Επιτρέψτε μου μια προσωπική αναφορά. Ενέδωσα σε δυο πάθη. Πολιτική και ποδόσφαιρο. Αργότερα προστέθηκε και η Παιδεία. Το ποδόσφαιρο προηγήθηκε. Μαθητής Δημοτικού επέλεξα τον Αστέρα Αμαλιάδας και τον Ολυμπιακό Πειραιά. Γιατί… οι φανέλες τους είχαν το ίδιο χρώμα. Οι πολιτικές μου πεποιθήσεις διαμορφώθηκαν στα φοιτητικά μου χρόνια. Κεντρώος, με φιλελεύθερες και φιλοευρωπαϊκές αντιλήψεις. Με σεβασμό στις αξίες της μετεμφυλιακής Αριστεράς, των Ηλιού, Κύρκου, Παπαγιαννάκη. Αρχές που υπηρέτησα σε όλη τη διάρκεια της εμπλοκής μου με την περιπέτεια της πολιτικής.

Κοινό σημείο πολιτικής και ποδοσφαίρου η απήχησή τους σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Το ποδόσφαιρο αποτελεί το λαοφιλέστερο άθλημα σε όλο τον πλανήτη. Κοινός εχθρός τους ο φανατισμός και ο οπαδισμός. Είναι οι αιτίες που οι πολίτες απομακρύνονται από την πολιτική και οι φίλαθλοι από τα γήπεδα. Το τοξικό κλίμα που επικρατεί, ιδίως τα τελευταία χρόνια, σε πολιτική και ποδόσφαιρο, με απομάκρυναν κι από τα γήπεδα κι από τον πολιτικό στίβο. Δεν έχω, όμως, απαλλαγεί ούτε από το πάθος της Πολιτικής, ως πεδίο αναμέτρησης αρχών, αξιών και ιδεών. Ούτε από το πάθος του ποδοσφαίρου, ως άθλημα κι ως θέαμα. Αυτό εξηγεί γιατί αποφάσισα να παρέμβω στο πρόβλημα του ποδοσφαίρου. Θα ακολουθήσουν και οι σκέψεις μου για το πολιτικό ζήτημα.

ΔΟΜΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ.

Το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι δομικό. Ο πυρήνας του βρίσκεται στο νοσηρό ανταγωνισμό των ιδιοκτητών των μεγάλων ΠΑΕ. Αντί να επιδιώκουν την αξιοπιστία και την ποιοτική αναβάθμιση του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, συγκρούονται με στόχο τον προσεταιρισμό της ΕΠΟ (Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας) και μέσω αυτής τον επηρεασμό της Διαιτησίας και της Αθλητικής Δικαιοσύνης. Δημιουργήθηκε, έτσι, η περιβόητη «παράγκα», που δηλητηριάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια.

Οι διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές, FIFA και UEFA, έχουν καταθέσει, μετά από αίτημα της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, σχέδιο «ολιστικής μεταρρύθμισης του θεσμικού πλαισίου του ελληνικού ποδοσφαίρου». Την εφαρμογή του η ΕΠΟ έχει παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες, για ευνόητους λόγους. Η εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης. Όχι των επαγγελματιών ποδοσφαιρικών παραγόντων. Ακόμη και με τίμημα να προκαλέσει έξοδο των ελληνικών ομάδων από τις διεθνείς διοργανώσεις, η Κυβέρνηση οφείλει να το εφαρμόσει. Αυτό ήταν το κλειδί με το οποίο η Μάργκαρετ Θάτσερ πέτυχε την εξυγίανση του Αγγλικού ποδοσφαίρου, μετά τα τραγικά γεγονότα του Heizel.

Είναι αποκαλυπτική η διαφορά συμπεριφοράς παραγόντων και οπαδών, μεταξύ διεθνών και ελληνικών αγώνων. Στους διεθνείς αγώνες, που εφαρμόζονται με αυστηρότητα οι κανονισμοί UEFA και FIFA, η συμπεριφορά και των δυο είναι υποδειγματική.

Είναι εξ ’ίσου αποκαλυπτική η άψογη διεξαγωγή του τελικού κυπέλλου μπάσκετ μεταξύ των δυο «αιώνιων αντιπάλων», Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Απεδείχθη ότι η επικράτηση πνεύματος υγιούς ανταγωνισμού στον αθλητισμό είναι εφικτή. Αρκεί να το θελήσουν πολιτικοί και ποδοσφαιρικοί παράγοντες. Τρεις είναι οι όροι που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Πρώτον, η εξυγίανση της διοίκησης της Ε.Ο.Κ. ( Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης). Δεύτερον, με τη νέα εκλογική διαδικασία εξελέγη πρόεδρος της ΕΟΚ επιχειρηματίας με αποκλειστικό ενδιαφέρον την προαγωγή του αθλήματος. Τρίτον, τον αγώνα παρακολούθησαν φίλαθλοι και των δυο ομάδων κι όχι οργανωμένοι οπαδοί. Οι ίδιοι όροι θα κάνουν και πάλι το ποδόσφαιρο γιορτή. Όπως το απολαμβάνουμε από την τηλεόραση στους
ευρωπαϊκούς αγώνες. Σε έναν, ακόμη, τομέα η Ελλάδα αποτελεί την ευρωπαϊκή εξαίρεση.

ΟΠΑΔΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι οι «οπαδικοί στρατοί», που λειτουργούν υπό τον μανδύα «συνδέσμων φιλάθλων». Η οπαδική κουλτούρα, που συνδυάζει την ευφορία της νίκης με την ταπείνωση του αντιπάλου, μεταλλάσσεται στους περιβόητους «συνδέσμους» και τις «θύρες» σε οπαδικό μίσος και βία. Περιθωριακά στοιχεία διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο και έχουν ανάγει τον οπαδισμό σε επάγγελμα. Στρατολογούν κατ’εξοχήν ανώριμα και ανασφαλή παιδιά που αναζητούν στους «συνδέσμους» μια συλλογική ταυτότητα και την προστασία της αγέλης. Στην πραγματικότητα οι «σύνδεσμοι» λειτουργούν ως τάγματα εφόδου συμμοριών χούλιγκαν με διεθνείς διασυνδέσεις κι εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Έπειτα από έρευνα της αρμόδιας δικαστικής αρχής που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, συνελήφθησαν άτομα που εμπλέκονται σε επεισόδια οπαδικής βίας. Εναντίον τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ληστείες, εκρήξεις, εμπρησμούς κλπ. Ακόμη, από το Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα έχουν προσαχθεί στην ασφάλεια περισσότερα από 300 άτομα, σκληροί οπαδοί μεγάλων ομάδων της Αττικής, από τους οποίους οι 150 συνελήφθησαν για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Το 30% από είναι ανήλικοι και οι υπόλοιποι ηλικίας 20-30 ετών.

Στους συνδέσμους έχουν βρει στέγη και τα πολιτικά άκρα. Άτομα με νεοναζιστικές και ακροαριστερές ιδεολογίες. Επιδίδονται από κοινού με τους οργανωμένους οπαδούς σε πράξεις τυφλής βίας, εντός κι εκτός γηπέδων, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Είναι γνωστά, άλλωστε, τα πρόσφατα επεισόδια στο ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης και σε σχολείο του Ευόσμου. Συγκρούσθηκαν κουκουλοφόροι των δυο άκρων, οργανωμένοι σε συνδέσμους οπαδών. Θυμίζω ότι πριν ένα χρόνο, το Μάρτιο του 2021, στη Νέα Σμύρνη, στις πορείες κατά της «Αστυνομικής βίας», που οργάνωσαν τα κόμματα της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής κι εξωκοινοβουλευτικής, έδωσαν το παρόν, με επίσημες ανακοινώσεις τους, οργανωμένοι χούλιγκαν από όλες τις μεγάλες ομάδες της Αττικής. Οπαδικός και πολιτικός χουλιγκανισμός αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.

ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΛΚΗ ΚΑΜΠΑΝΟΥ

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής υπήρξε ο καταλύτης για την εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε υπό το μανδύα πολιτικού κόμματος. Η αποτρόπαια δολοφονία του 19χρονου φοιτητή Άλκη Καμπανού, από το τάγμα εφόδου «συνδέσμου οπαδών», πριν 40 μέρες στη Θεσσαλονίκη, οφείλει να αποτελέσει τον καταλύτη για το ξερίζωμα του οπαδικού χουλιγκανισμού, αλλά και την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επέδειξε άμεσα αντανακλαστικά. Η ταχύτατη κινητοποίηση αστυνομικών και δικαστικών αρχών οδήγησε στη σύλληψη και τη προφυλάκιση και των 12 δραστών της παράλογης δολοφονίας. Με την ίδια ταχύτητα επιβάλλεται η δικαστική της εκκαθάριση. «Δεν θέλουμε εκδίκηση. Θέλουμε Δικαιοσύνη» βρήκαν το κουράγιο και την αξιοπρέπεια να ζητήσουν οι γονείς του Άλκη.

Παράλληλα, ψηφίστηκε το νέο θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας. Οι ρυθμίσεις του κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση. Οι αυστηρές προϋποθέσεις για την ίδρυση και τη λειτουργία των «λεσχών φιλάθλων» και η επαναφορά του «ιδιώνυμου», δηλαδή η μη αναστολή και μη μετατροπή των στερητικών της ελευθερίας ποινών είναι οι πιο σημαντικές. Κι εφόσον εφαρμοσθούν θα αποδειχθούν αποτελεσματικές. Η αύξηση των ορίων των ποινών καθώς και η μη δυνατότητα μετατροπής τους σε προσφορά κοινωνικής εργασίας, δε λαμβάνουν υπ’όψη, κατά τη γνώμη μου, το νεαρό της ηλικίας των δραστών οπαδικής βίας, πολλοί από τους οποίους είναι ανήλικοι. Ήταν ένας από τους λόγους που τα δικαστήρια απέφευγαν να τις επιβάλλουν.

Περισσότερο, όμως, κρίσιμη από την πληρότητα του νέου θεσμικού πλαισίου, είναι η άμεση ΕΦΑΡΜΟΓΗ του. Από το 2006 έχουν ψηφιστεί, τουλάχιστον, τέσσερις αθλητικοί νόμοι κατά της ομαδικής βίας, έπειτα από παρόμοια γεγονότα. Το «ιδιώνυμο» καθιερώθηκε, επίσης, το 2006 για να τοποθετηθεί στο χρονοντούλαπο της νομοθεσίας. Επανήλθε το 2011. Εδώ κι ένα περίπου χρόνο το επανάφερε η σημερινή Κυβέρνηση. Απλώς δεν εφαρμόζονται. Ο Άλκης Καμπανός δεν είναι το πρώτο θύμα οπαδικής βίας. Έχουν προηγηθεί κι άλλες δολοφονίες με θύματα οπαδούς αντιπάλων ομάδων. Πρέπει να είναι το τελευταίο.

