Το άρθρο Γιάννης Ρούντος: Η Βιώσιμη Ανάπτυξη εντός της σφαίρας του Πολιτισμού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η Έκθεση της Eurostat, που δημοσιοποιήθηκε προ ημερών, για τον βαθμό προόδου της ΕΕ στην προσέγγιση των Στόχων της Βιώσιμης Ανάπτυξης (UN Sustainable Development Goals).

Η στάθμιση φέρνει στην επιφάνεια το αναγκαίο μεν, αλλά όχι ικανό ενός τεχνοκρατικού σχεδιασμού και μιας κανονιστικής θεώρησης.

Ένα ερώτημα που θα μπορούσε να δώσει αφορμές ερμηνείας για το κενό των αποστάσεων, κυρίως σε Στόχους όπου τα επιτεύγματα απέχουν σημαντικά από τις προσδοκίες, είναι το εξής:

Κατά πόσο υπάρχουν και συντρέχουν στην υλοποίηση οι καθοριστικοί παράγοντες εμπνευσμένων – οραματικών – αποφασιστικών ηγεσιών σε κάθε επίπεδο, ισχυρών θεσμών και δυναμικών κοινωνικών κινημάτων, που μπορούν να αποδώσουν την προστιθέμενη, ζωτική αξία στις πρακτικές και να φέρουν τους Στόχους πιο κοντά;

Και ακόμη: κατά πόσο συνάδουν και ευθυγραμμίζονται οι πρακτικές των επιχειρήσεων με τη ρητορική τους για κοινωνική ευθύνη;

Είναι κραυγαλέο το παράδειγμα της αντίφασης κορυφαίου επενδυτικού οίκου, του μεγαλυτέρου μετόχου εταιρειών εμπορίας όπλων. Όπως διαβάζω, ο οίκος, που μιλά συνεχώς για κοινωνική υπευθυνότητα, δεν κάνει τίποτα ως μέτοχος για να σταματήσει την ελεύθερη οπλοκατοχή, την οποία επιθυμούν οι έμποροι όπλων παρ’ ότι οδηγεί σε τραγωδίες όπως αυτές που πολλαπλασιάζονται σε σχολεία των ΗΠΑ.

Να προσθέσω τις πληροφορίες πως επενδύουν για καλές αποδόσεις σε επιχειρήσεις εμπορίου όπλων και πλήθος άλλων «ευσχήμων» πολυεθνικών εταιρειών, που διατείνονται στρατηγικές SDGs και ευθυγράμμιση με κριτήρια ESG; Ή να αναφερθώ σε αγαθοεργίες εταιρειών που υπόσχονται ευκαιρίες εύκολου πλουτισμού από τον τζόγο; Ή να σημειώσω για εταιρείες που κέρδιζαν μολύνοντας φρικτά το περιβάλλον και πλέον συνεχίζουν να κερδίζουν με εκστρατείες για την απομόλυνσή του;

Δεν έχει τέλος μια τέτοια λίστα επιχειρήσεων με χαοτική την απόσταση ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι τους.

Σύμφωνα με τη νέα Έκθεση της Eurostat, η ΕΕ έχει πραγματοποιήσει κάποια βήματα προόδου στον τομέα της ειρήνης, της δικαιοσύνης και των ισχυρών θεσμών (Στόχος 16), της μείωσης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (Στόχος 1), της οικονομίας και της αγοράς εργασίας (Στόχος 8), της καθαρής και οικονομικά προσιτής ενέργειας (Στόχος 7), καθώς και της καινοτομίας και των υποδομών (Στόχος 9).

Ωστόσο, πρέπει να γίνουν ακόμη πολύ περισσότερα, ιδίως όσον αφορά στο περιβάλλον και το κλίμα. Εκτιμάται ως μέτρια η πρόοδος στους τομείς της υγείας και της ευημερίας (Στόχος 3), της ζωής στο νερό (Στόχος 14), της ισότητας των φύλων (Στόχος 5), των βιώσιμων πόλεων και κοινοτήτων (Στόχος 11), της μείωσης των ανισοτήτων (Στόχος 10), της υπεύθυνης κατανάλωσης και παραγωγής (Στόχος 12) της δράσης για το κλίμα (Στόχος 13) και της εξάλειψης της πείνας (Στόχος 2).

Η συνολική αξιολόγηση της προόδου της ΕΕ όσον αφορά στις συνεργασίες (Στόχος 17) και τη διαχείριση των υδατικών πόρων (Στόχος 6) χαρακτηρίζεται αμετάβλητη, από σχεδόν ίσο αριθμό βιώσιμων και μη βιώσιμων εξελίξεων.

Τέλος, διαπιστώνεται ότι η βιοποικιλότητα – η ζωή στην ξηρά (Στόχος 15) δοκιμάζεται πιεστικά από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, παρ’ ότι οι χερσαίες προστατευόμενες περιοχές έχουν αυξηθεί λίγο.
Η πλήρης Έκθεση της Eurostat: https://lnkd.in/e6EfKJqg

*Public Affairs & Relations, Communication Strategy, Business Ethics & Human Values, Social Responsibility & Sustainability Expert. Επικεφαλής του τομέα των Εταιρικών Υποθέσεων, εξωτερικής Επικοινωνίας και Υπευθυνότητας – Βιώσιμης Ανάπτυξης της INTERAMERICAN έως τον Ιανουάριο του 2022.

