Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Παιδεία είναι η «Ορθή περιαγωγή της ψυχής», Πλάτων (427-347 π.Χ.). Όχι γέμισμα της ψυχής με μονομερή, στεγνά στοιχεία, αλλά η καθοδήγηση του νου προς τη γνώση και την ανθρωπιά. Η πνευματική μονομέρεια, ιδιότητα του ατόμου να κρίνει τα πράγματα από μία μόνο άποψη και να εξειδικεύεται υπερβολικά σε έναν τομέα, δεν είχε θέση στην Αναγεννησιακή παιδεία. Αίτημα της εποχής ήταν η καθολική μόρφωση και η διασφάλιση της ελευθερίας, ισηγορίας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, το απόσταγμα του δημοκρατικού πολιτισμού.

Ο όρος παιδεία εκφράζει την ουσία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Η λέξη απαντάται για πρώτη φορά στον Αισχύλο (525-456 π.Χ.), τραγικός ποιητής (Επτά επί Θήβαις). Στην αρχαιότητα η διαπαιδαγώγηση των ανηλίκων, εφήβων, γινόταν σύμφωνα με τις αξίες και δεξιότητες του πολιτισμού. Δεν αποτελούσε κρατική ευθύνη, αλλά ασκείτο από ιδιωτικούς δασκάλους και ιδιωτικά σχολεία. Η κλασική παιδεία απέβλεπε στο ιδεώδες της «καλοκαγαθίας», της αρμονικής διάπλασης του σώματος και της ψυχικής καλλιέργειας.

Στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογικής ανάπτυξης, το αίτημα για καθολική γνώση και αγωγή, εγκαταλείφθηκε. Η δικτατορία των μέσων μαζικής δικτύωσης, η τηλεθέαση, η συσσώρευση πληροφοριών όχι πάντα χρήσιμων έχουν περιορίσει την ικανότητα του ανθρώπινου νου ν΄ αφομοιώσει και να αξιολογήσει γεγονότα και δεδομένα που δέχεται.  «Το πνεύμα του ανθρώπου αντί να γίνει κύριος αποβαίνει δούλος των ορέξεων και των παθών. Προοδεύσαμε τούτο τον αιώνα αλλά δεν ευτυχήσαμε». Ευάγγελος Παπανούτσος (1900-1982) εκπαιδευτικός.

Ζούμε στην εποχή των χρυσοκανθάρων της οικονομίας και της πολιτικής. Των μιλιταριστών και των ατέρμονων πολεμικών συρράξεων. Αποτέλεσμα η συρρίκνωση της ουμανιστικής παιδείας. Σήμερα αμφισβητούνται οι ηθικές και πανανθρώπινες αξίες. Δόθηκε προτεραιότητα στις υλικές απολαύσεις και το κυνήγι του χρήματος. Ο άνθρωπος απώλεσε τον προσανατολισμό του και το πνεύμα του έγινε αδέσποτο.  Όσο είναι καιρός ας επανακτήσει η κλασική παιδεία το απολεσθέν κύρος της για να καταστεί η Ελλάδα το λίκνο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η τεχνητή νοημοσύνη θα βρει την αληθινή πραγμάτωση όταν συνδυαστεί με την πνευματική ανύψωση και την εμπέδωση των ηθικών αξιών.

Το άρθρο Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χωρίς τους υγρούς δρόμους, (ταξίδια, τρόπος ζωής) του Ομήρου, δε θα υπήρχε Ελλάδα ούτε Ευρώπη. Δε θα είχε ανθίσει ο ελληνικός πολιτισμός και δεν θα είχε διαδοθεί στην υφήλιο η σθεναρά πνοή του. «Η σωτηρία τοις Έλλησιν εκ της θαλάσσης υπήρξεν» Πλούταρχος (45-120 μ.Χ.).

Από το Θρακικό πέλαγος, τον Εύξεινο Πόντο, τα νησιά του Αιγαίου, τη λεβεντογέννα Κρήτη μέχρι το νησί της Αφροδίτης (Κύπρος) και τις Ηράκλειες Στήλες (στενά του Γιβραλτάρ) τα ξύλινα τείχη της ναυτικής Ελλάδας δεν μετέφεραν μόνο εμπορεύματα, αλλά και την ελληνική ψυχή και σκέψη. Η θάλασσα ήταν και είναι η καρδιά της Ελλάδας. Στη θαλάσσια δύναμη οφείλεται η τρισχιλιετής επιβίωση της και μεγάλο μέρος του πλούτου της.

