«Στο καλό και να μας γράφεις!». Αυτή θα μπορούσε να είναι η κυνική αντίδραση της κυβέρνησης των Εργατικών στην απόφαση του Κρις Ρόκος, ενός από τους κορυφαίους φορολογούμενους της χώρας, να αποχωρήσει. Ας μην ξεχνάμε ότι το κόμμα των Εργατικών λαμβάνει μεγάλες δωρεές από τα σκληροπυρηνικά εργατικά σωματεία. Επιπλέον, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων (με «βαθιές» αριστερές καταβολές) ποτέ δεν είδε με «καλό μάτι» την επιτυχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Πέρυσι ο Ρόκος δήλωσε ως ο τρίτος υψηλότερος φορολογούμενος της Βρετανίας, με συνεισφορά 330 εκατ. στερλίνες στα ταμεία του υπουργείου Οικονομικών. Ο Ρόκος είναι ιδρυτής της Rokos Capital Management, γνωστού μακροοικονομικού hedge fund με περιουσιακά στοιχεία στα περίπου 15 δισ. στερλίνες. Πέρυσι, έλαβε εισόδημα από το δικό του hedge fund 477 εκατ. στερλίνες, κάτι που προκάλεσε την προαναφερθείσα μεγάλης έκτασης φορολογική συνεισφορά. Να σημειωθεί, επίσης, ότι είναι και φιλάνθρωπος, με πρόσφατη συνεισφορά 190 εκατ. στερλίνες στο University of Cambridge. Η δωρεά έγινε για την ίδρυση μιας σχολής διακυβέρνησης για την εκπαίδευση μελλοντικών πολιτικών ηγετών. Προφανώς, μελλοντικοί (αριστεροί) ηγέτες δεν θα είναι και τόσο ευπρόσδεκτοι εκεί…

Σύμφωνα με τους «Times» του Λονδίνου ο Ρόκος κατάλαβε ότι πρέπει να αποχωρήσει όταν πέρυσι κυκλοφόρησαν φήμες, σύμφωνα με τις οποίες οι Εργατικοί σκέφτονταν να επιβάλουν φορολογία εξόδου μέχρι και 20%(!) σε όσους αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Πιο ώριμες σκέψεις επικράτησαν, όμως, και δεν προχώρησαν οι Εργατικοί στο μέτρο αυτό γιατί η επιχειρηματική κοινότητα τους δήλωσε ότι κανείς σοβαρός και εύπορος επιχειρηματίας δεν θα «πάταγε πια πόδι» στη Βρετανία!

Ο Ρόκος γνωρίζει ότι ο υπουργός Οικονομικών Τζον Χίλι αρνείται να αποκλείσει νέα επιδρομή φόρων στον ερχόμενο προϋπολογισμό του Οκτωβρίου προκειμένου να στηριχθούν τα ανεξέλεγκτα επιδόματα κοινωνικής πολιτικής. Ο πρωθυπουργός Αντι Μπέρναμ έχει μιλήσει θετικά για έναν νέο φόρο περιουσίας. Τόσο o Ρόκος όσο και άλλοι εύποροι θα μπουν στο «στόχαστρο» της (υποτιθέμενης) φιλικής προς το κεφάλαιο κυβέρνησης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη προβεί σε «δράσεις» απομάκρυνσης των εξαιρετικά εύπορων ατόμων, κυρίως καταργώντας, τον Απρίλιο του 2025, το φορολογικό καθεστώς «non-dom». Μέχρι τότε, οι «non-dom» πλήρωναν φόρους μόνο για τα εισοδήματά τους στη Βρετανία και όχι για τα εισοδήματά τους στον υπόλοιπο κόσμο. H Ελλάδα, όμως, τους καλωσορίζει επιτρέποντας στους αλλοδαπούς να πληρώνουν ετήσιο ενιαίο φόρο 100.000 ευρώ για το εισόδημά τους στο εξωτερικό…

Ο Ρόκος ακολουθεί σε «φυγή» από τη Βρετανία τον μεγιστάνα του χάλυβα Λακμσί Μιτάλ και τον αιγύπτιο επιχειρηματία Ναγκίμπ Σαουίρις. Η αποχώρηση και του Ρόκος δείχνει ότι η Βρετανία, εν έτει 2026, μάλλον θεωρεί ανεπιθύμητους τους εύπορους επιχειρηματίες…

Ο κ. Κώστας Μήλας είναι καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο University of Liverpool Management School

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η Βρετανία αφιλόξενος τόπος για επιχειρηματίες;… Του Κώστα Μήλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το διάσημο κτίριο Bletchley Park ήταν το σπίτι των “codebreakers” του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι, το 1941, βοήθησαν να “σπάσει” ο κώδικας της μηχανής Enigma, που χρησιμοποιούσε η ναζιστική Γερμανία. Η επιχείρηση, με επικεφαλής τον Άγγλο μαθηματικό, επιστήμονα και κρυπτογράφο, Alan Turing, κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει μηνύματα σχετικά με τη γερμανική στρατιωτική στρατηγική. Ο Turing θεωρείται ευρέως ως ο πατέρας της θεωρητικής επιστήμης των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης.