Το άρθρο Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης: Πόσο τους προσεγγίζουμε στην πραγματικότητα;… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στη μεγάλη συζήτηση για το Sustainability, που ήδη έχει ανοίξει δημιουργώντας χώρο και για την εισβολή επικοινωνιακών πρακτικών ευκαιρίας με τις συνήθεις εκτροπές σε παιχνίδια εντυπώσεων, θα πρέπει να γίνουμε περισσότερο προσεκτικοί στην ακολουθία λόγων και έργων. Η ευκολία της σχηματοποίησης και της εργαλειοποίησης στην αρένα της προβολής – δηλαδή ο “αφρός”, είναι βέβαιο ότι απειλεί να αδειάσει την έννοια από τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της.

Η ταυτότητα της αναπτυξιακής δυναμικής και η διάρκεια μιας επιχείρησης ορίζεται από πολλές και σύνθετες παραμέτρους, με αποτύπωμα στην εταιρική και ευρύτερα την κοινωνική ζωή και σίγουρα, όχι από εντυπωσιακές παρουσιάσεις και σχέδια επί χάρτου κατ’ επιταγήν οδηγιών από θεσμούς και μετόχους. Διακριτή είναι και η διαφορά – απόσταση μεταξύ Βιωσιμότητας και Βιώσιμης Ανάπτυξης, στις πτυχές της Διακυβέρνησης και του ίχνους στην Κοινωνία, την Οικονομία και το Περιβάλλον.

Για τα οικονομικά αποτελέσματα και πέρα από αυτά για την επιχειρηματική μακροημέρευση, πόσο απασχολεί τις επιχειρήσεις σήμερα η εταιρική δομή λειτουργίας και η εταιρική κουλτούρα, η συνείδηση της εταιρικής αποστολής μέσα στο όλον πέρα από στομφώδεις εξαγγελίες, ο διαρκής έλεγχος και αναπροσδιορισμός της στρατηγικής και των αλλαγών με αμετάθετη την ανθρωποκεντρικότητα; Ποιά είναι η ανάγνωση βάθους για τη άρρηκτη σύνδεση  Responsibility –Sustainability;

Τί μπορεί να μείνει από την -για αρκετούς δυστυχώς ακαδημαϊκά θεωρητική και ψευδεπίγραφη- «τάση» για μια υγιή και βιώσιμη επιχειρηματικότητα; Ας προσέξουμε την έκθεση της Oxfam με τίτλο “Inequality Kills” (“Η ανισότητα σκοτώνει”),  που δημοσιεύθηκε στις 17 Ιανουαρίου: η περιουσία των δέκα πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου έχει διπλασιαστεί από την αρχή της πανδημίας, την ώρα που τα εισοδήματα του 99% της ανθρωπότητας μειώθηκαν. “Η ενίσχυση των οικονομικών ανισοτήτων, των φυλετικών ανισοτήτων, των ανισοτήτων μεταξύ των δύο φύλων και μεταξύ κρατών καταστρέφουν τον κόσμο μας” υπογραμμίζεται στην έκθεση. Ο πλούτος που έχουν συγκεντρώσει οι δισεκατομμυριούχοι έχει καταγράψει από το ξεκίνημα της πανδημίας Covid-19 “τη μεγαλύτερη αύξηση που έχει καταγράψει ποτέ, κατά 5 δισ. δολάρια, φθάνοντας στο υψηλότερο σημείο της”, τα 13,8 τρισ. δολάρια. Ποιά είναι -αν γίνεται- η αναδιανομή αυτών των υπερκερδών υπέρ της ευημερίας των πολλών;

Προφανές είναι πως οι ανθρώπινοι και οικονομικοί πόροι είναι τα δύο «πόδια» της Βιώσιμης Ανάπτυξης κάθε επιχειρηματικού οργανισμού. Δηλαδή, η καλλιέργεια γνώσης και ενεργητικής αντίληψης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο για τους εργαζομένους και παράλληλα, η χρηματοδότηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών από τον οργανισμό, με σημαντική απόδοση στο κοινωνικό σύνολο. Στο βίντεο που ακολουθεί, μια σύνοψη των σχετικών προβληματισμών και απόψεών μου.

Σύνδεσμος για το βίντεο της δήλωσης:

https://player.vimeo.com/video/666694871?h=159762fe10

*Corporate Affairs, Communications & Sustainability Professional

Το άρθρο Από τη Βιωσιμότητα στη Βιώσιμη Ανάπτυξη, ενώ οι ανισότητες μεγαλώνουν… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η διατηρήσιμη ή βιώσιμη ανάπτυξη είναι αυτή που καλύπτει τις ανάγκες της παρούσας γενεάς χωρίς να μειώνει τις δυνατότητες των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες. Η διατηρησιμότητα (sustainability) είναι μία έννοια με πολλές παραμέτρους και αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων, αναλύσεων και επιχειρηματικής ρητορικής. Η συνισταμένη των απόψεων αυτών φαίνεται, πάντως, να διαμορφώνεται στην αντίληψη ότι η διατηρησιμότητα έχει τρεις βασικές διαστάσεις : την οικονομική, την κοινωνική και την περιβαλλοντική, πράγμα που έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση της λεγόμενης ‘’τριπλής τελικής γραμμής’’ (triple bottom line – TBL), κατά την οποία η επιχείρηση δεν έχει έναν μόνο σκοπό, δηλαδή τη δημιουργία οικονομικού πλεονάσματος, αλλά ένα πιο εκτεταμένο σύνολο σκοπών οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κατεύθυνσης. Αντιστοίχως, η επιχείρηση πρέπει να συντάσσει (και ήδη πολλές επιχειρήσεις, παγκοσμίως, το πράττουν) τρεις απολογισμούς ετησίως, τον οικονομικό, τον κοινωνικό και τον περιβαλλοντικό.