 Ο Θεμιστοκλής (525-460 π.Χ.) μεγαλοφυής Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε τη σημασία της ναυτικής ισχύος. Το 493 π.Χ., ορίζεται επώνυμος άρχων και πείθει τους Αθηναίους τα κέρδη από τα αργυρωρυχεία του Λαυρίου να μη διανεμηθούν μεταξύ των πολιτών, αλλά να διατεθούν για την κατασκευή 200 ωκειών τριήρων. Η Αθήνα κατέστη η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της αρχαιότητας. Έτσι άστραψε η δόξα στην εν Σαλαμίνι ναυμαχία το 480 π.Χ. Ας θυμηθούμε το Δελφικό μάντευμα λίγο πριν τη ναυμαχία. «Ξύλινον τείχος απόρθητον τελέσθειν», το ξύλινο τείχος απόρθητο θα καταστεί. Οι σημερινές γεωπολιτικές ανακατατάξεις επιβάλλουν σύγχρονο και ισχυρό πολεμικό ναυτικό.

Στη διεθνή σκακιέρα τα συμφέροντα και οι συμμαχίες αλλάζουν. Είναι λάθος να ρυθμίζει ένα κράτος την εξωτερική του πολιτική επηρεαζόμενο από συναισθηματισμούς και δήθεν φιλίες.  «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί, μόνο συμφέροντα». Ταλεϋράνδος (1754-1838), Γάλλος πολιτικός.

Η ανθρωπότητα διανύει μία ταραγμένη περίοδο έως ότου διαμορφωθεί μία νέα τάξη πραγμάτων. Το Διεθνές Δίκαιο είναι ανίκανο να επιβάλλει τις αποφάσεις του ή να υποχρεώσει κράτος να τηρήσει τους κανόνες δικαίου διότι δεν διαθέτει νομοθετική και εκτελεστική εξουσία. Η ισχύς του είναι ανύπαρκτη όπως και η ασφάλεια των πολιτών που είναι σήμερα το πρώτο αίτημα, πρώτο ακόμα και από τη δημοκρατία.  

Κατακλείς:

«Να βασίζεται μόνο στις δικές της δυνάμεις η Ελλάς» αποκλειστική συνέντευξη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Σπύρου Άγκνιου στον γράφοντα, Εφημερίς «Ακρόπολις», 30 Απριλίου 1977.

Το άρθρο «ΥΓΡΟΙ ΔΡΟΜΟΙ»… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αλλοτρίωση είναι η αίσθηση της αποξένωσης του ανθρώπου από τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Η αποξένωση δηλώνει την απομάκρυνση του ενός ανθρώπου από τον άλλο ή από κάτι συγκεκριμένο, όπως η αποξένωση γονέων και παιδιών. Οι ως άνω δύο έννοιες εξελίσσονται σε μάστιγα των κατοικούντων στις μεγαλουπόλεις. Το άτομο ζει μέσα σε μία άψυχη, ανελεύθερη και επικίνδυνη κοινωνία. Επιπροσθέτως, η ανθυγιεινή διατροφή, το μολυσμένο περιβάλλον, η κυκλοφοριακή συμφόρηση, ηχορύπανση, το άγχος, επιδρούν αρνητική στη ζωή και την υγεία του.

Οι αρχαίοι Έλληνες επεδίωκαν την αρμονική ανάπτυξη σώματος και πνεύματος, «νους υγιής, εν σώματι υγιεί». Την εξάρτηση της υγείας του σώματος από την ψυχική υγεία, υπογραμίζει ο φιλόσοφος Κλεάνθης ο Στωικός, (331-250 π.Χ.). «συμπάσχει η ψυχή τω σώματι». Ο Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς, (45-120 μ.Χ.), γνωστός βιογράφος «Βίοι Παράλληλοι», τονίζει: «Η υγεία δε τίμιον μεν αλλά ευμετάστατον», η υγεία είναι πολύτιμη αλλά χάνεται εύκολα.

