενότητα που ξεπερνάει τις συνήθειες ή ακόμη και τις καλές ανθρώπινες σχέσεις.

Πράγματι, σήμερα υπάρχει μια κίνηση προς επιχειρήσεις εντάσεως ανθρώπινων πόρων. Είτε πρόκειται για την εξυπηρέτηση ενός πελάτη, την εκπαίδευση των συνεργατών και των εταίρων της επιχείρησης, την προγύμναση ενός παιδιού στο σπίτι, ή τη συγκρότηση ενός προσωπικού ή επαγγελματικού δικτύου φίλων και συνεργατών, το κοινό γνώρισμα είναι η ζωτική ανάγκη για οικοδόμηση και διατήρηση σχέσεων.

Από αυτές τις τελευταίες εξάλλου, με τη συμβολή της τεχνολογίας, προέκυψαν και τα περίφημα κοινωνικά δίκτυα. Η απαρχή της δικτύωσης έδειξε καθαρά στους άντρες και τις γυναίκες που βρίσκονταν στην αγορά εργασίας, την ανάγκη να φρεσκάρουν τις δεξιότητές τους στον τομέα των ανθρώπινων σχέσεων, Στο κάτω-κάτω, το αν η δικτύωση σας θα επιτύχει ή θα αποτύχει, εξαρτάται από την ικανότητά σας να συνεργάζεστε με άλλους. Και αργά ή γρήγορα, οι δικτυακοί σας συνεργάτες γίνονται φίλοι σας.

Σήμερα όμως, το ερώτημα που προβάλλει με έμφαση είναι αυτό αν με την εργασία από το σπίτι και γενικά εκτός του επιχειρηματικού περιβάλλοντος το ομαδικό πνεύμα, ως συνδετικός κρίκος μπορεί να επιβιώσει. Το ύπατο στάδιο της συλλογικότητας, που είναι η ενότητα, μπορεί να επιτευχθεί όταν ο ενωτικός ιστός διασπάται;

Η επιτυχής δικτύωση, δηλαδή η πραγματικά εξαιρετική συλλογική εργασία, οικοδομείται πάνω στην αρχή της ενότητας. Όσο περισσότερο βαθαίνει μια σχέση, τόσο μεγαλύτερη ενότητα υπάρχει σ’ αυτή. Η ενότητα αυτή είναι που δημιουργεί νικηφόρες ομάδες σε μια επιχείρηση, αλλά και σε μια οικογένεια.

Μια τέτοια ενότητα έχει ως θεμέλιο μια υγιή άποψη για τους ανθρώπους. Για να έχουμε ενότητα, πρέπει να αναγνωρίζουμε τους άλλους, όχι ως πράγματα προς χρήση, αλλά ως πολύτιμα άτομα, προορισμένα για μεγαλείο, που πρέπει να αναδειχθούν και να βοηθηθούν να μεγιστοποιήσουν τη μοναδικότητά τους – κάτι το οποίο ευνοεί την ανάπτυξη υγιών, παραγωγικών θεσμών στην κοινωνία μας.

Όλα αυτά όμως μπορούν να συνυπάρξουν, με την απομάκρυνση των ομάδων από το άμεσο επιχειρηματικό περιβάλλον, αλλά και με την βαθειά μεταβολή που η ψηφιακή εποχή συνεπάγεται στο επίπεδο του συντελεστή εργασίας;

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η τηλεργασία απειλεί το ομαδικό πνεύμα στις επιχειρήσεις… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ενώ η ανθρωπότητα ασχολείται με την πανδημία του κορωνοϊού (Covid-19), η οποία οδήγησε στην αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας ως εργαλείου για την αντιμετώπιση της και έχει επηρεάσει τις συνθήκες ζωής (π.χ. τηλεργασία, τηλεδιασκέψεις), παράλληλα συντελούνται τεκτονικές αλλαγές στον χώρο αυτής της τεχνολογίας, οι οποίες στην προοπτική του χρόνου θα αλλάξουν τα ποιοτικά στοιχεία της ανθρώπινης οντότητας και του τρόπου ζωής και βίωσης της πραγματικότητας.

Ουσιαστικά ο άνθρωπος θα αποκτήσει «μετα-ανθρώπινα» χαρακτηριστικά ως προϊόντος της «μετα-συμπαντικής» (Metaverse) δυναμικής της ψηφιακής τεχνολογίας, η οποία δημιουργεί μια εικονική πραγματικότητα, ενώ παράλληλα συρρικνώνει την βιωνόμενη πραγματικότητα.

Στο πλαίσιο του Metaverse (Μετα-σύμπαν) με εργαλείο την ψηφιακή τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη συνδυάζεται η εικονική πραγματικότητα με μια δεύτερη ψηφιακή ζωή. Με άλλα λόγια επιδιώκεται οι άνθρωποι να επενδύουν τον χρόνο τους στη βίωση μιας εικονικής πραγματικότητας, στο πλαίσιο της οποίας η ζωή τους θα οριοθετείται από την ψηφιακή τεχνολογία (Faceook, διαδίκτυο κ.λ.π.).