Η οικονομική διάσταση της διατηρησιμότητας εστιάζει στην οικονομική δραστηριότητα της επιχείρησης, στο πλαίσιο της οποίας η εταιρική στρατηγική επιδιώκει τη σταθερή και μακροχρόνια αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης, του μεριδίου της αγοράς που κατέχει και της τιμής της μετοχής της (αν είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο), χωρίς απότομες “εκρήξεις” στα μεγέθη αυτά που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη σταθερή, μακροχρόνια εξέλιξή τους. Η κοινωνική διάσταση αφορά στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση στόχων που αφορούν σε καταστάσεις ή σε θέματα εκτός του στενού εταιρικού πλαισίου αλλά επηρεάζουν αποφασιστικά τη λειτουργία και την ποιότητα ζωής μίας τοπικής ή μίας ευρύτερης κοινωνίας. Τέλος, η περιβαλλοντική διάσταση αφορά στην αποτελεσματική διαχείριση των φυσικών πόρων, έτσι ώστε να αναπαράγονται και να διατηρούνται στο μέλλον. Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα (και, εν προκειμένω, η οικονομική /παραγωγική) πρέπει να ασκείται λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη διατήρησης των διαφόρων βιοσυστημάτων, τη δυνατότητα διατήρησης και αναπαραγωγής των χρησιμοποιούμενων φυσικών πόρων, την αποφυγή ρύπανσης του περιβάλλοντος – εν ολίγοις, πρέπει να διασφαλίζει το δικαίωμα των επόμενων γενεών να ζήσουν σε ένα ανάλογο με το δικό μας βιοτικό επίπεδο, μέσα σε ένα ανάλογο φυσικό περιβάλλον.

Βεβαίως, η κερδοφορία παραμένει ο βασικός στόχος κάθε επιχείρησης και χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν κοινωνικοί, περιβαλλοντικοί ή οποιοιδήποτε άλλοι στόχοι. Εν προκειμένω υφίσταται, κατά την γνώμη μου, μία αναλογία με την πυραμίδα της ιεράρχησης των ανθρώπινων αναγκών του A. Maslow. Η πρώτη, θεμελιακή βαθμίδα της πυραμίδας αυτής αφορά τις βιολογικές ανάγκες, (τροφής, στέγασης, αναπαραγωγής, κλπ.), χωρίς την στοιχειώδη ικανοποίηση των οποίων δεν μπορεί να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των επόμενων βαθμίδων, ασφάλειας, αυτοεκτίμησης, αυτοπραγμάτωσης κ.α. Πάντως, οι ανάγκες μίας βαθμίδας, π.χ. οι βιολογικές, δεν χρειάζεται να ικανοποιηθούν στο 100% για να αρχίσει το άτομο να ασχολείται με την ικανοποίηση των υψηλότερων βαθμίδων αναγκών του.

Κατ’ αναλογίαν, στον κόσμο των επιχειρήσεων, στο πρώτο επίπεδο υπάρχουν οι οικονομικής φύσεως ευθύνες έναντι των μετόχων (και των άλλων ενδιαφερόμενων μερών). Πρωταρχικός στόχος κάθε επιχείρησης είναι να αποτελεί μία καλώς λειτουργούσα μονάδα, που να εκπληρώνει τις οικονομικές προσδοκίες των μετόχων της, να παρέχει ασφαλή και ικανοποιητικά αμειβόμενη απασχόληση στους εργαζόμενους, να παράγει καλής ποιότητας προϊόντα και να τα διαθέτει σε λογικές τιμές στους πελάτες της, κλπ. Παραλλήλως υφίστανται και οι νομικές ευθύνες της επιχείρησης, η συμμόρφωσή της με τους ισχύοντες νόμους και ρυθμίσεις (π.χ. νομοθεσία περί ανταγωνισμού), η τήρηση των οποίων αποτελεί προαπαιτούμενο. Σε επόμενο επίπεδο τίθενται οι ηθικές ευθύνες της επιχείρησης, αυτές που την οδηγούν να κάνει αυτό που είναι ‘’σωστό’’, έστω και αν δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη στη νομοθεσία. Σε επόμενο, τελευταίο επίπεδο τοποθετούνται φιλανθρωπικές κοινωνικές ευθύνες της επιχείρησης, όπως π.χ. η χορηγία προς ένα σωματείο, η οικονομική στήριξη εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, η αναβάθμιση του περιβάλλοντος και πλήθος άλλων δραστηριοτήτων που βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής των τοπικών ή και των ευρύτερων κοινωνιών.