Ο Καρλ Μαρξ (1818-1883), Γερμανός φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, οικονομολόγος, μίλησε για τις συνέπειες της αποξένωσης του ατόμου από το προϊόν της εργασίας του. Όταν δεν συμμετέχει στον έλεγχο του προϊόντος που παράγει, ο άνθρωπος αλλοτριώνεται, απαξιώνεται και χάνει την ελευθερία του. Γενικά ο όρος αποξένωση, δηλώνει τη μη συμμετοχή του ανθρώπου στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Κατά τον Φρειδερίκο Νίτσε (1844-1900), Γερμανός φιλόσοφος, πρόδρομος του υπαρξισμού, η αλλοτρίωση του ατόμου προκαλείται από την επιβολή ξένων ιδεών, πρότυπων και πιστεύω, τα οποία  είναι αντίθετα προς τα βιώματα του. Ο αλλοτριωμένος άνθρωπος έχει έρθει σε διάσταση με την ύπαρξη του και έχει χάσει ταυτότητα και προσωπικότητα.

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ, (1856-1939), Αυστριακός νευρολόγος-ψυχίατρος, έγραφε: Η αλλοτρίωση προκαλείται από το κοινωνικό υπερεγώ, το οποίο είναι εγκατεστημένο μέσα στην ύπαρξη κάθε ανθρώπου. Ωστόσο δεν είναι ωφέλιμο ν΄ απαλλαγεί κανείς εντελώς από το υπερεγώ, αλλά να είναι σε θέση να ελέγχει τις απαιτήσεις του. 

Επιπροσθέτως, ο Άλφρεντ Άντλερ (1870-1937) Αυστριακός γιατρός-ψυχολόγος, μαθητής του Φρόιντ, γνωστός ως τελολόγος, υποστηρίζει: Η αλλοτρίωση δεν είναι αιτιοκρατικό φαινόμενο (κάθε γεγονός έχει μία αιτία), αλλά τελολογικό (τα πάντα διέπονται από ένα σκοπό).

Εις επίμετρον

Η πρόεδρος της Πλεύσης, στο άγνωστο με βάρκα την απογοήτευση, κρίνει εξ΄ ιδίων τα αλλότρια, βλέπει παντού συνομωσίες, ίντριγκες και υπονομεύσεις.

Το άρθρο Αλλοτρίωση – Αποξένωση… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η φράση «αιδώς Αργείοι», (Ιλ. Ε687), Όμηρος (8^ος αι π.Χ.), ειπώθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο, μυθικό βασιλέα της Σαλαμίνας, ως επίπληξη προς τους Αργείους για την δειλία τους απέναντι στους Τρώες. Η αιδώς δηλώνει την ηθική συνείδηση που οδηγεί τον άνθρωπο σε αυτοσεβασμό και σεβασμό προς τους άλλους, αποτρέποντας την αυθαιρεσία και την αδικία. «αιδώς Αργείοι», απαντούν οι πολίτες, απανταχού της γης, στους οιηματίες και ανεχόρταγους κρατούντες από τους οποίους εξέλιπεν η ντροπή.

Ο Παυσανίας, (5^ος αι. π.Χ.) αναφέρει: Οι Αθηναίοι έκτισαν βωμούς για την Αιδώ και τη Νέμεσι, θεότητες στενά συνδεδεμένες, οι οποίες σχετίζονταν με την ηθική τάξη και τη δικαιοσύνη. Η Αιδώς ως θεά, ενθάρρυνε την αρετή, τη ντροπή, την αυτοσυγκράτηση και τη σεμνότητα. Η Νέμεσις, θεά της δίκαιης ανταπόδοσης και ο αϊδιος Ζεύς, θεός της δικαιοσύνης, τιμωρούσαν την ύβρι, αλαζονεία και αναίδεια, που ήταν αντίθετες προς τις παραδόσεις, αντιλήψεις και τις παγιωμένες μορφές συμπεριφοράς, ήθη, έθιμα.