Ουσιαστικά το διαδίκτυο μετατρέπεται σε συνθήκες ζωής για την ανθρώπινη οντότητα. Ακόμη και η εργασία έως ένα βαθμό θα αποκτήσει εικονικά χαρακτηριστικά. Η Microsoft ήδη εργάζεται για την δημιουργία ενός «μετα-σύμπαντος», στο οποίο οι χρήστες θα μπορούν να συμμετέχουν σε επαγγελματικές συναντήσεις με προσωποποιημένα Avatar (δηλαδή ολογράμματα ή καλύτερα γραφικές παραστάσεις, που συνδέονται με τους χρήστες του διαδικτύου, ώστε να είναι αναγνωρίσιμοι στον εικονικό κόσμο), χωρίς να είναι αναγκαία η φυσική παρουσία.

Θα φορούν μια κάσκα στο σπίτι τους και θα μπορούν να δουλεύουν σαν να βρίσκονται στο χώρο εργασίας, να επικοινωνούν με συνεργάτες , φίλους, συγγενείς, να κάνουν περιπάτους, να πηγαίνουν στον κινηματογράφο κ.λ.π. Με άλλα λόγια ο φαντασιακός τους εαυτός θα κινείται σε έναν παράλληλο φανταστικό κόσμο.

Το «μετα-σύμπαν» υποτίθεται, ότι θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τους περιορισμούς του χωροχρόνου. Μόνο που η φθορά του χωροχρόνου στον άνθρωπο παραμένει και βιώνεται τόσο σωματικά όσο και πνευματικά με την γήρανση αλλά και στο πλαίσιο του μοντέλου οργάνωσης των σύγχρονων μαζοποιημένων κοινωνιών στα μεγάλα αστικά κέντρα με υψηλό επίπεδο ρύπανσης. Βέβαια οι όμιλοι εταιρειών Facebook-Meta, Microsoft, Google και Apple ενεργοποιούνται συστηματικά για την κατασκευή και προώθηση της εποχής του Metaverse (Μετα-σύμπαντος).

Στη Σεούλ το 2023 θα αρχίσει η λειτουργία ενός εικονικού Κέντρου Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), στο οποίο υπάλληλοι-Avatar θα εξυπηρετούν τους πολίτες. Επίσης σχεδιάζονται ειδικές ζώνες εικονικού τουρισμού, τις οποίες θα μπορούν να επισκέπτονται οι πολίτες.

Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν, ότι μπορεί η τεχνολογία ως επιστημονικό εργαλείο να είναι ουδέτερη, η χρήση της όμως εξαρτάται από τις ισχύουσες κοινωνικές αξίες και την ηθική τους διάσταση καθώς και από τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας και των συστημάτων, που την συνθέτουν (πολιτικό, οικονομικό, εργασιακό κ.λ.π.).

Επίσης ο τρόπος αξιοποίησης της τεχνολογίας υπηρετεί μονοδιάστατα την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και την μείωση του εργασιακού κόστους. Αυτό σημαίνει, ότι και η εργασία σε πολλούς τομείς δραστηριοποίησης θα αποκτήσει εικονικά χαρακτηριστικά, ενώ παράλληλα θα αυξηθεί ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας και θα προκληθεί άνοδος του ρυθμού αντικατάστασης των υπαλλήλων.

Είναι πλέον εμφανές, ότι χωρίς κοινωνικές αξίες με ηθικό φορτίο (έχουν υποκατασταθεί από μονοδιάστατα καταναλωτικά πρότυπα και την λογική της κοινωνίας του θεάματος ως μέσου πρόσδωσης νοήματος στη ζωή) η τεχνητή νοημοσύνη και η τεχνολογία θα αλλάξουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ενώ δημιουργείται ένα «σύμπαν», στο οποίο κυριαρχούν οι ανισότητες και η λειτουργία των πολιτών ως ενεργούμενων και όχι ως ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων.

Σίγουρα η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης και της ψηφιακής τεχνολογίας γενικότερα μπορεί να συμβάλλει στην απλοποίηση διαδικασιών στα διάφορα κοινωνικά συστήματα, όταν υπηρετεί το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον. Στο πλαίσιο όμως του «Μετα-σύμπαντος» (Metaverse) ο προσανατολισμός είναι διαφορετικός (συνδυασμός της εικονικής πραγματικότητας με μια δεύτερη ψηφιακή ζωή) και έχει πολλές αρνητικές παρενέργειες, οι οποίες διαταράσσουν τις εσωτερικές ισορροπίες της ανθρώπινης οντότητας.

Για παράδειγμα, πριμοδοτείται η κοινωνική απομόνωση των πολιτών και η οικοδόμηση, υποτίθεται, κοινωνικών σχέσεων σε μη πραγματικό αλλά εικονικό πεδίο, στο οποίο οι κανόνες λειτουργίας υπηρετούν την επικοινωνιακή διαδικασία στο ψηφιακό επίπεδο και όχι αυτήν, που παράγουν οι κοινωνικές ανάγκες. Αυτό συνεπάγεται και την συρρίκνωση της ενσυναίσθησης (δηλαδή της δυνατότητας του πολίτη να συναισθάνεται τις ανάγκες και την κατάσταση των συμπολιτών του ακόμη και στη γειτονιά του, η οποία ουσιαστικά αναιρείται από την εικονική πραγματικότητα).

Μια άλλη παρενέργεια είναι η ακόμη μεγαλύτερη αποστασιοποίηση του ανθρώπου από την φύση. Και αυτό δεν θα περιορίζεται μόνο στην καθημερινότητα του, η οποία θα οριοθετείται στον μέγιστο βαθμό από την εικονική πραγματικότητα της «μετα-συμπαντικής» οπτικής, αλλά θα άπτεται ακόμη και του χρόνου των διακοπών. Το παράδειγμα της δημιουργίας ειδικών ζωνών εικονικού τουρισμού στη Σεούλ, που θα μπορούν να επισκέπτονται οι πολίτες, είναι πολύ χαρακτηριστικό.