Το Bletchley Park με τον έντονο αυτό συμβολισμό επέλεξε η βρετανική κυβέρνηση για να φιλοξενήσει την πρώτη, παγκοσμίως, σύνοδο κορυφής για την ασφάλεια στην τεχνητή νοημοσύνη. Η διεθνής σύνοδος κορυφής θα πραγματοποιηθεί στο Bletchley Park την 1 και 2 Νοεμβρίου 2023 και θα εξετάσει τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και πώς μπορούν να μετριαστούν μέσω συντονισμένης δράσης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στόχος είναι η σύνοδος να συγκεντρώσει εκτός από τους εκπροσώπους των κρατών και εμπειρογνώμονες της τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να εξελιχθεί το event σε εφαλτήριο για την περαιτέρω ανάπτυξη μιας κοινής προσέγγισης επί των μέτρων, που απαιτούνται για τον μετριασμό των κινδύνων του ΑΙ.

Διεθνής συντονισμός

“Για να απολαύσουμε πλήρως τις εξαιρετικές ευκαιρίες της τεχνητής νοημοσύνης, πρέπει να χειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους, ώστε να αναπτυχθεί με ασφάλεια τα επόμενα χρόνια. Με τη συνδυασμένη δύναμη των διεθνών μας εταίρων, της ακμάζουσας βιομηχανίας τεχνητής νοημοσύνης και της έμπειρης ακαδημαϊκής κοινότητας, μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ταχεία διεθνή δράση που χρειαζόμαστε για την ασφαλή και υπεύθυνη ανάπτυξη του ΑΙ σε όλο τον κόσμο”, σχολίασε ο Βρετανός Πρωθυπουργός, Rishi Sunak, αναφερόμενος στη Σύνοδο.

Οφέλη και κίνδυνοι

Ενώ η τεχνητή νοημοσύνη υπόσχεται να βελτιώσει την παραγωγικότητα και να αυτοματοποιήσει χειροκίνητες εντατικές διαδικασίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι τα συστήματα ΑΙ ενέχουν και σημαντικούς κινδύνους.

“Καμία χώρα δεν θα μείνει ανέγγιχτη από την τεχνητή νοημοσύνη και καμία χώρα μόνη της δεν θα λύσει τις προκλήσεις, που θέτει αυτή η τεχνολογία. Στον διασυνδεδεμένο κόσμο μας, πρέπει να έχουμε μια διεθνή προσέγγιση”, τόνισε ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, James Cleverly.

Επί του παρόντος, δεν είναι ακόμη γνωστό ποια κράτη, ποιες εταιρείες και ερευνητές θα παρευρεθούν στην εκδήλωση και αν οι αμερικανικού κολοσσοί, όπως οι Microsoft, η Google και η Meta, που ηγούνται της κούρσας για την τεχνητή νοημοσύνη, θα δώσουν το παρόν.

“Θέλουμε η σύνοδος κορυφής να καταλήξει στο να συμφωνήσουν κορυφαία έθνη και ειδικοί σε μια κοινή προσέγγιση για την ασφαλή χρήση του”, σχολίασε η Γραμματέας Τεχνολογίας της Βρετανίας, Michelle Donelan.

Θυμίζουμε ότι η Μεγάλη Βρετανία φιλοξενεί πολλές κορυφαίες εταιρείες που ασχολούνται με την έρευνα, την ανάπτυξη και την εμπορική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, όπως η DeepMind, το AI lab και η Synthesia, μια πλατφόρμα που επιτρέπει στους χρήστες να δημιουργούν βίντεο μέσω AI.

Πηγή: sepe.gr

Το άρθρο Η Βρετανία θα φιλοξενήσει την πρώτη σύνοδο κορυφής για την ασφάλεια του ΑΙ… Της Νατάσας Φραγκούλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Κάρολος Γ’ είναι γνωστός λάτρης της Ελλάδας, τακτικός επισκέπτης της, έδωσε το παρών και απηύθυνε ομιλία κατά τις περυσινές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση και είναι γνωστό ότι επισκέπτεται συχνά το Άγιο Όρος μακριά από πολυτέλειες και φώτα δημοσιότητας.