Υπήρχαν και κοινοί βωμοί για τις θεές Αιδώ και Αναίδεια, όπως μαρτυρούν, ο ιστορικός Ξενοφών (430- 355 π.Χ.) και ο φιλόσοφος Θεόφραστος (372-287 π.Χ.), διάδοχος του Αριστοτέλη στη διεύθυνση της Περιπατητικής Σχολής. Οι Αθηναίοι βέβαια δε τιμούσαν της Αναίδεια, ο βωμός λειτουργούσε πιθανότατα αποτρεπτικά, προς αποφυγή της κοινωνικής παρακμής που επιφέρει η απώλεια ντροπής και ηθικών φραγμών, τις οποίες η θεά εκπροσωπούσε. Υπήρχε και σχετική παροιμία «Θεός η αναίδεια επί των δι’ αναισχυντίαν ωφελουμένων». Ωφελούμενοι υπήρξαν οι έμποροι, μεταπράτες, ναυτικοί, οι οποίοι εθεωρούντο αδιάντροποι και αναίσχυντοι, διότι κυνηγούσαν το κέρδος με κάθε μέσο.  Αργότερα ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), επισημαίνει: «Η αναίδεια είναι συνέπεια της ακολασίας, όταν αυτή δεν τιμωρείται και αναπτύσσεται όταν δεν υπάρχει  φόβος και ο Πλάτων (427-347 π.Χ.), θεωρεί τόσο την αναίδεια όσο και την αναισχυντία μεγάλο κακό για την ιδιωτική και δημόσια ζωή.

Γνώμη:  Η πρόεδρος της Πλεύσης χωρίς πυξίδα και αιδώ, απώλεσε την αριστοτελική μεσότητα και αναλίσκεται εντός Βουλής σε δικολαβισμούς. Κατά τη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου, συνιστάται, στον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής, να εμφανίζεται στην οθόνη η ένδειξη: Ακατάλληλο για όλους.

Το άρθρο «αιδώς Αργείοι»… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) θεωρεί την αναισχυντία μέγιστο κακό για την ιδιωτική και δημόσια ζωή, (Πλ. Νόμοι, Α646-647). Στις ημέρες μας ο ιός της αναισχυντίας προσβάλλει άτομα όλων των ηλικιών, προκαλώντας τη διασάλευση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Θρασύς, ψεύτης, κλέφτης, συκοφάντης, ο αναίσχυντος δεν αισθάνεται ντροπή για τις πράξεις του, τουναντίον υπερηφανεύεται γι’ αυτές.

Τον αναίσχυντο περιγράφει στους «Χαρακτήρες» ο φιλόσοφος Θεόφραστος, (372-287 π.Χ.). «Ο αναίσχυντος φθάνει σε τέτοιο βαθμό θρασύτητας, ώστε να ζητά δανεικά από εκείνον από τον οποίον καταχράστηκε χρήματα». Ο αμαθής-αναίσχυντος γίνεται δεισιδαίμων, προκλητικός, οπισθοδρομικός και ενίοτε επικίνδυνος.

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι υποστήριζαν πως ο νους του αμαθούς ανθρώπου είναι ανίκανος να συλλάβει την ουσία των πραγμάτων και η λογική του δεν μπορεί να γνωρίσει κάτι πέρα από τις αισθήσεις. Όσοι στερούνται παιδείας και γνώσεων, απαραίτητες προϋποθέσεις για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της καθημερινότητας, δυσκολεύονται να προοδεύσουν κοινωνικά και επαγγελματικά. Πολλά δεινά γεννιούνται και αναπτύσσονται από την αμάθεια, δίδυμη αδελφή της άγνοιας. Το αντίδοτο στην αναισχυντία και άγνοια είναι η ουμανιστική παιδεία, η οποία, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, «τοις ανθρώποις δεύτερος ήλιος εστί».

Κατά τον Ευριπίδη, αρχαίο τραγικό ποιητή (480-406 π.Χ.): «Όποιος στη νεότητα παραμελεί τη μάθηση, έχει χάσει το παρόν αλλά και το μέλλον».

DNA:

«Είμαι ψεύτης όχι κλέφτης» Πρόεδρος των συνιστωσών 2015-2019, κηρύχθηκε σε άγνοια. «Παραμυθατζής» (2025), συγγραφέας εκ του προχείρου. Τα κληρονομικά χαρακτηριστικά της ντιλεταντικής αριστερής οπισθοδρόμησης.

Το άρθρο ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ – ΑΜΑΘΕΙΑ… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Μη εν πολλοίς ολίγα λέγε αλλά εν ολίγοις πολλά».