Επίσης με την εικονική πραγματικότητα η προσέγγιση της δυναμικής της εξέλιξης είναι αποσπασματική και οριοθετείται από τα προβαλλόμενα δεδομένα, τα οποία επιλέγονται να προβληθούν, οπότε διαμορφώνονται θέσεις και απόψεις, που δεν εδράζονται στην πραγματικότητα αλλά στην εικονική της εκδοχή. Αυτό βέβαια συμβάλλει στην συρρίκνωση της δημοκρατικής λειτουργίας, ενώ παράλληλα η πολιτική επικοινωνία οριοθετείται από την οπτική της διαφημιστικού χαρακτήρα διακίνησης μηνυμάτων και όχι του διαλόγου με τους πολίτες στο επίπεδο της τοπικής κοινωνίας.

Τελικά η ψηφιακή τεχνολογία στις διάφορες εφαρμογές της (π.χ. διαδίκτυο, Facebook) με την «μετα-συμπαντική» αξιοποίηση της διαμορφώνει συνθήκες μιας δεύτερης «ψηφιακής ζωής», στο πλαίσιο της οποίας θα οικοδομείται η ανθρώπινη ταυτότητα.

Ακόμη δεν έχει αναπτυχθεί επαρκής διάλογος τόσο στην επιστημονική κοινότητα όσο και στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, αν και τα ερεθίσματα, που δίνει η δραστηριότητα των ομίλων εταιρειών, οι οποίοι προωθούν με μεγάλη ταχύτητα την μετάβαση στην Metaverse εποχή, είναι πολύ έντονα.

Αν η κοινωνία πολιτών και το πολιτικό σύστημα κινούνται με οπτική πραγμάτωσης του κοινωνικού και του ανθρώπινου συμφέροντος, τότε θα πρέπει άμεσα να δοθεί προτεραιότητα στην ανάπτυξη διαλόγου σε βάθος για την ακολουθητέα πορεία, διότι στο πλαίσιο της «μετα-συμπαντικής» λογικής τίθενται τα θεμέλια για την «μετάλλαξη» της ανθρώπινης οντότητας.

Αποφάσεις τέτοιας εμβέλειας δεν είναι αρμοδιότητα του οικονομικού συστήματος αλλά των πολιτών και των θεσμών έκφρασης τους και λήψης αποφάσεων, που δεσμεύουν το μέλλον με βιώσιμη προοπτική, ενώ παράλληλα επαναφέρουν στον κοινωνικό διάλογο την ανάγκη οικοδόμησης και ενεργοποίησης κοινωνικών αξιών με ηθικό φορτίο.

Πηγή: metarithmisi.gr

Το άρθρο Κοινωνικές αξίες και ψηφιακή τεχνολογία… Του Χρίστου Αλεξόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η τηλεργασία όμως δεν επηρεάζει το ίδιο όλες τις θέσεις εργασίας. Ο ΟΟΣΑ ανέλυσε δεδομένα από 6 χώρες (Αυστραλία, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία και Σουηδία): τα υψηλότερα ποσοστά τηλεργασίας σημειώθηκαν σε ψηφιοποιημένους τομείς παροχής υπηρεσιών. Κατά μέσο όρο περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους σε επιχειρήσεις πληροφορικής, επικοινωνιών, τεχνικών και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών εργάστηκαν από το σπίτι τους. Τα ποσοστά ήταν ακόμη υψηλότερα σε μεγάλες επιχειρήσεις, και σε εργαζομένους υψηλού μορφωτικού επιπέδου (στις ΗΠΑ οι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού διπλώματος είχαν 15 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εργαστούν από το σπίτι).

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας (Eurofound) συνέλεξε δεδομένα για την εξάπλωση της τηλεργασίας στην Ευρώπη σε τρεις χρονικές φάσεις: με το ξέσπασμα της πανδημίας (Απρίλιο-Μάιο 2020), στην πρώτη φάση της (Ιούνιο-Ιούλιο 2020), και κατά τη διάρκεια των lockdown του Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2021. Σε κάποιες χώρες (Φινλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία), η αντίδραση ήταν άμεση, με άνω του 40% των εργαζομένων να εργάζονται από το σπίτι. Άλλες χώρες (Ρουμανία, Σλοβενία, Ελλάδα) προσαρμόστηκαν αργά, με λιγότερο από 25% του εργατικού δυναμικού να ξεκινάει την τηλεργασία, τον Απρίλιο- Μάιο του 2020. Με την εξέλιξη της πανδημίας τα δεδομένα αλλάζουν. Μέσα σε 4 μήνες, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος εργαζομένων από το σπίτι αυξάνεται από 36% σε 44%. Το ποσοστό τηλεργασίας βρίσκεται ψηλά και κατά τη δεύτερη χρονιά της πανδημίας (42% το Φεβρουάριο-Μάρτιο 2021). Στη χώρα μας, ενώ ένα 40% του εργατικού δυναμικού μεταφέρθηκε στην τηλεργασία τον Ιούνιο-Ιούλιο 2020, φαίνεται ότι πολλοί εργοδότες αντιμετωπίζουν τη νέα αυτή δυνατότητα ως προσωρινό μέτρο ανάγκης, με το ποσοστό να υποχωρεί στο 31% στις αρχές του 2021. Δεν υπάρχουν ακόμη δεδομένα για το εάν οι χώρες της Ευρώπης συνεχίζουν να επεκτείνουν το μέτρο της τηλεργασίας κατά τη διάρκεια των μαζικών εμβολιασμών (μέσα και τέλη 2021), ωστόσο είναι σαφές ότι κατά την πρώτη φάση της πανδημίας όλες οι χώρες απέκτησαν τα μέσα και την εμπειρία για την υιοθέτησή του.

Καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει έξαρση της πανδημίας λόγω της νέας μετάλλαξης, η επέκταση της τηλεργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα φαίνεται αναπόφευκτη. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η τηλεργασία επιτρέπει τη διατήρηση μεγάλου μέρους της οικονομικής δραστηριότητας χωρίς σοβαρές απώλειες παραγωγικότητας. Την ίδια στιγμή όμως δημιουργεί νέα προβλήματα (περιχαράκωση χρόνου εργασίας, μαθητεία νέων εργαζομένων, κοινωνικοποίηση και αποτελεσματική συνεργασία του εργατικού δυναμικού) που απαιτούν πρωτότυπες λύσεις.

Γιώργος Μανάλης
Μεταδιδακτορικός Ερευνητής,
Υπότροφος της Ερευνητικής Έδρας Α. Γ. Λεβέντη
Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)

Μάνος Ματσαγγάνης
Κύριος Ερευνητής
Επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Ελληνικής & Ευρωπαϊκής Οικονομίας
Υπότροφος της Έδρας «Σταύρος Κωστόπουλος»
Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η σιωπηρή επανάσταση της τηλεργασίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ούτε το πανδημικό στρες ούτε η εξουθένωση (το λεγόμενο burnout) είναι καινούργια φαινόμενα – αλλά η εξουθένωση που νιώθουν στις μέρες μας οι εργαζόμενοι είναι διαφορετική.

Με τα εμβόλια να αυξάνονται και τα κρούσματα κορωνοϊού να μειώνονται στις αρχές του καλοκαιριού, πολλοί άνθρωποι σχεδίαζαν με ενθουσιασμό ένα σχεδόν φυσιολογικό φθινόπωρο, βγάζοντας τις μάσκες τους, προγραμματίζοντας ταξίδια και μετρώντας αντίστροφα τις μέρες μέχρι να δουν ξανά διά ζώσης τους συναδέλφους τους.

Διάψευση ελπίδων

Η εξαιρετικά μεταδοτική μετάλλαξη δέλτα, ωστόσο, ήρθε να διαψεύσει τις ελπίδες τους: τα κρούσματα εκτοξεύονται για άλλη μια φορά και πολλές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Apple και του Facebook, που είχαν προηγουμένως ανακοινώσει έναν οδικό χάρτη επιστροφής των εργαζομένων στα γραφεία, τώρα έχουν μεταφέρει τα σχέδιά τους για το 2022.

«Το δεύτερο κύμα της πανδημίας ήταν σχεδόν χειρότερο από το πρώτο, επειδή πολλοί άνθρωποι ήλπιζαν και ετοιμάζονταν για ένα φως στο τέλος του τούνελ», σχολίασε στο CNBC η Λάουρα Πέντεργκρας, βιομηχανική ψυχολόγος που συμβουλεύει εταιρείες του Fortune 500. «Οι άνθρωποι κουράστηκαν στην αρχή του lockdown, αλλά είναι ακόμα πιο κουραστικό να συγκεντρώνεσαι στην εργασία σου όταν ο κόσμος εξακολουθεί να αισθάνεται ότι είναι ‘‘εκτροχιασμένος’’ 18 μήνες μετά».

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του TINYpulse, περίπου το 86% των εργαζομένων εξ αποστάσεως δηλώνουν ότι έχουν υποστεί μεγάλη εξουθένωση, έναντι περίπου 69% των δια ζώσης εργαζομένων.

Παρόλο που μερικές φορές η εργασία από το σπίτι μπορεί να φαίνεται αδύνατη, υπάρχουν μικρές αλλαγές που μπορούμε να κάνουμε στη ρουτίνα μας για να κάνουμε τη δουλειά μας (και τη ζωή μας) πιο ευτυχισμένη και πιο ελκυστική.

Παρακάτω, η Πέντεργκρας μοιράζεται τις καλύτερες συμβουλές της για την καταπολέμηση του burnout κατά την εργασία από απόσταση:

Βρείτε χρόνο για να «γεμίσετε τις μπαταρίες»

Η πανδημία της Covid-19 δεν έχει οδηγήσει σε περισσότερο ελεύθερο χρόνο -στην πραγματικότητα, η έρευνα της NordVPN Teams διαπίστωσε ότι οι εξ αποστάσεως εργαζόμενοι μετρούν επιπλέον 2,5 ώρες εργασίας κάθε μέρα σε σύγκριση με το πρόγραμμά τους πριν από την πανδημία.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να περνούν τουλάχιστον μία ώρα κάθε μέρα μακριά από τις οθόνες του υπολογιστή τους και κάνοντας μια δραστηριότητα που αγαπούν, λέει η Πέντεργκρας. «Εάν εργάζεστε από το σπίτι, ειδικά για 18 μήνες, η δουλειά μπορεί να κατακλύσει όλες τις πτυχές της ζωής σας», προσθέτει. «Οι διακοπές μάς βοηθούν να σταματήσουμε και να επαναπροσαρμόσουμε την ισορροπία εργασίας-ζωής».