ΠΟΛΥΠΑΡΑΓΩΝΤΙΚΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Πολλοί είναι οι παράγοντες που εκτρέφουν το τέρας της βίας. Το σύστημα απονομής Δικαιοσύνης κατά κύριο λόγο. Πάσχει σε βάθμο που πλήττει την ουσία του κράτους δικαίου. Ο χρόνος απονομής Δικαιοσύνης με τις συνεχείς αναβολές φτάνει στα όρια αρνησιδικίας. Οι αναστολές εκτέλεσης των ποινών στα όρια ατιμωρησίας.

Χωρίς να παραγνωρίζω το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά, θεωρώ σημαντικότερη την επιρροή του σχολικού περιβάλλοντος. Η παιδαγωγική διάσταση του σχολείου έχει υποβαθμισθεί. Οι μελλοντικοί δάσκαλοι πρέπει να εκπαιδεύονται πρώτα ως παιδαγωγοί κι έπειτα ως επιστήμονες. Τα παιδαγωγικά μαθήματα στις πανεπιστημιακές σχολές πρέπει να αναβαθμιστούν ποιοτικά και ποσοτικά. Καταστροφική για το σχολικό περιβάλλον είναι η κομματική εισβολή στα σχολεία. Όταν μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου καθοδηγούμενοι από κομματικές νεολαίες και συνδικαλιστές προβαίνουν σε «εθιμικές καταλήψεις, βάζουν λουκέτα στις εισόδους, βανδαλίζουν και καταστρέφουν τον σχολικό εξοπλισμό, χωρίς τη παραμικρή συνέπεια, η εξαγωγή της βίας έξω από τα σχολεία αποτελεί φυσικό επακόλουθο.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΑΓΑΘΟ ΕΝ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Στην πάνδημη απαίτηση της κοινωνίας να τεθεί οριστικό τέλος στον οπαδικό χουλιγκανισμό, θα περίμενε κανείς να ανταποκριθούν όλα τα πολιτικά κόμματα. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ. Τα κόμματα της Αριστεράς και της λαϊκίστικης Δεξιάς το καταψήφισαν.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης χαρακτήρισε το νομοσχέδιο ως «επικίνδυνο για το κράτος Δικαίου, επικοινωνιακό πυροτέχνημα, πιστό στο δόγμα «νόμος και τάξη», κι «επιτομή ποινικού λαϊκισμού». Θυμίζω ότι μόλις τον Μάρτιο του 2018, μετά την ένοπλη εισβολή του προέδρου του ΠΑΟΚ στον αγωνιστικό χώρο και τη διακοπή του αγώνα ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, ο τότε Πρωθυπουργός δήλωνε «αυτός ο γόρδιος δεσμός πρέπει να κοπεί» και «αυτή η ιστορία θα τελειώσει κι όλοι θα βρεθούν προ των ευθυνών τους». Ο δε αρμόδιος Υφυπουργός δήλωνε «εμάς δε μας κρατάει κανείς» υπονοώντας τις γνωστές σχέσεις κυβερνητικών παραγόντων με τον Πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Τελικά ούτε « ο γόρδιος δεσμός κόπηκε» ούτε «η ιστορία τελείωσε».

Η απουσία πολιτικής βούλησης για την αντιμετώπιση του χουλιγκανισμού δεν αποδίδεται μόνο στο πολιτικό κόστος από την αντίδραση των οπαδών, αλλά και στα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στο χώρο του ποδοσφαίρου. Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ είχε ζητήσει σε συνέντευξη του «να στηρίξουν οι Έλληνες τον Αλέξη Τσίπρα», για τον οποίο, όπως είπε «αισθάνθηκα αυτό ακριβώς που είχα αισθανθεί το 2000 όταν άκουσα τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Εγώ θέλω ένα τέτοιο Πρόεδρο».

Στη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα η οπαδική βία δεν αποτελεί παρά τον έναν από τους τρεις επάλληλους κύκλους βίας που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία εδώ και 40 χρόνια. Οπαδική βία, πανεπιστημιακή βία και πολιτική βία εφάπτονται, τέμνονται κι επικαλύπτονται.

Η κουλτούρα ανυπακοής, ανομίας κι ατιμωρησίας που συστηματικά καλλιεργεί η αναγχρονιστική και τυχοδιωκτική Αριστερά. Ο βίαιος, τοξικός και διχαστικός πολιτικός λόγος με τον οποίο εκφράζεται στρώνουν το χαλί για την εισβολή της βίας που αποτυπώνεται και στους τρεις επάλληλους κύκλους βίας. Όταν ο αρθρογράφος του επίσημου κομματικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται κατά του Πρωθυπουργού με τη φράση « Μητσοτάκη G.F.Y…» ο πολιτικός χουλιγκανισμός ταυτίζεται με τον οπαδικό.