Η ανάληψη τέτοιας φύσεως ευθυνών από μία επιχείρηση δικαιολογείται και με όρους “φωτισμένου ιδίου συμφέροντος”, ότι δηλ. έτσι προάγει πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντά της : οι θεωρούμενες ως κοινωνικά υπεύθυνες επιχειρήσεις συνήθως έχουν περισσότερους, πιο ικανοποιημένους και πιο σταθερούς πελάτες, προσελκύουν καλύτερης ποιότητας υπαλλήλους, και, τέλος, συμβάλλουν στη δημιουργία μίας ασφαλέστερης, καλύτερα εκπαιδευμένης και περισσότερο ευημερούσας κοινότητας, πράγμα που με τη σειρά του δημιουργεί ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για την οικονομικά αποδοτική λειτουργία, για την ανάπτυξη και για τη διατήρηση της ίδιας της επιχείρησης σε μακροχρόνιο ορίζοντα.

*Νομικός – Οικονομολόγος

Το άρθρο Διατηρησιμότητα: ένας βασικός παράγων του ευ επιχειρείν … Του Κώστα Χριστίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Επιμέλεια παρουσίασης
Επίκ. Καθ. Χρήστος Λεμονάκης
Εργαστήριο Διοικητικής Οικονομικής & Συστημάτων Αποφάσεων
Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης & Τεχνολογίας,
Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο

Οι επιχειρήσεις διαχρονικά λειτουργούν με κύριο στόχο το οικονομικό όφελος. Για να το πετύχουν αυτό αναπτύσσονται και αλληλεπιδρούν με το ευρύτερο περιβάλλον. Σε δεύτερο επίπεδο αναπτύσσουν ένα πλαίσιο δραστηριοτήτων, το οποίο τους επιτρέπει να χαράξουν μία στρατηγική που θα τους εξασφαλίσει την βιωσιμότητά τους. Στην τρέχουσα επιχειρηματική πρακτική, πέραν της μεγιστοποίησης του κέρδους και της ελαχιστοποίησης του κόστους, οι επιχειρήσεις θέτουν στόχους εξίσου σημασίας, όπως η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού τους, η κοινωνική τους υπευθυνότητα, η κατανόηση της εξέλιξης της τεχνολογίας και η επίδρασή της στη βιώσιμη λειτουργία τους.
Στη βάση αυτή κινείται το νέο σύγγραμμα με τίτλο: Οικονομία, Βιώσιμη Ανάπτυξη, Διαχείριση Κινδύνων-Κρίσεων, & Ψηφιακές Τεχνολογίες, που επιμελείται ο διακεκριμένος Ακαδημαϊκός του Πολυτεχνείου Κρήτης, Καθ. Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης.

Το σύγγραμμα απαρτίζεται από επτά μέρη και απευθύνεται σε αναλυτές, μάνατζερ, φοιτητές αλλά και “υποψιασμένους” πολίτες, που επιθυμούν να κατανοήσουν τις εξελίξεις στο χώρο των επιχειρήσεων, των νέων τεχνολογιών και του μάνατζμεντ, αλλά και τις δομικές μεταβολές που επιτελούνται στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι. Ας ανατρέξουμε, ωστόσο, στις ενότητες που ενυπάρχουν στο βιβλίο, αναδεικνύοντας τα επιμέρους χαρακτηριστικά και τις κατευθύνσεις που δίδονται σε αυτό. Αρκετά άρθρα που ενυπάρχουν σε αυτό παραθέτουν στοιχεία και προχωρούν σε ανάλυση ευρημάτων ερευνών. Η δομή του βιβλίου περιλαμβάνει καταγραφή σε νέες έννοιες της οικονομικής επιστήμης και της τεχνολογίας των πληροφοριών όπως τα Big Data, Ubereconomy, sharing economy και αναδεικνύει την ανάγκη ανάπτυξης της οικονομίας με βάση το τρίπτυχο: τεχνική, χρηματοοικονομική, πληροφορία.

Σαφείς αναφορές γίνονται σε έννοιες όπως η αλγοριθμοκρατία, ο καπιταλισμός της επίβλεψης, ο ψηφιακός καπιταλισμός και γενικά η επικράτηση των αλγόριθμων και των δεδομένων στην οικονομία, αναδεικνύοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που φανερώνουν τη σχέση οικονομίας και διακυβέρνησης. Ειδικότερα, αξίζει να σημειωθεί το νέο είδος “ενημερωμένης οργάνωσης” που αναδύεται, ο «καπιταλισμός της επίβλεψης», είδος λιγότερο ιεραρχικό, πιο ευέλικτο, κινητοποιώντας τους νέους υπαλλήλους της γνώσης (“απελευθερωμένη επιχείρηση”). Ωστόσο, αυτός ο εκδημοκρατισμός προκαλεί εντάσεις εξουσίας σε στρατηγικά θέματα και εγείρει διάφορα ερωτηματικά ως προς τη διαχείριση του προφίλ των σύγχρονων εργασιακών δομών. Δημιουργείται ένα νέο «μάνατζμεντ γενικευμένης επίβλεψης» μέσα στις επιχειρήσεις. Ο νέος αυτός όρος οριοθετεί την ικανότητα μοντελοποίησης των συμπεριφορών με στόχο να δημιουργηθούν “αποδοτικά αποτελέσματα” διοίκησης, δηλαδή αυτοματοποίηση των προσανατολισμών των ατόμων. Στοιχείο που από μόνο του εγείρει έναν προβληματισμό για το μέλλον.