Να μην προτρέχει η γλώσσα της διάνοιας, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πριν 2.500 χρόνια. Η φλυαρία προέρχεται από το αρχαίο ρήμα φλύω: ρέω ασταμάτητα. Είναι γνώρισμα αστόχαστου ανθρώπου ο οποίος μακρηγορεί χωρίς να λέει τα ουσιώδη. Ο ακατάσχετος ρητορισμός δυσχεραίνει την επικοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»

Οι βουλευτές στο Βουλευτήριο, αναλώνουν χρόνο σε ασήμαντες αντιπαραθέσεις, διαπληκτίζονται λεκτικά, φωνασκούν και αποστασιοποιούνται από την «Πολιτική» του Αριστοτέλους (384-322), την οποία θεωρούσε ως: «κυριωτάτη των επιστημών τα καλά και δίκαια σκοπούμενη». Ενίοτε με την αθυροστομία τους προσβάλουν πρόσωπα και σπιλώνουν υπολήψεις. Ομιλούν κακέμφατα, ζημιώνοντας άθελα ή ηθελημένα τα οικονομικά και εθνικά συμφέροντα. Η εχεμύθεια είναι αρετή για όσους ασκούν λειτούργημα: Ιατρικό, δικαστικό, στρατιωτικό, δημοσιογραφικό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι οφείλουν να είναι εχέμυθοι. Ο αρχαίος σοφός Περίανδρος (625-587) γράφει: «Λόγων απορρήτων εκφοράν μην ποιού», ενώ ο ποιητής Μένανδρος (342- 291 π.Χ.): «Γιατρός φλύαρος είναι αρρώστια πάνω σε αρρώστια» αναφερόμενος στο ιατρικό απόρρητο του οποίου η αποκάλυψη είναι επιστημονικά και ηθικά απαράδεκτη.

O βερμπαλισμός αναπτύσσεται κυρίως στον προφορικό και λιγότερο στο γραπτό λόγο. Τα μέσα πληροφόρησης, βομβαρδίζουν τους πολίτες με ασυναρτησίες και απόψεις επί παντός επιστητού. Ο λόγος, ως μέσον έκφρασης, χάνει το νόημα και γίνεται λόγος για λόγια.

Στο δοκίμιο με τίτλο «Οι κούφιες λέξεις», ο Ευάγγελος Παπανούτσος (1900-1982) φιλόσοφος, γράφει: « Όταν αποσπώμεθα από τα συγκεκριμένα πράγματα και προχωρούμε προς τα αφηρημένα σχήματα η γλώσσα γεμίζει από κούφια λόγια».

Καθώς, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, οι σοφοί της αρχαιότητας χάνουν τη λάμψη τους, η ακριτομυθία και απεραντολογία επικρατούν σ’ ένα κόσμο παραπληροφόρησης, αβεβαιότητας, ανασφάλειας. «Πολλά λόγια, λίγα αισθήματα», (λαϊκή σοφία).

Εις Επίμετρον
«Ο πολιτικός να επιδεικνύεται με τα έργα που πράττει κι’ όχι με τα λόγια που λέει». Πυθαγόρας (580-496), μαθηματικός, γεωμέτρης. Η ρήση αφορά στους απανταχού της γης κρατούντες οι οποίοι αναλίσκονται σε ατέρμονες συζητήσεις χωρίς ουσιαστικά αποτέλεσμα.

Το άρθρο ΒΕΡΜΠΑΛΙΣΜΟΣ – ΛΑΚΩΝΙΣΜΟΣ… Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Χάθηκε η τέχνη της δημιουργίας, η μόρφωση της ανθρώπινης ψυχής και η άυλη ουσία», Edward Shuré (1841-1929), Γάλλος φιλόσοφος.

Ο Νίτσε (1844-1900), Γερμανός φιλόσοφος, στο κλασικό έργο «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» 1883, υποστήριζε πως σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης, θα δημιουργηθεί στο μέλλον ένας ανώτερος τύπος ανθρώπου, ο υπεράνθρωπος. Ένας ιδανικός άνθρωπος ο οποίος θα υπερέχει ως προς τη δύναμη της σκέψης και της θέλησης Η σχέση που υπήρχε ανάμεσα στον πίθηκο και στον άνθρωπο, θα υπάρχει ανάμεσα στον άνθρωπο και στον υπεράνθρωπο. Ο φιλόσοφος αγαπά να μιλάει ποιητικά και αινιγματικά για τον υπεράνθρωπο, χωρίς να τον περιγράφει. Ακόμη και τους ξεμοναχιασμένους ανθρώπους, τον άγιο, τον προφήτη, τον ασκητή, χαρακτηρίζει υπερανθρώπους.