Το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτικό. Είναι φανερό ότι η σημερινή Αριστερά, με όλες τις εκδοχές της, δε «βολεύεται» με τους θεσμούς της Δημοκρατίας. Ενώ απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, συστηματικά διαβρώνει τις αξίες της. Υποσκάπτει το κύρος και τα θεμέλια του κράτους Δικαίου. Ανάγει σε δικαίωμα και «δημοκρατική κατάκτηση» τη παραβίαση των νόμων. «Νόμος είναι το δίκιο του απεργού, του καταληψία, του διαδηλωτή». Η εφαρμογή του νόμου, «ποινικοποίηση των αγώνων, καταστολή και αστυνομοκρατία». Η πειθαρχία καταγγέλλεται ως αυταρχισμός. Απορρίπτει την ατομική ευθύνη, έννοια συνυφασμένη με την ιδιότητα του πολίτη. Αγνοεί ότι πλάι στην προστασία των ατομικών δικαιωμάτων υπάρχει και η έννοια κατάχρησης δικαιώματος.

Η ΒΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ

Είναι αδιανόητο, έπειτα από 50 χρόνια υποδειγματικής δημοκρατικής και πολιτικής ομαλότητας, η Αριστερά πολιτεύεται με μίσος και εχθροπάθεια κατά της παράταξης που εγκαθίδρυσε την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία κι εμπέδωσε την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Συνθήκες που επέτρεψαν στην «πρώτη φορά Αριστερά» να ανέλθει στην εξουσία, έστω στηριζόμενη σε ακροδεξιό δεκανίκι. Προφανής εξήγηση, η απογοήτευσή της γιατί δε την κατέκτησε μόνιμα. Αυτό σημαίνει το «πήραμε την κυβέρνηση, όχι την εξουσία», η δυσανεξία για τους «αρμούς της εξουσίας κι η απειλή την άλλη φορά θα είναι αλλιώς». Αδυνατώντας να επεξεργαστεί μια σύγχρονη πολιτική ταυτότητα, καταφεύγει στο κίβδηλο χαρακτηρισμό του αντιπάλου της, της φιλελεύθερης παράταξης, ως ακροδεξιάς. Αγνοεί το ιστορικό γεγονός ότι η κεντροδεξιά παράταξη έχει κλείσει δυο φορές τους λογαριασμούς με το δικό της άκρο. Την πρώτη, με την καταδίκη σε ισόβια δεσμά των πρωτοαίτιων της δικτατορίας. Τη δεύτερη, με την καταδίκη ως εγκληματικής οργάνωσης, του νεοναζιστικού μορφώματος τα Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, η Αριστερά απορρίπτοντας τη θεωρία των δυο άκρων, αρνείται να καταδικάσει το δικό της άκρο. Φραστικά αποδοκιμάζει τις πράξεις πολιτικής βίας που διαπράττονται από τα τάγματα εφόδου της ακροαριστεράς. Εθελοτυφλεί μπροστά στη μάστιγα της ακροαριστερής βίας που πλήττει τον πυρήνα της Δημοκρατίας. Την ακαδημαϊκή ελευθερία στα Πανεπιστήμια. Την ασφάλεια και ελευθερία έκφρασης πολιτικού λόγου στη δημόσια ζωή.

Πολιτικοί, Πρυτάνεις, Δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, μη αρεστοί στην Αριστερά έχουν στοχοποιηθεί και πέσει θύματα πολιτικής βίας. «Φοβήθηκα ότι θα πεθάνω όταν με χτυπούσαν στο Σύνταγμα» εξομολογήθηκε ο Κωστής Χατζηδάκης. Εταιρία που προσέφερε τα μηχανήματα για τον έλεγχο εισόδου στα Πανεπιστήμια απέφυγε να κοινοποιήσει το όνομα της υπό το φόβο αντιποίνων. Η Ελλάδα παραμένει η μόνη δυτική χώρα που η άρνηση της Αριστεράς να προσαρμοστεί στους δημοκρατικούς κανόνες και να αποδεχθεί την ηθική της ευθύνη στερεί τη πολιτική ζωή από το πνεύμα συνεννόησης και συναίνεσης στα κρίσιμα ζητήματα. Το αίτημα για σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών που διατυπώνει κάθε φορά η Αριστερή αντιπολίτευση, όταν σε όλα διαφωνεί, είναι το συντομότερο ανέκδοτο.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

Τα δημοκρατικά καθεστώτα έχουν καθήκον να αυτοπροστατευθούν από κάθε πράξη υπονόμευσης των αξιών και των θεσμών που τα συγκροτούν. Το μεγαλείο της Δημοκρατίας έγκειται στην αρχή ότι επιτρέπει την αμφισβήτησή της. Όχι την υπονόμευση της. Από την εποχή του Διαφωτισμού ισχύει η φράση που αποδίδεται στο Βολτέρο « διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες». Αλλά και η προειδοποίηση του Μοντεσκιέ « η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη, για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία».

Η αποφασιστική αντιμετώπιση της οπαδικής βίας από την Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη οφείλει να αποτελέσει το προοίμιο για την αντιμετώπιση της πανεπιστημιακής και πολιτικής βίας. Με την ίδια μεθοδολογία. Αναγωγή των κρουσμάτων πανεπιστημιακής βίας και πολιτικής βίας σε ιδιώνυμα αδικήματα κι εφαρμογή του νόμου. Ο πανεπιστημιακός και πολιτικός χουλιγκανισμός συνιστούν απείρως σοβαρότερα αδικήματα από τον οπαδικό. Η ατιμωρησία και η αδράνεια των θεσμών της συντεταγμένης Πολιτείας τρέφουν το τέρας της βίας και οδηγούν στην εξοικείωση της κοινωνίας με τη βία, θεωρώντας την ως μέρος της κανονικότητας. Η ανοχή απέναντι στην πολιτική βία οδηγεί σε Δημοκρατία Βαϊμάρης.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει. Προϋπόθεση είναι η απαλλαγή της από παθογένειες και στερεότυπα που εκπορεύονται από μια ανιστόρητη και αναχρονιστική Αριστερά. Μια Αριστερά που θεωρεί πρόοδο την άρνηση κι αδυναμία της να εκσυγχρονιστεί. Χρειάζεται ισχυρή πολιτική βούληση και μηδενική ανοχή στις πράξεις βίας, κάτω από όποιο μανδύα κι αν κρύβονται.