Ο αναγνώστης συνεχίζοντας στο τρίτο κεφάλαιο του τόμου, κατανοεί το πλαίσιο υιοθέτησης μια νέας κουλτούρας ρίσκου, λόγω του ότι ο κόσμος του αύριο είναι αβέβαιος και μη πιθανολογικός. Εντοπίζει δε τα φαινόμενα που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της ανθρωπότητας, όπως οι πανδημίες, τα πυρηνικά όπλα, κα. Επιπλέον, αντιλαμβάνεται την προσπάθεια που γίνεται για σύνδεση των εθνικών οικονομιών με τις γεωπολιτικές και τεχνολογικές εξελίξεις που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Οι προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, η κινέζικη κυριαρχία με τους νέους δρόμους του μεταξιού, το νέο διακύβευμα της δεκαετίας της Ευρωζώνης παρουσιάζονται σε συνδυασμό με την ανάπτυξη νέων εργαλείων σκέψης.

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση διενεργείται και στον επαναπροσδιορισμό του πνεύματος δίκαιης συνεργασίας μεταξύ των κρατών, λαμβάνοντας υπόψη το καθήκον ευγένειας να ακούει ο ένας τον άλλον, ο σεβασμός της ελευθερίας του σκέπτεσθαι και όπως προτάσσει ο John Rawis “μια πλουραλιστική κοινωνία σχετικά σταθερή και αρμονική”. Γίνεται αναφορά σε γεγονότα όπως η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, η δημιουργία μιας παγκόσμιας οικολογικής κίνησης η οποία εμψυχώνεται από μια έφηβη 14 ετών, οι πυρκαγιές στην Αυστραλία και Αμαζόνιο, οι επαναστάσεις σε Χονγκ Κονγκ, Σαντιάγκο, Αλγερία, Λίβανος κ.α. Εκτενείς αναφορές διενεργούνται και στο επόμενο κεφάλαιο (5ο Κεφάλαιο) στην παρούσα κρίση της πανδημίας ενώ προτείνονται διέξοδοι για τη μετά κορωνοϊό εποχή, για την οικονομία, το διεθνές εμπόριο, την κοινωνία, το περιβάλλον και τη δημοκρατία.

Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου, ο αναγνώστης πληροφορείται για βασικές έννοιες που αναδεικνύονται ολοένα και περισσότερο σήμερα, όπως η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλέγγυα οικονομία, οι νέοι δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης και το νέο εργαλείο οικολογικού σχεδιασμού για την επιβίωση του πλανήτη. Προτείνεται μάλιστα, για να αναστραφεί αυτή η κατάσταση, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να θέσουν τα θεμέλια για μια ισχυρή και αλληλέγγυα ανάκαμψη. Το εμπόριο και ο διεθνής συντονισμός να αποτελέσουν τα σημαντικά συστατικά για την οικονομική και εμπορική ανασύνταξη της παγκόσμιας οικονομίας. Αναδεικνύεται ως επιτακτική ανάγκη να διατηρηθεί η ισορροπία της υγείας: ανθρώπων-ζώων-οικοσυστημάτων, ώστε η αναγκαστική επιβράδυνση που επιβάλει αυτή η πανδημία να οδηγήσει στην κατανόηση της συλλογικής ευθύνη έναντι της υγείας όλων και κυρίως των πιο ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος γίνεται μόνο με βιώσιμο τρόπο.

Κλείνοντας, το τελευταίο κεφάλαιο του τόμου, αναφέρεται στον επερχόμενο ψηφιακό πόλεμο μεταξύ των κολοσσών εταιριών (GAFAM), στην έννοια της ήπιας ισχύος (soft power) και τη θεωρία του μαύρου κύκνου. Αυτή η τελευταία είναι συνδεδεμένη με τον όρο του αντίκτυπου του άκρως απίθανου. Ενδεικτική, ωστόσο, η αναφορά που γίνεται: “Αυτός ο καπιταλισμός πάει αντίθετα του πρωτόγονου ψηφιακού ονείρου. Καταργεί το ηθικό περιεχόμενο που έχει το διαδίκτυο από μόνο του. Ακυρώνει το γεγονός ότι το να είσαι συνδεδεμένος με ένα τρόπο ή με κάποιο άλλο, τείνεις όλως φυσικά στον εκδημοκρατισμό της γνώσης”.

*Ακαδημαϊκού
Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών & Χρηματοοικονομικών
Βασιλική Ευρωπαϊκή Ακαδημία των Διδακτόρων
Πολυτεχνείο Κρήτης & Audencia Business School, France

Το άρθρο Οικονομία, Βιώσιμη Ανάπτυξη, Διαχείριση Κινδύνων-Κρίσεων, & Ψηφιακές Τεχνολογίες εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Στο πολίτευμα της δημοκρατίας, ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράζει αβίαστα και άνευ οποιασδήποτε λογοκρισίας, τη γνώμη του, για κάθε θέμα, που αφορά την κοινωνία και το λαό.»

Του Θεόδωρου Αυγερινού

Ως πανεπιστημιακός, σέβομαι και εκτιμώ την επιστήμη. Γι’ αυτό τιμώ ιδιαίτερα τον καθηγητή της οικονομίας κ. Χριστόφορο Πισσαρίδη, για την απονομή του βραβείου Nobel της Οικονομίας το 2010. Επίσης όλη η ομάδα που συνέταξε την έκθεση, αποτελείται από αξιόλογους επιστήμονες, τους οποίους εκτιμούμε ιδιαίτερα.