Ως δισυπόστατο ον, σώμα-ψυχή, ο άνθρωπος βρίσκεται σ΄ ένα μεταβατικό στάδιο που οδεύει προς ένα ανώτερο ιδανικό. Ο Νίτσε αρνείται κάθε ηθικό φραγμό που στέκεται εμπόδιο στην πραγμάτωση του υπερανθρώπου. Κατά την προσωπική του άποψη, η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η φιλανθρωπία και άλλες κοινωνικές αρετές και αξίες είναι «τα δεκανίκια με τα οποία κατορθώνουν να στέκονται όρθιοι οι σωματικά και πνευματικά αδύνατοι». Ο υπεράνθρωπος του Νίτσε είναι ένας ιδεατός τύπος, ο οποίος γίνεται κυρίαρχος της γης και καταλαμβάνει τη θέση του Θεού που έχει πια πεθάνει.

Οι ακραίες αυτές απόψεις βρήκαν απήχηση στη χιτλερική Γερμανία την εποχή του ναζισμού. Το πνεύμα της υπεροχής της γερμανικής φυλής καλλιεργήθηκε σε μεγάλη κλίμακα και προκάλεσε τον Β΄ Π.Π, με ανυπολόγιστες ζημιές σε έμψυχο και άψυχο υλικό.

Σήμερα η έννοια του υπερανθρώπου είναι συνδεδεμένη με την τεράστια ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού και της τεχνητής νοημοσύνης, κλάδος της πληροφορικής επιστήμης, με στόχο την κατασκευή ρομπότ ή υπολογιστών που μπορούν να μιμηθούν την ανθρώπινη ευφυία. Ζούμε στον αιώνα της τεχνικής μαγείας. Η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης θα δημιουργήσει στο μέλλον ανθρώπους με νοητική ανεπάρκεια, αβδηρίτες, υποχείρια στην εξουσία των χρυσοκανθάρων και Συβαριτών.

Ερώτηση:
Μήπως ο άνθρωπος, στην προσπάθεια να δημιουργήσει, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, τον υπεράνθρωπο έγινε απάνθρωπος?

Το άρθρο Υπεράνθρωπος – Τεχνητή Νοημοσύνη… Του Βασίλειου -Γεώργιου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο κατά συρροή παραβάτης του Κ.Ο.Κ., εκ Χανίων, ο οποίος έχει μπάρμπα στην Κορώνη, αφαίρεσε τη ζωή του άτυχου 22χρόνου, οδηγώντας υπό την επίδραση τοξικών ουσιών και αλκοολούχων ποτών.
Ο αλκοολισμός είναι η κύρια αιτία γένεσης ψυχικών διαταραχών. Ελαχιστοποιεί τις πνευματικές ικανότητες, αλλοιώνει τη συναισθηματικότητα και αλλάζει τον χαρακτήρα του ατόμου. Η βία και η εγκληματικότητα σχετίζονται με τον αλκοολισμό και τις τοξικές ουσίες. Tα ψυχο-δραστικά προϊόντα προκαλούν εξάρτηση σε αυτούς που τα καταναλώνουν είτε πρόκειται για σκληρά ναρκωτικά (όπιο-μορφίνη, ηρωίνη, κωδείνη) είτε για ψυχικά τονωτικά όπως ο καπνός. Αυτά ενεργοποιούν το «σύστημα ανταμοιβής» του εγκεφάλου, προκαλώντας την αύξηση της διαθέσιμης ποσότητας ενός νευροδιαβιβαστή, της ντοπαμίνης.