Ξεκινήστε με μια λίστα δραστηριοτήτων που αυξάνουν τη διάθεσή σας και αφιερώστε χρόνο στο πρόγραμμά σας, είτε το πρωί, είτε μεσημέρι είτε μεταξύ των συναντήσεών σας, για να χαλαρώσετε. «Ακόμη και 20 λεπτά να περπατήσετε, να παρακολουθήσετε μια νέα τηλεοπτική εκπομπή ή να διαβάσετε ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο, μπορεί να σας βοηθήσει και να σας προσφέρει ενέργεια και συγκέντρωση», εξηγεί η Πέντεργκρας. «Πειραματιστείτε με διαφορετικούς τύπους διαλειμμάτων για να τονώσετε τον εγκέφαλό σας.»

Ξαναγράψτε τη λίστα υποχρεώσεών σας

Η αντιμετώπιση μιας πανδημίας-ειδικά ενώ παρακολουθείτε έναν γνώριμο πλέον, τρομακτικό ρυθμό αύξησης των κρουσμάτων Covid-19-μπορεί να σας κάνει καταθλιπτικούς. Αντιμετωπίζοντας μια ατελείωτη λίστα υποχρεώσεων στη δουλειά και στο σπίτι, μόνο με περιττό άγχος θα φορτωθείτε, λέει η Πέντεργκρας. «Ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμηση της εξουθένωσης είναι να θέσετε διαχειρίσιμους στόχους για τον εαυτό σας». «Αν ο στόχος σας είναι να αντιμετωπίσετε ένα έντονο, πολύμηνο έργο, αυτό δεν θα σας δώσει τη θετική, ψυχική ενίσχυση που χρειάζεστε».

Αυτοί οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι μπορεί να είναι οτιδήποτε μπορεί να καταργηθεί από τη λίστα υποχρεώσεών σας μέχρι το τέλος της ημέρας ή, το πολύ, μέχρι το τέλος της εβδομάδας, συμβουλεύει η Πέντεργκρας, όπως π.χ. το καθάρισμα της κουζίνας σας, η απάντηση σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή ο προγραμματισμός συνάντησης με συνάδελφο. Η δημιουργία λιστών όχι μόνο μας βοηθά να περιηγηθούμε στο χάος της ζωής, αλλά μπορεί να μας βοηθήσει να καταπνίξουμε το άγχος και να ανανεώσουμε την αίσθηση του σκοπού μας, ακόμη και όταν είμαστε απομονωμένοι από τους συναδέλφους μας και μόνοι ενώ εργαζόμαστε από το σπίτι.

Αντιμετωπίστε ένα νέο πρότζεκτ

Η εξουθένωση δεν προκύπτει μόνο όταν κάνουμε υπερβολικά πολλά πράγματα – μπορεί επίσης να μας προκύψει και όταν αισθανόμαστε ότι δεν κάνουμε αρκετά. «Όταν κάθε μέρα αισθάνεστε την επανάληψη και την μονοτονία, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εξουθένωση», λέει η ειδικός. «Οι εργαζόμενοι μπορεί να αισθάνονται ότι δεν κάνουν κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, σαν να μην υπάρχει σαφής γραμμή τερματισμού που μπορούν ποτέ να περάσουν».

Για την αποτροπή του burnout, η Πέντεργκρας ενθαρρύνει τους εργαζόμενους να σκεφτούν τι μπορούν να κάνουν για να ανανεώσουν την αίσθηση της ελπίδας και της επιλογής τους στην τρέχουσα εργασία τους. «Ρωτήστε τον εαυτό σας: ‘’Πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω τις δεξιότητές μου με καλύτερο ή διαφορετικό τρόπο στη δουλειά;’’» και ‘’Τι μπορώ να κάνω για να συνεισφέρω στην εταιρεία με έναν νέο τρόπο, που ίσως δεν έχουν σκεφτεί άλλοι άνθρωποι;’’», εξηγεί.

Οι εργαζόμενοι θα πρέπει επίσης να διερευνήσουν παράπλευρα πρότζεκτ ή επιτροπές στις οποίες μπορούν να εμπλακούν για να τους υπενθυμίσουν ότι είναι σε θέση να έχουν θετικό αντίκτυπο στον κόσμο, ακόμη και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. «Είναι πραγματικά σημαντικό να βρεις ελπίδα», λέει η Πέντεργκρας. «Η δουλειά σου έχει σημασία»

Πηγή CNBC, ot.gr

Το άρθρο Τηλεργασία – 3 συμβουλές για να αποφύγετε το burnout εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα αιτήματα στις ασφαλιστικές εταιρείες για αποζημιώσεις λόγω διαρρήξεων μειώθηκαν στα 85.000 κατά το 2020, δηλαδή 10.000 λιγότερα σε σχέση με έναν χρόνο πριν και στο χαμηλότερο επίπεδο από τότε που άρχισαν να τηρούνται αρχεία, το 1998.

“Η μείωση του αριθμού των διαρρήξεων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι πολίτες περνούν πάρα πολύ χρόνο μέσα στο σπίτι τους εξαιτίας της πανδημίας. Οι διαρρήκτες συχνά δεν είχαν την ευκαιρία να δράσουν”, δήλωσε ο επικεφαλής της Ένωσης Γεργκ Άσμουσεν.