Όμως στην πολιτική και την οικονομία για ένα θέμα υπάρχουν πολλές απόψεις. Πέραν τούτου το «αλάθητο» κατέχει μόνο ο Πάπας του Βατικανού. Ακόμη στο πολίτευμα της δημοκρατίας, ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράζει αβίαστα και άνευ οποιασδήποτε λογοκρισίας, τη γνώμη του, για κάθε θέμα, που αφορά την κοινωνία και το λαό. Ως εκ τούτου καταθέτω κι εγώ τη δική μου άποψη , στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας:

Οποιαδήποτε συζήτηση, για την ελληνική οικονομία δεν μπορεί να παρακάμψει ορισμένες αντικειμενικές αλήθειες, που κυριαρχούν στη χώρα μας, όπως :

• Την ύπαρξη του μεγάλου δημοσιονομικού χρέους που κυμαίνεται στα 356 δις Ευρώ και για το οποίο πρέπει να πληρώνουμε τοκοχρεολύσια , τουλάχιστον για ένα αιώνα.
• Η Ελλάδα είναι μια αναπτυσσόμενη κοινωνία, από την οποία λείπει η βιομηχανία.
• Στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 8 εκατομμύρια αυτοκίνητα και 2 εκατομμύρια μοτοσικλέτες, που φορούν 40 εκατομμύρια ελαστικά. Όλα αυτά βέβαια είναι εισαγόμενα. Πέρα τούτων όμως υπάρχει μια συνεχής ροή εισαγομένων ανταλλακτικών, που κοστίζουν τα μαλλιά της κεφαλής μας.
• Η γεωργική παραγωγή μας δν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ώστε συχνά – πυκνά κάνουμε εισαγωγές γεωργικών προϊόντων. Άσχετα, αν και εμείς εξάγουμε κάποια λίγα αγροτικά προϊόντα.
• Ο τομέας της κτηνοτροφικής παραγωγής είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση. Για να καλύψουμε τις ανάγκες μας εισάγουμε από κάθε γωνιά της γης. Ακόμη κι από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία.
• Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων παρακαλούν τους ξένους να έρθουν να επενδύσουν. Αλλά επενδυτές δεν βλέπουμε.
• Στο θέμα της σύγχρονης τεχνολογίας είμαστε παρασάγγες πίσω. Θα καταφέρουμε άραγε να προλάβουμε το τρένο; Ιδού η απορία….
• Και ενώ έχουμε δημοσιονομικές δυσκολίες εξαγγέλλουμε αύξηση μισθών και συντάξεων με παράλληλη μείωση των φόρων. Εάν δεν συμβάλλει σύσσωμος ο ελληνικός λαός δεν υπάρχει περίπτωση να ανασάνουμε.
• Το ότι οι ξένοι επενδυτές δεν θέλουν φόρους, που μικραίνουν τα κέρδη τους, είναι αυτονόητο. Γι’ αυτό θα μπορούσε η μείωση της φορολογίας να παρέχεται μόνο στους ξένους επενδυτές , για να προσελκυσθούν στη χώρα μας. Αντίθετα, με τη διατήρηση της ισχύουσα φορολογίας, θα μπορούσε να δημιουργηθεί κάθε λίγο ένα σύγχρονο βιομηχανικό εργοστάσιο. Αλλιώς φέξε «Μάη να φας τριφύλλι», που λένε.
• Τέλος, οι τουρκικές προκλητικότητες, ρίχνουν βαριά τη σκιά τους στα οικονομικά της χώρας. Οι Γάλλοι για τις δυο φρεγάτες, μας ζητούν 4 δις Ε., που αδυνατούμε να καταβάλουμε. Ένας τομέας, για τον οποίο δεν μπορούμε να αδιαφορούμε. Πέραν τούτου η Τουρκία έχει παραγγείλει στη Γερμανία 7 υπερσύγχρονα επιθετικά υποβρύχια. Εμείς τι κάνουμε; Αδιαφορούμε;

Ειδικότερα επί των προτάσεων

Το σχέδιο ανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας, στις 151 σελίδες, ακουμπά όλες τις πτυχές της ελληνικής οικονομίας, με συγκεκριμένες προτάσεις. Ενδεικτικά αναφέρονται οι εξής:

1. Να βοηθηθούν οι άνεργοι στην προσπάθειά τους να ξαναμπούν στην αγορά εργασίας με την ενσωμάτωση της κατάρτισης. Πού όμως θα εργασθεί ο άνεργος Θα υπάρχουν δουλειές ;

2. Να επεκταθεί το σύστημα μητρικής άδειας και στους πατέρες που θα είναι υπόχρεοι κάποιας πατρικής άδειας. Με αυτό το μέτρο δεν φτιάχνει η οικονομία.

3. Να δοθούν φορολογικά κίνητρα σε νοικοκυριά που επενδύουν μακροπρόθεσμα σε ελληνικές εταιρείες που εισάγονται στο Χρηματιστήριο Αθηνών, όπως γίνεται σε άλλες σε χώρες . Επειδή οι Έλληνες έχουν κακιές εμπειρίες από το χρηματιστήριο του 1999 είναι αμφίβολο πόσοι θα βάλουν τα ωραία τους λεφτά εκεί.

4. Να δοθούν κίνητρα για συγχωνεύσεις και εξαγορές εταιρειών με στόχο την μεγέθυνση της μέσης ελληνικής επιχείρησης, στις οικονομίες κλίμακος και την προώθηση της συνεργασίας. Μπορεί η σκέψη να είναι καλή, αλλά θέλει και θάρρος. Ο χρόνος θα δείξει, αν κάποιοι μικροί επιχειρηματίες θα τολμήσουν το άλμα.