Το άρθρο Ολιστική απάντηση στη βία… Του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει» έλεγε πριν τρεις αιώνες ο Vittorio Alfieri. Η αποτρόπαια εν ψυχρώ δολοφονία ενός νεαρού οπαδού στην Θεσσαλονίκη, από στυγνούς ψυχωτικούς δολοφόνους εν ονόματι της «ιδέας» που λέγεται ομάδα, είναι η επώδυνη όψη της εντεινόμενης παθογένειας που κατακλύζει τις κοινωνίες του φανατισμού, της στράτευσης σε ιδέες, δόγματα, πάθη, εμβλήματα, της κάθε είδους ψυχικής και σωματικής εξάρτησης.Είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας που θρέφει και θρέφεται από φθόνο, μνησικακία και μισαλλοδοξία για τον συνάνθρωπο.

Είναι δυστυχώς το παρανοϊκό αποτέλεσμα, η σκοτεινή όψη της ψυχοπάθειας που τροφοδοτείται απο την οικονομική και υπαρξιακή ανασφάλεια των νέων και του συστημικού αδιεξόδου : της σύγχρονης πνευματικής φτώχειας, που κάνει πολλούς αντί για όνειρα και στόχους, να πλάθουν τον θεό τους στα γήπεδα της βίας, να υιοθετούν από νωρίς την ένταξη στην μάζα, στο σύνολο που παρέχει ασφάλεια και εκεί «βρίσκεις» τον εαυτό σου, με την βία του νικητή, της διάκρισης, της εξόντωσης των αντιπάλων.

Οπλίζουμε ως κοινωνία το χέρι κάθε φανατικού δολοφόνου όταν δεν μεριμνούμε για την απώθηση του οπαδικού στοιχείου : κόμματα, ιδεολογίες, αθλητισμός, επαγγέλματα, παντού ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών, παντού η υπεροχή της ιδέας,της κληρονομημένη σκέψης.

Αγώνας ποδοσφαίρου σημαίνει εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, σε κάθε κατηγορία, σε κάθε χωριό , σε κάθε ηλικία, σε επαγγελματικό και ερασιτεχνικό επίπεδο. Και αυτό γιατί οι «παράγοντες» πουλάνε σε απ ευθείας μετάδοση και σε κοινή θέα, βία και τσαμπουκά μέσα στα γήπεδα, γιατί ο πολιτικός διάλογος στις τηλεοράσεις και η συζήτηση στην Βουλή, είναι ένας κανονικός εμφύλιος που μεταδίδεται στο κοινωνικό σώμα.

Ο φανατισμός είναι φασισμός. Η βία είναι εργαλείο επιθετικής εξωτερίκευσης πρωτόγονων ενστίκτων που ξεπηδάνε όταν βρουν τις συνθήκες στον κοινωνικό περίγυρο, στον μισητό Άλλο που διαφωνεί μαζί μας. Η δολοφονική πράξη είναι απότοκος και των συνθηκών ζωής, όχι μόνο αποτέλεσμα σχιζοειδούς ατομικής ψυχοπαθολογίας. « Η άγνοια οδηγεί στο φόβο, ο φόβος οδηγεί στο μίσος και το μίσος οδηγεί στη βία.
Αυτή είναι η εξίσωση»( Michael Moore)

Η βία της διάκρισης, της πίστης στον άκρατο ατομικισμό, ξεκινάει απο νωρίς με τον βίαιο διαχωρισμό του παιδιού απο τις εξιδανικεύσεις του : οικογένεια, σχολείο, ομάδα, αποτελούν τις πρώτες συλλογικότητες, τα πρώτα πεδία ανταγωνισμού. Απο την νηπιακή ηλικία μέχρι τα χρόνια της ανώτατης εκπαίδευσης, για να επιβιώσει και να ανέλθει κοινωνικά το υποκείμενο, χτίζει ασυνείδητα ένα ναρκισσιστικό αλλοτριωμένο και διχασμένο εαυτό : «εγώ και οι άλλοι», είναι το υπόκωφο σύνθημα που εντυπώνει το άτομο στο ασυνείδητο και το εγγραφεί από το σπίτι, την τάξη, την ομάδα, όσο και αν προσπαθεί ο δάσκαλος, ο προπονητής, ο γονιός. Είναι η βία της τηλεόρασης και των video games, είναι το ίδιο το μιντιακό και υπερκαταναλωτικό σύστημα που δομεί αθόρυβα τον ατομικιστικό εαυτό και την αυταρχική προσωπικότητα.