Ως εκ τούτου, το ύψος των αποζημιώσεων έπεσε στα 230 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 70 εκατομμύρια ευρώ λιγότερα σε σχέση με ένα χρόνο πριν, ενώ ο μέσος όρος αιτημάτων γι’ αυτού του είδους την αποζημίωση μειώθηκε κατά 10% και έπεσε στα 2.750 ευρώ, σύμφωνα με την Ένωση.

Πηγές: ΑΜΠΕ, Reuters, naftemporiki.gr

Το άρθρο Γερμανία: Στο ναδίρ οι διαρρήξεις λόγω της τηλεργασίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ξαφνικά σαν το άγριο μπουρίνι η τηλεργασία με αφορμή τον covid-19, με βίαιους ρυθμούς αλλάζει τη μορφή και το περιεχόμενο των εργασιακών σχέσεων σε παγκόσμιο, αλλά και εθνικό επίπεδο. Αποτελεί ίσως την ολοκλήρωση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης με μεγάλες ανατροπές και επιπτώσεις κύρια για τους εργαζομένους και τις συλλογικές μορφές οργάνωσης και δράσης τους.

Η κυβέρνηση με την Π.Ν.Π. στις 11/3/2020 επέβαλε την εξ αποστάσεως εργασία, τηλεργασία, ως έκτακτο μέτρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Με το β΄ κύμα η τηλεργασία άγγιξε το 50% του προσωπικού υποχρεωτικά και αφού η φύση της εργασίας το επιτρέπει.  Η τηλεργασία ήρθε για να μείνει. Τη νέα αυτή πραγματικότητα την είχε ήδη επιβάλει σ’ ένα βαθμό η ψηφιοποίηση και οι νέες τεχνολογίες στην παραγωγική διαδικασία και η πανδημία την ανέδειξε βίαια ως γενική μορφή απασχόλησης εξ αποστάσεως.

Συνεπώς, από την τηλεργασία, ως έκτακτο μέτρο, ολοταχώς οδεύουμε στην καθιέρωσή της. Ήδη η κυβέρνηση ετοιμάζει νομοσχέδιο για την εθελοντική εξ αποστάσεως εργασία χωρίς συζήτηση και διαπραγμάτευση με τους παραγωγικούς φορείς.

Τα πολιτικά και συλλογικά υποκείμενα στον χώρο της παραγωγής οφείλουν να εξετάσουν και να μελετήσουν σοβαρά τις αλλαγές αυτές που θα έχουν άμεσες επιπτώσεις στην οργάνωση της κοινωνίας και της εργασίας. Άλλαξε  το παραδοσιακό εργασιακό μοντέλο και αμφισβητούνται και ακυρώνονται βασικοί κανόνες και κεκτημένα των εργαζομένων στον βιομηχανικό τρόπο παραγωγής. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η προστασία της εργασίας λαμβάνει ατομικά χαρακτηριστικά σε βάρος της συλλογικής προστασίας της εργασίας.

Η συλλογική συνύπαρξη και οι δράσεις των εργαζομένων στον χώρο παραγωγής, περιορίζονται με άμεση συνέπεια αφενός οι συνθήκες εργασίας να λαμβάνουν ατομικό χαρακτήρα και τα συνδικάτα, το εργατικό κίνημα να χάνει τη διαπραγματευτική του ισχύ, όπως τη γνωρίζαμε στον βιομηχανικό τρόπο παραγωγής.

Με την εξ αποστάσεως εργασία στο σπίτι, οι επαγγελματικές σχέσεις θα συνυπάρχουν με τις οικογενειακές, σε ένα περιβάλλον που θα επηρεάσει άμεσα τις κοινωνικές δομές.

Είναι πολύ γρήγορα για να μετρήσουμε τις συνέπειες της πανδημίας πάνω στην οργάνωση της κοινωνίας και της εργασίας. Το σίγουρο είναι ότι το παραδοσιακό μοντέλο εργασιακών σχέσεων αργοπεθαίνει. Η τηλεργασία με ταχύτατους ρυθμούς αλλάζει την οργάνωση της εργασίας, τους χώρους, τις ώρες απασχόλησης, τη διάρκεια αλλά και τα εισοδήματα.

Η ταχύτατη εξέλιξη της τηλεργασίας μπορεί να αποτελέσει προνόμιο για ένα σημαντικό αριθμό εργαζομένων, αλλά ταυτόχρονα θα έχει αρνητικά αποτελέσματα σε μεγάλο πλήθος εργαζομένων. Η νέα αυτή πραγματικότητα θα δημιουργήσει νέες αντιθέσεις και ανισότητες στο εργατικό δυναμικό.  Ήδη στην πρώτη έρευνα της ΓΣΕΕ η μεγάλη πλειοψηφία των ερωτηθέντων εκφράζει την έντονη ανησυχία και την αβεβαιότητα για το μέλλον της εργασίας. Ιδιαίτερα για το γεγονός, ότι η ατομική διαχείριση των εργασιακών σχέσεων με τον εργοδότη, χωρίς την προστασία συλλογικών κανόνων θα μετατρέψει την εργασία σε φθηνό εμπόρευμα.

Η συλλογική οργάνωση και προστασία της εργασίας ήδη υποχωρεί με τρόπο ραγδαίο. Άμεση συνέπεια η αποδυνάμωση της μαζικοποίησης των οργανώσεων και της διαπραγματευτικής ισχύος τους.