5. Να δημιουργηθούν εξειδικευμένα τμήματα στα δικαστήρια για υποθέσεις σημαντικού οικονομικού ενδιαφέροντος με ανώτατο όριο 12 μηνών έως την απόφαση, στο πρότυπο και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Είθε να εφαρμοστεί.

Προτεραιότητες

Οι οικονομικές προτεραιότητες του σχεδίου περιλαμβάνουν:

*την άνοδο των επενδύσεων και των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ. Οι επενδύσεις χρειάζονται κεφάλαια. Υπάρχουν; Οι εξαγωγές απαιτούν παραγωγή προϊόντων. Τι θα εξάγονται; Ραδίκια;

? την ενίσχυση της μισθωτής εργασίας και τη μείωση της παραοικονομίας, Αυτή η πρόταση είναι μάλλον μια ευχή, παρά μια πρακτική ενέργεια
? την επένδυση στην εκπαίδευση και τη γνώση, Σωστή μεν πρόταση, αλλά θέλει μακρύ χρόνο για να φανεί η αποδοτικότητά της. Επίσης θα πρέπει να συνοδεύεται και από τη ριζοσπαστική βελτίωση της οικονομίας
? την αύξηση του μεγέθους των ελληνικών επιχειρήσεων Ερωτάται : πώς μεγαλώνει μια επιχείρηση, χωρίς κεφάλαια;
? την προώθηση της τεχνολογίας αιχμής, της καινοτομίας και της ψηφιοποίησης, Μακάρι η προσπάθεια να αποδώσει
? την επίτευξη φιλόδοξων περιβαλλοντικών στόχων. Για να δούμε τι προτάσεις θα κατεβούν;
? την υποστήριξη των αδύναμων νοικοκυριών. Με τι θα υποστηριχθούν τα αδύναμα νοικοκυριά; Με την καλή πρόθεση ;

Άξονες αναπτυξιακής πολιτικής Η ομάδα προτείνει 15 άξονες αναπτυξιακής πολιτικής:

1. Μείωση του φορολογικού βάρους στη μισθωτή εργασία. Αυτό τα θέμα χρειάζεται συζήτηση
2. Επιταχυνόμενες αποσβέσεις και μείωση κόστους ενέργειας στη μεταποίηση. Είθε η πρόταση να είναι εφαρμόσιμη
3. Ενίσχυση βασικής έρευνας μέσω άρσης αγκυλώσεων στα πανεπιστήμια. Μακάρι να μπορεί να γίνει έτσι. Τέτοιες προτάσεις έγιναν και στο παρελθόν, αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Κίνητρα για ενίσχυση της καινοτομίας.
4. Ριζική αναβάθμιση του συστήματος κατάρτισης για ανέργους και εργαζόμενους. Αυτήν την πρόταση την απαντήσαμε
5. Υποστήριξη των γυναικών ώστε να διευκολυνθεί η συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας. Είθε
6. Εισαγωγή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος στο δεύτερο πυλώνα κοινωνικής ασφάλισης. Θα πρέπει πρώτα να αποδειχθεί, πόσο εφαρμόσιμη είναι η πρόταση
7. Συνέχιση και εμβάθυνση της ψηφιακής μεταρρύθμισης στη δημόσια διοίκηση. Ναι.
8. Εκσυγχρονισμός του συστήματος χρηματοπιστωτικής εποπτείας στον τομέα της προστασίας των επενδυτών. Είθε, ευπρόσδεκτη πρόταση
9. Εκσυγχρονισμός της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Είθε.
10. Αναδιάρθρωση του συστήματος υγείας με προτεραιότητα στην ψηφιοποίηση. Είθε
11. Σταδιακή μεταφορά πόρων του φόρου ακίνητης περιουσίας σε τοπικό επίπεδο. Είθε
12. Ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων. Είθε
13. Στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με άμβλυνση του κόστους μετάβασης και στήριξη των τοπικών κοινωνιών κατά την απολιγνιτοποίηση. Είθε
14. Ανάπτυξη υποδομών. Εύκολα λέγεται δύσκολα γίνεται, γιατί χρειάζονται πρόσθετα κεφάλαια.

Συμπέρασμα

Οι προτάσεις είναι μεν θετικές, αλλά κατά τη δική μας γνώμη όχι ισχυρές , για να ορθοποδήσουν την Ελλάδα , να την εκβιομηχανίσουν και να την ανεβάσουν στο επίπεδο των αναπτυγμένων χωρών. Κι αν ακόμη υποθέσουμε ότι οι προτάσεις αυτές είναι θετικές, πόσο χρόνο χρειάζονται, για να αλλάξουν την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας;

Άλλες δραστηριότητες

Αυτόν τον καιρό τρέχει το έργο του Ελληνικού. Το έχουν βαπτίσει ως πολύ σημαντικό. Ίσως . Όμως είναι ένα project, που εντάσσεται κύρια στα τουριστικά. Κατά συνέπεια η απόδοσή του θα περιορίζεται στη θερινή σαιζόν.

Πρόσφατα σε συνεργασία με τον συνάδελφο Λεωνίδα Γρηγοράκο, καθηγητή του ΕΚΠΑ, πρώην αναπληρωτή υπουργό και χρόνια βουλευτή, εκδώσαμε ένα βιβλίο με τίτλο «Για μια Ελλάδα νέα». Εκεί ο συνάδελφος κάνει την πρόταση της υλοποίησης του μεγάλου έργου της σύνδεσης του Αξιού με τον Δούναβη και μέσω του Ρήνου με τον Ατλαντικό.