Όσο απεμπολούμε ως κοινωνία την κουλτούρα αποδοχής και ισότιμης συμμετοχής στις οργανωμένες συλλογικότητες, την κουλτούρα της αποδοχής του διαφορετικού μέσα σε υγιείς ομάδες, όσο δεν διδάσκεται ο άνθρωπος το αθώο παιχνίδι και όχι την νίκη – το ηδονικό όφελος της επικράτησης του ανταγωνιστικού «εγώ» μέσα στο πολεμικό «εμείς»- όσο μερικοί γονείς λένε στο βλαστάρι τους ότι είναι «ξεχωριστό και μοναδικό» και το μαθαίνουν έτσι ασυνείδητα στο πως να τρώει τον άλλο για να τον ξεπεράσει, τόσο τα δόγματα, οι φανέλες, και κάθε λογής στρατευμένες ιδέες, θα φανατίζουν τις ψυχές και θα θρέφουν σχιζοφρενείς και επικίνδυνους. Ναι, υπάρχει καλυμμένη βία πίσω από την διάκριση, τον πρωταθλητισμό, την πρωτιά. Οι δυτικές νεωτερικές κοινωνίες και ο οικονομικός ανταγωνισμός ζουν με την «κατάκτηση της κορυφής».

Και το βουητό της βίας του ψυχοφθόρου μόχθου για κέρδος και κυριαρχία, θα συνεχίζουν να οπλίζουν και αυτά το χέρι εκείνου του ψυχωτικού-παρανοϊκού που σκοτώνει επειδή ποτέ δεν συνειδητοποίησε ότι η Ζωή είναι η υπέρτατη αξία. Όχι η διαφορά με τον Άλλο και η διάκριση…

Το άρθρο Τα οπλισμένα χέρια της συστημικής βίας… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης προκαλούν θλίψη. Από τη μια η υπέρμετρη βία από την πλευρά της αστυνομίας, κι από την άλλη η απάντηση από χουλιγκοαναρχικούς με την απόπειρα δολοφονίας αστυνομικού. Όμως την ώρα που στην Ελλάδα κάποιοι κάνουν “επαναστατική” γυμναστική, στην αντίπερα όχθη του Αιγαίο, οι Τούρκοι εκτοξεύουν καθημερινά απειλές με εμπρηστικές δηλώσεις.

Το άρθρο Η βία εντός και οι απειλές εκτός… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το καταλαβαίνω. Έχετε κουραστεί να διαβάζετε και να ακούτε για το θέμα του τίτλου. Θα μπορούσα να ολοκληρώσω το θέμα αυτό με μία μόνο παράγραφο, αντί για τις 1.200 λέξεις που γράφω συνήθως: Η βία στα πανεπιστήμια δεν μπορεί να σταματήσει όσο οι δράστες μένουν ατιμώρητοι, γιατί οι καθηγητές τρομοκρατούνται από τους μπαχαλάκηδες, φοιτητές ή άλλους. Αυτή είναι δυστυχώς η ωμή αλήθεια. Το λέω ξεκάθαρα: Οι καθηγητές τρομοκρατούνται με πολλούς τρόπους. Τους τρομοκρατούν στέλνοντάς τους προσωπικά στοιχεία (διευθύνσεις, οικογενειακή κατάσταση) ώστε να τους χειραγωγήσουν. Τρομοκρατημένοι καθηγητές είναι ό,τι χειρότερο για τα πανεπιστήμιά μας. Ποιος εγγυάται ότι η τρομοκρατία δεν φτάνει μέχρι τη βαθμολογία των φοιτητών;

Αλλά δεν περιορίστηκαν στην πρώτη ανακοίνωση. Για «να τρίψουν το αλάτι στην πληγή», με νεότερη ανάρτησή τους προκαλούν την κοινωνία και τη νόμιμη εξουσία: «Ο φόβος άλλαξε πράγματι στρατόπεδο, αυτό φάνηκε και αποτυπώθηκε στον φακό. Ολη η Ελλάδα είδε ότι ένα κάθαρμα με κοστούμι, ένας χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της “ευγενούς” αστικής τάξης, κατά βάθος είναι ένα ανθρωπάκι που φοβάται. Και στον δικό του φόβο φαίνεται ότι η εξουσία δεν είναι ατρόμητη. Στο πρόσωπό του οι ισχυροί είδαν τον εαυτό τους και αναλογίστηκαν ότι ο φόβος αυτός θα μπορούσε να είναι δικός τους. Θα ήταν άραγε δυνατό αυτό χωρίς εικόνα; Πολύ απλά, όχι». Πληροφορηθήκαμε ότι οι δράστες αναγνωρίστηκαν, συνελήφθησαν και αφέθηκαν ελεύθεροι μέχρι να δικαστούν. Δεν μάθαμε τα ονόματά τους, ούτε είδαμε τα πρόσωπά τους. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει μόνο για τους μπαχαλάκηδες της Ελλάδας. Στις ΗΠΑ, είδαμε τις φωτογραφίες και μάθαμε τα ονόματα των εισβολέων στο Καπιτώλιο. Πριν δικαστούν, αντιμετωπίζουν ήδη τις συνέπειες των πράξεών τους. Απολύθηκαν από τις δουλειές τους. Εκεί δεν υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας; Φυσικά υπάρχει στις ΗΠΑ και εφαρμόζεται. Το τεκμήριο της αθωότητας λέει ότι κάποιος είναι αθώος μέχρι να αποδειχθεί ότι είναι ένοχος. Δεν λέει όμως πουθενά ότι αυτός που φαίνεται στη φωτογραφία να βρίσκεται μέσα στο Καπιτώλιο δεν βρισκόταν στο Καπιτώλιο. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση των τραμπούκων του πρύτανη.