Η οδήγηση σε κατάσταση μέθης συμπεριλαμβάνεται στα ποινικά αδικήματα. Ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας απαγορεύει αυστηρά την οδήγηση σε άτομα τα οποία βρίσκονται υπό την επίδραση αλκοόλ, τοξικών ουσιών. Ο έλεγχος γίνεται με αλκοτέστ για να διαπιστωθεί εάν ο οδηγός έχει καταναλώσει αλκοόλ και σε πόση ποσότητα ώστε να επιβληθούν οι ανάλογες ποινές: Για συγκέντρωση στο αίμα 0.80 g/l μέχρι 1.10 g/l, χρηματικό πρόστιμο 700 Ευρώ, αφαίρεση επί τόπου πινακίδων και άδειας οδηγήσεως. Σε περίπτωση που η συγκέντρωση αλκοόλ είναι άνω των 1.10g/l το πρόστιμο ανεβαίνει στα 1.200 Ευρώ κα επιβάλλεται φυλάκιση δύο μηνών.

Βία και έγκλημα κατακλύζουν την ανθρωπότητα με απειλητικούς ρυθμούς. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει πρωτοφανής έξαρση μεταξύ των ανηλίκων. Σε ορισμένες χώρες το ποσοστό της εγκληματικότητας ξεπερνά το 50%. Αλκοολισμός, χρήση ουσιών, βία και εγκληματικότητα αποτελούν μέγιστο κοινωνικό πρόβλημα. Δαπανούνται δισεκατομμύρια για την καταπολέμηση αυτής της μάστιγας, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα.

Η ατιμωρησία των ενόχων για αξιόποινα αδικήματα, εγκυμονεί κινδύνους για το δημοκρατικό πολίτευμα. Οι παραβάτες του Κ.Ο.Κ. πρέπει να κρίνονται με αυστηρότητα. Απαρέγκλιτη η τήρηση της ισχύουσας νομοθεσίας.

Συνελόντι ειπείν: Όποιος λειτουργός της δικαιοσύνης δίνει συγχωροχάρτι σε εγκληματία, αδικεί τους νομοταγείς πολίτες.

Το άρθρο ΕΓΚΛΗΜΑ – ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ… Του Βασίλειου Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι μέσοι χρόνοι της δυτικής ευρωπαϊκής ιστορίας, 5ος αι. μ.Χ., μέχρι την Αναγέννηση 15ος αι., χαρακτηρίζονται από πνευματική στασιμότητα, βαρβαρότητα και την επικράτηση προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών.

Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος, νομικός, Lewis Henry Morgan (1818-1881), στο βιβλίο «Ancient Society» 1877, αναφέρεται στην εξέλιξη της ανθρωπότητας από την αγριότητα, μέσω του σταδίου της βαρβαρότητας, στο στάδιο του πολιτισμού.
Στο σύγγραμμά του «Κοινότητα-Κοινωνία» ο θεμελιωτής της κοινωνιολογίας στη Γερμανία Ferdinand Toennies (1856-1936), γράφει ότι κατά την περίοδο της αγριότητας οι άνθρωποι τρέφονταν με προϊόντα της φύσης, ενώ κατά την περίοδο της βαρβαρότητας χρησιμοποίησαν τα τόξα – βέλη. Κατά τον Αυστραλό καθηγητή της προϊστορικής αρχαιολογίας Vere Gordon Childe (1892-1957) η εμφάνιση των πρώτων αστικών κέντρων συνέτεινε στη μετάβαση από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό.

Ο Ιταλός ιστορικός Leonard Βruni (1304-1374) θεωρεί ότι ο Μεσαίωνας ξεκίνησε με την κατάλυση του ρωμαϊκού δυτικού κράτους, 476 μ.Χ. Διαιρείται σε τρεις περιόδους: Πρώιμος μεσαίωνας, ο σκοτεινός, χαρακτηρίζεται από μετακινήσεις και επιδρομές βαρβάρων. Ώριμος, η εποχή των ιπποτών, των σταυροφοριών και των εμφύλιων συγκρούσεων. Ύστερος, εμφανίζονται οι επαναστάσεις, αιρέσεις, δεισιδαιμονίες, η ιερά εξέταση και οι λιμοί οι οποίοι αφάνισαν το 1/5 του πληθυσμού. Από τον 5ο έως τον 15ο αι., η Ευρώπη βίωσε τον τρόμο, ανασφάλεια, βία και βαρβαρότητα. Παρεμφερή γεγονότα βιώνει σήμερα η οικουμένη, εφόσον η ανθρώπινη φύση παραμένει αμετάβλητη εις το διηνεκές.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, θύμα της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνοκρατικής παιδείας έναντι της ανθρωπιστικής και της οικονομικής ανισότητας, έχασε την αυτοπεποίθηση, αυτοκυριαρχία, αυτοσεβασμό, και κατέληξε στην αγριότητα και το βανδαλισμό. Βανδαλισμός, σύμφωνα με το διεθνή όρο είναι κάθε καταστροφή ή ζημιά η οποία βλάπτει τη δημόσια και ιδιωτική περιούσια με πρόθεση δόλου.