Οι συλλογικές συμβάσεις που ορίζουν τους όρους εργασίας θα αποδυναμώνονται και η διαχείρισή τους θα γίνεται σε ατομικό επίπεδο μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων.

Το 50% των εργαζομένων θα εργάζεται σε απόσταση από την έδρα της επιχείρησης. Βέβαια υπάρχουν παραγωγικές μονάδες, που η φύση της εργασίας δεν προσφέρεται για τηλεργασία και σίγουρα θα διαμορφωθούν νέες εργασιακές σχέσεις.

Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον τα συνδικάτα βρίσκονται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις και προβλήματα με βασικές προτεραιότητες.

• Την προστασία των κεκτημένων, ότι άφησαν πίσω η οικονομική κρίση και σήμερα η πανδημία.
• Τον σεβασμό στον χρόνο και στις συνθήκες απασχόλησης και βέβαια στα εισοδήματα.
• Τη συλλογική προστασία, μέσω των διαπραγματεύσεων συνδικάτων – εργοδοτών και κράτους, καθώς και δικαιώματα και οι ελευθερίες σχετικά με τις απεργίες και τις διάφορες μορφές κινητοποιήσεων.
• Την αντιμετώπιση των συνεπειών της τηλεργασίας, που ανατρέπουν τις παραδοσιακές εργασιακές σχέσεις, στον νέο κόσμο της ψηφιοποίησης και της τεχνητής νοημοσύνης.

Αναμφίβολα υπάρχει μεγάλο έλλειμμα συζήτησης και διαπραγμάτευσης μεταξύ των συνδικάτων και των εργοδοτών σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Ο κύβος όμως ερρίφθη και η τηλεργασία απλώνεται σαν τον ιό παντού χωρίς σύνορα. Είναι ανάγκη γι’ αυτό να υπάρξουν σοβαρές μελέτες για τους κινδύνους και να δοθούν απαντήσεις.

Στη Γαλλία βρίσκεται σε εξέλιξη ένας σκληρός διαπραγματευτικός αγώνας για τις νέες συνθήκες της τηλεργασίας. Για τους εργοδότες φαίνεται είναι περισσότερο διαχειρίσιμες οι νέες εργασιακές σχέσεις. Για τους εργαζομένους αποτελούν ένα πολύ δύσκολο πέρασμα γεμάτο από κινδύνους και απειλές από το χθες στο σήμερα και το αύριο. Οι αλλαγές στον παραγωγικό χώρο θα έχουν σημαντικές επιπτώσεις και στις δομές της κοινωνικής οργάνωσης.

Τα συλλογικά υποκείμενα, οι επαγγελματικές  ενώσεις και το κράτος πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ιδιαίτερα για τα συνδικάτα θα χρειασθεί ριζικός επαναπροσδιορισμός του διεκδικητικού προγράμματος και της στρατηγικής τους.

Δυστυχώς, ο δρόμος της διαπραγμάτευσης στη χώρα μας είναι προβληματικός και η μετάβαση στη νέα κατάσταση απασχόλησης θα είναι αργά ή γρήγορα συγκρουσιακή σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Ορισμένες γενικές διαπιστώσεις για την τηλεργασία είναι απαραίτητες για να δούμε τα θετικά και τα αρνητικά.

• Η εξ αποστάσεως απασχόληση θα βιώνεται ως ελευθερία από ψηφιακά εκπαιδευμένους και ως κόλαση για όσους είναι «αγράμματοι» ψηφιακά. Εκ των πραγμάτων αυτή η ανισότητα θα επιφέρει σημαντικά ρήγματα στην ενότητα της εργασίας και νέες διαιρέσεις στους κόλπους τους εργατικού κινήματος.
• Η τηλεργασία θα δημιουργήσει εργαζομένους δύο ταχυτήτων, εντός και εκτός της επιχείρησης (εντός και εκτός των τειχών) και τόσο η ενότητα, η συνεύρεση θα ατονήσουν, αλλά και τα αιτήματα θα διαφοροποιούνται, αφού ο εργοδότης θα έχει τη δυνατότητα να διαπραγματεύεται ατομικά με τον εργαζόμενο εξ αποστάσεως για τους όρους και τις συνθήκες εργασίας (χρόνος απασχόλησης, διάρκεια, κόστος εργασίας κ.α.).
• Οι εξ αποστάσεως εργαζόμενοι θα κερδίζουν χρόνο και έξοδα μετακίνησης προς την έδρα της εταιρίας και θα μπορούν να παρέχουν εργασία, ιδιαίτερα οι μερικώς απασχολούμενοι και σε άλλον εργοδότη. Επίσης, θα καθορίζουν σε ατομικό επίπεδο τους όρους και τις συνθήκες εργασίας σε διάλογο με τον εργοδότη.
• Στη μεγάλη εικόνα, της άλλοτε ταξικής πάλης, της σύγκρουσης συμφερόντων ανάμεσα σε εργαζομένους και εργοδότες, οι ως άνω αντιθέσεις έχουν άμεσες και σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις:
• Στη συνδικαλιστική δραστηριότητα, στη συλλογική διαπραγμάτευση, στο δικαίωμα της απεργίας και τη διαπραγματευτική ισχύ των συλλογικών υποκειμένων.
• Στη συλλογική προστασία της εργασίας, αφού στο πεδίο της εξ αποστάσεως εργασίας θα κυριαρχεί η ατομική διαπραγμάτευση, η συλλογική προστασία θα αποδυναμωθεί.
• Στην ανάδειξη νέων αντιθέσεων και διαιρέσεων στους κόλπους του εργατικού κινήματος. Παλιά είχαμε τα «μπλε» και τα «άσπρα κολλάρα», σήμερα θα έχουμε τους εκπαιδευόμενους ψηφιακά και τους απαίδευτους.
• Στη διάσπαση της ενότητας της εργασίας και τη συνύπαρξη (μη διαχωρισμός) επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής.