• Ας ρωτήσουν τον Κουρτουά

Αφού τους αναγνώρισαν από τα video και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες, γιατί δεν πρέπει να μάθουμε ποιοι είναι ώστε να προστατευθούμε από αυτούς; Στο δικαστήριο μπορεί να αθωωθούν για καθαρά τεχνικούς λόγους. Δεν μας φτάνει η δική τους ανάρτηση όπου παραδέχονται ότι έκαναν αυτά που έκαναν στον πρύτανη ώστε να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία τους;

Αν διερωτάστε τι είναι η Ρ.Α.Σ. – Ε.Α.Α.Κ. που υπογράφει την επικήρυξη, σας πληροφορώ ότι είναι: «Ανεξάρτητο αριστερό σχήμα που δραστηριοποιείται στην ΑΣΟΕΕ» και σύμφωνα με μια πρόσφατη ανακοίνωσή τους για την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια, καταλήγουν: «[…] Μάλλον η σύγκλητος και ο κ. Μπουραντώνης έχουν άλλες προτεραιότητες. Τους ενημερώνουμε λοιπόν και θα είμαστε ξεκάθαροι. Οσοι βάζουνε απέναντί τους τους φοιτητές δεν θα βρούνε ησυχία όσους μπάτσους και να φέρουνε μέσα στις σχολές». Οι απειλές εξακολουθούν να εκτοξεύονται. Πάμε τώρα στο θέμα της αστυνόμευσης που προτίθεται να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Ποιος εγγυάται ότι οι άοπλοι αστυνομικοί δεν θα τρομοκρατούνται και δεν θα εκβιάζονται με τις ίδιες μεθόδους από του ίδιους μπαχαλάκηδες; Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, θα σας αποκαλύψω κάτι για να διαπιστώσετε ότι και οι αστυνομικοί τρομοκρατούνται. Πριν από τη δολοφονία του Βρετανού Stephen Saunders από τη «17 Νοέμβρη», η οποία υπήρξε καταλυτική στην εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης, οι αξιωματικοί της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που χειριζόταν τα θέματα της οργάνωσης δέχονταν κατά καιρούς απειλές ώστε να σταματήσουν ή να καθυστερήσουν τις έρευνές τους. Μόνο με την άφιξη στην Ελλάδα του κλιμακίου της Scotland Yard, το οποίο διέθετε την πείρα για την αντιμετώπιση της ιρλανδικής τρομοκρατίας και προ παντός δεν είχε ρίζες στην Ελλάδα, ξεκίνησε ουσιαστικά η προσπάθεια ώστε να συγκεντρωθούν όλα τα στοιχεία για τη μετέπειτα εξάρθρωση της οργάνωσης.

• Θαλπωρή στους βανδάλους των ΑΕΙ

Το πρόβλημα δεν είναι η αστυνόμευση και η σύλληψη, αλλά η καταδίκη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοί που συλλαμβάνονται αθωώνονται, γιατί δεν εμφανίζονται οι μάρτυρες. Μόνο στην περίπτωση του καθηγητή Αγγελου Συρίγου είχαμε την καταδίκη τού ενός σε φυλάκιση 18 μηνών εξαγοράσιμη προς 5 ευρώ την ημέρα, δηλαδή σύνολο 2.700 ευρώ, και του άλλου σε φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή. Και στις δύο περιπτώσεις το θύμα αναγνώρισε τους κατηγορουμένους, γι’ αυτό και υπήρξε η καταδίκη. Σιγά την τιμωρία! Αναζήτησα και άλλες καταδίκες, αλλά μάταια. Μόνο λεκτικές καταδίκες βρήκα.

Ο Ηλίας Κανέλλης στα «Νέα» (21/1/2021), στο άρθρο του με τίτλο «Η μαύρη λίστα της βίας στα ΑΕΙ», αναφέρει πολλά περιστατικά βίας στα πανεπιστήμια χωρίς καμία καταδίκη. Ομοίως η Κατερίνα Παναγοπούλου στα «Νέα» (16-17/1/2021), στο άρθρο της με τίτλο «10+1 λόγοι για αστυνόμευση των πανεπιστημίων», αναφέρει έντεκα περιστατικά σοβαρής βίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο σε ένα αναφέρει ότι «οι 6 κατηγορούμενοι για το “χτίσιμο” αθωώνονται από το δικαστήριο». Για τα υπόλοιπα δέκα, δεν γνωρίζουμε τι συνέβη μετά τα περιστατικά. Πράγματι, γνωρίζει κανείς περιπτώσεις καταδίκης; Στο ακροατήριο, όταν δεν τολμούν να παρουσιαστούν οι μάρτυρες, τότε οι κατηγορούμενοι αθωώνονται. Πολύ φοβούμαι ότι το ίδιο θα συμβεί και στην τελευταία περίπτωση του πρύτανη. Μακάρι να έχω λάθος.
Αλήθεια, σκέφτηκε κανείς μήπως η κατάσταση στην Ανώτατη Παιδεία μας είναι αποτέλεσμα της πλέον ηλίθιας απόφασής μας να βάλουμε στο Σύνταγμα τον περιορισμό μόνο για δημόσια ΑΕΙ; Η πείρα δείχνει ότι όπου δεν υπάρχει ανταγωνισμός, υπάρχει μόνο αδράνεια. Αν υπήρχαν ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι καλοί καθηγητές θα προτιμούσαν να διδάσκουν σε αυτά. Οι φοιτητές θα ήταν πειθαρχημένοι γιατί οποιαδήποτε ζημιά θα είχε επιπτώσεις στα δίδακτρά τους. Μπροστά στον ανταγωνισμό, τα δημόσια πανεπιστήμια είτε θα διορθώνονταν είτε θα μαράζωναν. Πάντως δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα.