Η Ε.Ε. διέρχεται περίοδο πνευματικού μαρασμού λόγω μακράς νόσου γήρατος και πνευματικής αγνωσίας. Συνυπεύθυνη όχι μόνο για ό,τι πράττει αλλά για ό,τι παραλείπει να πράξει. Η απανθρωπιά, αναισχυντία, ασυνειδησία, ανευθυνότητα, αυθαιρεσία, απληστία, είναι λέξεις οι οποίες στοιχειώνουν τις σύγχρονες κοινωνίες.

Το άρθρο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ… Του Βασίλειου-Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Βασίλειου- Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Αγωνία, φόβος, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, λέξεις ιδιαίτερα σημαντικές καθώς εκφράζουν την τεταμένη ψυχική κατάσταση κι΄ ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά του σύγχρονου τρόπου ζωής: Το άγχος. Ο όρος προέρχεται από το ρήμα άγχω = πνίγω (παράγωγο: αγχόνη).

Ο ταχύς ρυθμός της ζωής, η επαγγελματική ανασφάλεια, οι πανδημίες, η υπερβολική χρήση φαρμάκων, ο φόβος ενός γενικευμένου πολέμου στην Μ. Ανατολή, η άνιση κατανομή πλούτου, ευμάρεια-ανέχεια, ο άλογος καταναλωτισμός και η υπερβολή των επιθυμιών και ορέξεων, αποτελούν τα βαθύτερα αίτια του άγχους. Τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εντείνουν την αναστάτωση και αγωνία. Η ζωή των ανθρώπων έγινε απρόβλεπτη λόγω της ταχείας ανάπτυξης της τεχνικής επιστήμης έναντι της ανθρωπιστικής Όνειρα και προσδοκίες των νέων για ένα καλλίτερο μέλλον στις «ελληνικές καλένδες». Δυστυχώς εξέλιπε ο άξιος ναυτίλος για ν΄ αφουγκραστεί τα μηνύματα της εποχής.

Για τον Φρόυντ το άγχος είναι απόρροια απωθημένων και ασυνειδήτων συναισθημάτων ενοχής εξαιτίας του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος ή άλλων ενοχοποιημένων ερωτικών πόθων. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως διαταραχή της Λίμπιντο (κινητήριος ενέργεια των ενστίκτων της ζωής). Το άγχος διαφοροποιείται από την αγωνία ως προς την ένταση των σωματικών αλλαγών, ιδρώτας, ταχυκαρδία, πνίξιμο, γνωρίσματα της αγωνίας. Κατά την άποψη του Άντλερ, μαθητή του Φρόυντ, το άγχος είναι μέσο κυριαρχίας πάνω στους άλλους. Καταλαμβανόμαστε από άγχος για να δεσμεύσουμε δικά μας πρόσωπα για να εκτελούν τις επιθυμίες μας.

Ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης (460-377 π.Χ.) διδάσκει: «κάθε τι υπερβολικό είναι εχθρικό στη φύση». Το «Μέτρον Άριστον» των αρχαίων φιλοσόφων πρέπει να τηρείται σ’ όλες τις εκδηλώσεις της ζωής. Είναι η λύση για να απαλλαγούμε από την αδημονία . Ας διδαχθούμε από τους αρχαίους ημών προγόνους για να καταπολεμήσουμε τη φαρμακομανία και την ψυχική ένταση. «Κατάχρηση είναι οι πάνω από τις ανάγκες μας δαπάνες». Άγιος Βασίλειος ο Μέγας.

Επιγραμματικά:

«Ελήλυθεν η ώρα», έφθασε η κρίσιμη στιγμή για τους 720 της Ε.Ε., με συναίσθηση ευθύνης, να ασχοληθούν με τα αίτια που προκαλούν το άγχος και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Το άρθρο ΑΓΧΟΣ, ΦΑΜΑΡΚΟΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ… Του Βασίλειου- Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.