Τα πλοία από το Σουέζ, θα μπαίνουν στον Αξιό και θα παρακάμπτουν το Γιβλαρτάρ. Μεγαλειώδες έργο, που θα μπορούσε να αλλάξει την Ελλάδα ριζικά. Το ξεκίνημα αυτού του έργου σε πρώτη φάση, δεν απαιτεί κεφάλαια, αλλά καπατσοσύνη και τρέξιμο, γατί μπορεί να καλυφθεί εξ ολοκλήρου από την Ε.Ε. Κύριε πρωθυπουργέ πάρτε μια απόφαση και ξεκινήσετε το έργο, που θα είναι μεγαλειώδες και θα φέρει το όνομά σας.

Πηγή : tovima.gr

Το άρθρο Μια κριτική ματιά στην έκθεση Πισσαρίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το Συμβούλιο ΣΕΒ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (ΒΙΑΝ) συμμετείχε στην εκδήλωση Bravo Sustainability Awards με θέμα: «Η εξασφάλιση της ποιότητας ζωής σε συνθήκες κλιματικής κρίσης», που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου, μέσω του προέδρου του κ. Γιάννη Πανιάρα.

Κατά την τοποθέτηση του, ο κ. Πανιάρας τόνισε τη στήριξη του ΒΙΑΝ στο στόχο της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας να καταστεί η Ευρώπη η πρώτη κλιματικά ουδέτερη ήπειρος στον κόσμο μέχρι το 2050, επισημαίνοντας τον ηγετικό ρόλο που έχει, ήδη,  αναλάβει η Ευρώπη για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, αν και συμμετέχει με λιγότερο από το 10% στις παγκόσμιες εκπομπές CO2. 

Ο κ. Πανιάρας σημείωσε ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής αποτελεί διαχρονικά προτεραιότητα του Συμβουλίου ΣΕΒ για την Βιώσιμη Ανάπτυξη το οποίο συμμετέχει στον Ευρωπαϊκό διάλογο για το Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων εκπομπών, πρόσφατα στον εθνικό διάλογο για το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, αλλά και προάγοντας συστηματικά καλές πρακτικές μείωσης του ανθρακικού αποτυπώματος στις επιχειρήσεις.  

Παράλληλα, υπογράμμισε δυο ιδιαίτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας στη δύσκολη αυτή μετάβαση:

Η πρώτη σχετίζεται με το γεγονός ότι βρίσκεται στο σύνορο δύο διαφορετικών κόσμων όσον αφορά στην προσέγγισή τους στην κλιματική αλλαγή.  Ενώ ως χώρα συμμετέχουμε στον ευρωπαϊκό στόχο για μείωση εκπομπών CO2 κατά 40% το 2030, ταυτόχρονα η Τουρκία προγραμματίζει να αυξήσει τις δικές τις εκπομπές την ίδια περίοδο κατά 300%.  Η ανταγωνιστικότητα επιχειρήσεών μας πλήττεται σημαντικά, αν γείτονες χώρες συνεχίζουν να παράγουν και να εκπέμπουν CO2 χωρίς κανένα περιορισμό. Ενισχύεται με τον τρόπο αυτό η πιθανότητα η παραγωγή και οι δουλειές να μεταφερθούν από την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και παράλληλα οι συνολικές παγκόσμιες εκπομπές CO2 θα αυξάνονται.

Αναφέρθηκε επίσης και στην ανάγκη λήψης μέτρων προσαρμογής στις αναπόφευκτες επιπτώσεις του φαινομένου, αφού ακόμα και σε ένα αισιόδοξο σενάριο κλιματικής αλλαγής, οι μελέτες δείχνουν ότι θα βιώνουμε 3 φορές περισσότερες ημέρες καύσωνα, μείωση της βροχόπτωσης με μακριές περιόδους ξηρασίας αλλά και αύξηση των ακραίων καιρικών φαινομένων.  Μεταξύ άλλων, όπως σημείωσε οι επιπτώσεις θα αφορούν αλλαγές στις τουριστικές περιόδους και στους προορισμούς, στα είδη καλλιεργειών, αλλοίωση των παράκτιων περιοχών, μεγάλη αύξηση θερμοκρασιών στα αστικά κέντρα και αύξηση των μεταναστευτικών ροών.  

Συνοψίζοντας τη βασική θέση του ΒΙΑΝ, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στην ολοκλήρωση του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα, ο κ. Πανιάρας δήλωσε: «Ναι στους φιλόδοξους στόχους μείωσης του CO2, ναι στον απολύτως αναγκαίο ενεργειακό μετασχηματισμό, ναι στην καινοτομία, τις επενδύσεις και την δίκαιη μετάβαση σε μια οικονομία χαμηλού αποτυπώματος άνθρακα. Μεγάλη προσοχή όμως στην διατήρηση ίσων όρων ανταγωνιστικότητας, για να μπορέσουν οι ελληνικές επιχειρήσεις να συμβάλλουν σ’ αυτή την προσπάθεια. Και έγκαιρος σχεδιασμός για την προσαρμογή της χώρας μας στα νέα κλιματικά δεδομένα που σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε» 

Το άρθρο Συμβούλιο ΣΕΒ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.