Οι εξελίξεις ήδη τρέχουν. Οι αλλαγές άλλες επιβάλλονται αντικειμενικά από τις αλλαγές της παραγωγικής βάσης (ψηφιοποίηση της παραγωγής, κάθε πληροφορίας και επικοινωνίας, τεράστιες δυνατότητες με το G5 και τα νέα που φέρνει η τεχνητή νοημοσύνη) και άλλες από τις εκάστοτε εξουσίες που θα επιλέγουν ως προτεραιότητα την οικονομία η την κοινωνία.

Το κράτος, τα συλλογικά, πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα οφείλουν να μελετήσουν και να διευθετήσουν το νέο εργασιακό τοπίο της τηλεργασίας για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που ραγδαία εξαπλώνονται και χρήζουν άμεσα ρεαλιστικές και κοινωνικά αποδεκτές λύσεις.  Ήδη το Διεθνές Γραφείο Εργασίας προειδοποιεί ότι οι επιπτώσεις, τόσο για την απασχόληση, όσο και για την υγεία των εργαζομένων εξ αποστάσεως με την αλλαγή των συνθηκών θα είναι σημαντικές και θα επηρεάσουν την κοινωνική οργάνωση στη μετά-covid εποχή, χωρίς επιστροφή.

*Διευθύνων Εταίρος

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Tηλεργασία: Το μέλλον της εργασίας;… Του Λουκά Θ. Αποστολίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Περίπου ένα χρόνο πριν εάν λέγαμε «έλα να κάνουμε ένα Ζoom» ή θα σου στείλω «πρόσκληση από Webex», οι πιο πολλοί θα μας κοιτούσαν με απορία. Οι εποχές, όμως, αλλάζουν και μαζί με αυτές η τεχνολογία, οι σχέσεις, η ρουτίνα μας. Η τηλεργασία, η τηλε-εκπαίδευση, η τηλε-συνάντηση και όλα τα αντίστοιχα παράγωγα ήρθαν για να μείνουν, δεν μπορούν να σβήσουν με την πανδημία του Covid-19 και εμείς οφείλουμε να προσαρμοστούμε. Λίγο ανώμαλα, αλλά οφείλουμε να το κάνουμε.

Η ζωή μας έχει αλλάξει και θα συνεχίσει να αλλάζει δραστικά. Αρκεί να αναγνωρίσουμε τις ραγδαίες αλλαγές που συνέβησαν μέσα σε ένα μόλις χρόνο για να φτάσουμε στο σήμερα ώστε να φανταστούμε τι άλλο θα επακολουθήσει. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο στη χώρα μας με γοργούς ρυθμούς τρέχει και η ψηφιοποίηση του δημοσίου. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει κάνει πραγματικά τεράστια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, αίροντας ταυτόχρονα τα εμπόδια της γραφειοκρατίας σε ένα σύνολο υπηρεσιών που προηγουμένως θα απαιτούσαν τη φυσική παρουσία του πολίτη.

«Gov.gr» είναι ο νέος ιστότοπος που καλό είναι να αρχίσουμε να αποκτούμε οικειότητα αν θέλουμε να συναναστραφούμε με τις δημόσιες υπηρεσίες εύκολα, γρήγορα και ουσιαστικά. Για να το θέσουμε καλύτερα, το «Gov.gr» δεν είναι απλά μία ιστοσελίδα, είναι ένα σύνολο εργαλείων στη διάθεση του πολίτη για ένα πλήθος εργασιών που υπολογίζονται ότι αυτή τη στιγμή έχουν φτάσει σε πάνω από 800, ενώ σύντομα θα ξεπεράσουν τις 1.000. Ακόμα και για τον εμβολιασμό μας στο «Gov.gr» θα μπορεί κανείς να κλείσει το ραντεβού του και το σημείο εμβολιασμού του.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του δημοσίου αυτή τη στιγμή αποτελεί μονόδρομο στην αντιμετώπιση κοινωνικών ανισοτήτων και αποκλεισμών. Είναι μονόδρομος για την οικονομική αναδιάταξη και την προσέλκυση νέων (και γιατί όχι) και μεγάλων ξένων επενδύσεων όπως έχει ήδη συμβεί με Microsoft, Volkswagen, Pfizer και Cisco. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Άλλωστε δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δύσκολα έρχονται, η οικονομική ανάκαμψη δεν είναι επιλογή, είναι μονόδρομος και αναγκαιότητα και πρέπει όχι απλά να είμαστε προετοιμασμένοι, αλλά και απαλλαγμένοι από ανούσιες και χρονοβόρες διαδικασίες. Και αν κάπου εκεί μέσα μας υπάρχει και το ψήγμα της έλλειψης εμπιστοσύνης μαζί θα το ξεπεράσουμε. Άλλωστε το έργο πρέπει και οφείλει να κρίνεται εκ του αποτελέσματος και όχι «εν τη γενέσει του».

* Ο Ιάσονας Φωτήλας είναι βουλευτής Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο «Gov.gr», ο νέος μας φίλος … Του Ιάσονα Φωτήλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.