Στην Κύπρο, μια χώρα που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1959, χωρίς καμία πανεπιστημιακή παράδοση, υπάρχουν 8 πανεπιστήμια, 3 δημόσια και 5 ιδιωτικά. Αν τολμήσετε να μπείτε στο site οποιουδήποτε πανεπιστημίου στην Κύπρο, δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Είναι περιποιημένα και πεντακάθαρα. Ελληνες στην Κύπρο, Ελληνες και στην Ελλάδα. Και μόνο η εμφάνιση των κτιρίων είναι όνειδος για την Ελλάδα.

*σύμβουλος επιχειρήσεων

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Η βία στα πανεπιστήμια καλά κρατεί… Του Ανδρέα Δρυμιώτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Βρυξέλλες, 21 Ιανουαρίου 2021

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Παρέμβαση Βόζεμπεργκ στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Οι γυναίκες να καταγγέλλουν με θάρρος περιστατικά βίας και σεξουαλικής κακοποίησης

Με αφορμή τη συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την νέα ευρωπαϊκή στρατηγική για την ισότητα των φύλων αλλά και τις επιπτώσεις της κρίσης της πανδημίας στο γυναικείο πληθυσμό, η Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και του Ε.Λ.Κ. και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών και Ισότητας των Φύλων, κ. Ελίζα Βόζεμπεργκ-Βρυωνίδη, έκανε μια εφόλης της ύλης παρέμβαση για ζητήματα που άπτονται των αρνητικών εξελίξεων στον τομέα αυτό.

Η κυρία Βόζεμπεργκ υπογράμμισε με νόημα ότι οι γυναίκες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή παροχής υπηρεσιών κατά τη διάρκεια της κρίσης και είναι εκείνες που αναμένεται να πληγούν σκληρότερα από τις οικονομικές επιπτώσεις της. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε, όμως, η Ελληνίδα ευρωβουλευτής στο θέμα της βίας κατά των γυναικών – κυρίως της ενδοοικογενειακής βίας – που κατέγραψε εκρηκτικές διαστάσεις στη διάρκεια της πανδημίας λόγω των μέτρων καραντίνας και περιορισμού των μετακινήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, η κ. Βόζεμπεργκ ζήτησε επιτακτικά να ενσωματωθεί η διάσταση του φύλου στα νέα οικονομικά εργαλεία της Ένωσης για την αντιμετώπιση της κρίσης με προσανατολισμό στις ανάγκες των γυναικών και κάλεσε όλες τις γυναίκες που υφίστανται ή έχουν υποστεί βία ή οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης να καταγγέλλουν με θάρρος τέτοια περιστατικά, χωρίς να φοβούνται τον κοινωνικό στιγματισμό από αρρωστημένες συνειδήσεις και ξεπερασμένες νοοτροπίες.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης της κ. Βόζεμπεργκ:

«Αγαπητοί συνάδελφοι,
Συζητάμε σήμερα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τρεις κρίσιμους φακέλους της Επιτροπής Γυναικών και Ισότητας των Φύλων, που καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα ζητημάτων ανισότητας σε βάρος των γυναικών σε διαφορετικούς τομείς, θέτοντας σημαντικούς στόχους για τους οποίους πρέπει να αγωνιστούμε με συνέπεια, μακρια από στερεότυπα και κοινωνικά κατάλοιπα.
Δυστυχώς, η πανδημία έχει οδηγήσει σε οπισθοδρόμηση και οι οικονομικές συνέπειές της αναμένεται να πλήξουν τις γυναίκες πιο σκληρά από τους άνδρες. Τις σοβαρότερες ανησυχίες εγείρει το γεγονός της αναφερόμενης αύξησης της βίας σε βάρος των γυναικών σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδίως της ενδοοικογενειακής βίας, όταν τα θύματα έχουν κλειδωθεί με τους κακοποιούς τους για εβδομάδες ή μήνες λόγω των μέτρων καραντίνας και περιορισμού των μετακινήσεων.
Στο πλαίσιο αυτό και ως Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών, ζητώ και θεωρώ επιβεβλημένο να ενσωματωθεί η διάσταση του φύλου στα νέα οικονομικά εργαλεία της Ένωσης για την αντιμετώπιση της κρίσης με προσανατολισμό στις ανάγκες των γυναικών. Κυρίως όμως, καλώ όλες τις γυναίκες που υφίστανται ή έχουν υποστεί βία ή οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης να καταγγέλλουν με θάρρος τέτοια περιστατικά και αξιόποινες πράξεις, χωρίς να φοβούνται τον κοινωνικό στιγματισμό από αρρωστημένες συνειδήσεις και ξεπερασμένες νοοτροπίες. Οι αξίες και ο πολιτισμός μας επιτάσσουν μηδενική ανοχή στη βία».

*Ευρωβουλευτής
Μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Ε.Λ.Κ) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού
Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων
Αντιπρόεδρος Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων

Το άρθρο Παρέμβαση Βόζεμπεργκ στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Οι γυναίκες να καταγγέλλουν με θάρρος περιστατικά βίας και σεξουαλικής κακοποίησης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.