Στο καθιερωμένο τηλεοπτικό μήνυμα της βρετανικής μοναρχίας για τα Χριστούγεννα, η παρακολούθηση του οποίου αποτελεί μία ακόμη από τις χριστουγεννιάτικες παραδόσεις των βρετανικών νοικοκυριών ανήμερα τα Χριστούγεννα, ο Κάρολος επέλεξε να αναφερθεί στην επίσκεψή του τον Ιανουάριο του 2020 στον τόπο όπου γεννήθηκε ο Ιησούς.

Το πολυαναμενόμενο πρώτο χριστουγεννιάτικο τηλεμήνυμα του νέου μονάρχη, μετά την εκτενή αναφορά στην απώλεια της Ελισάβετ αλλά και του πατέρα του, του Έλληνα πρίγκιπα Φιλίππου περιείχε μια έκπληξη: Στα μισά του μηνύματός του (από το 4.33 και μετά στο παρακάτω βίντεο), ο Κάρολος ανέφερε τα εξής: «Πριν μερικά χρόνια αξιώθηκα να εκπληρώσω μια επιθυμία ζωής, να επισκεφθώ τη Βηθλεέμ και τον Ναό της Γεννήσεως».

Εκεί η κάμερα φεύγει από τον Άγγλο βασιλιά και περνά πλάνο του Καρόλου από τη συγκεκριμένη επίσκεψη στη Βηθλεέμ, πλάι στον ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’ και άλλους ιερείς, ορθόδοξους, καθολικούς και Αρμένιους, στη Βασιλική της Γεννήσεως. Ακολούθως δείχνει τον Κάρολο να έχει μεταβεί μπροστά στην Αγία Τράπεζα και στη Φάτνη και να στέκεται στο σημείο όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Χριστός πριν 20 αιώνες, πάλι συνοδεία ορθόδοξων κληρικών.

«Εκεί κατέβηκα στο Παρεκκλήσιο της Φάτνης και στάθηκα με σιωπηλή ευλάβεια πλάι στον αργυρό αστέρα που έχει τοποθετηθεί στο δάπεδο στο σημείο της Γέννησης του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού», ανέφερε ο νέος Βασιλιάς της Αγγλίας στα εκατομμύρια των υπηκόων του, οι περισσότεροι των οποίων για πρώτη φορά άκουγαν χριστουγεννιάτικο βασιλικό μήνυμα από κάποιον άλλον από την Ελισάβετ.

Συνεχίζοντας ο Κάρολος δεν έκρυψε τη συγκίνησή του για την επίσκεψη στον ιερό αυτόν χώρο ο οποίος ελέγχεται από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. «Αυτό σήμαινε για μένα περισσότερα από όσα θα μπορούσα να εκφράσω – το να σταθώ στο σημείο εκείνο όπου, όπως μας λέει η Αγία Γραφή, γεννήθηκε το Φως που ήρθε στον κόσμο».

Υπενθυμίζεται ότι ως Βρετανός μονάρχης ο Κάρολος αποτελεί ex officio την κεφαλή της Αγγλικανικής εκκλησίας. Ωστόσο δείχνει ότι σέβεται και τιμά με το παραπάνω την ελληνική του καταγωγή και την ορθόδοξη παράδοση των προγόνων του, επιλέγοντας να τις μοιραστεί με τους υπηκόους του κατά την ημέρα που τα περισσότερα ώτα στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ευήκοα.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Βρετανία: Πώς ο Κάρολος έβαλε τους ορθόδοξους ιερείς σε κάθε βρετανικό σπίτι εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πληθωρισμός στη Βρετανία έσπασε ρεκόρ 41 ετών, αλλά οι απόψεις διίστανται εδώ και καιρό για τα αίτια. Και τώρα, λίγο πριν την παρουσίαση του νέου προϋπολογισμού, έρχεται η Τράπεζα της Αγγλίας να ρίξει στο Brexit το φταίξιμο για τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας.

Η αποχώρηση της Βρετανία από την ΕΕ είχε δυσανάλογο αντίκτυπο στο εμπόριο, είπε ο Σουάτι Ντίνγκρα, μέλος της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Τράπεζας της Αγγλίας, στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής των Κοινοτήτων την Τετάρτη. Η κυβέρνηση Σούνακ από την άλλη πλευρά, προσπάθησε να αποδώσει στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πανδημία την κύρια ευθύνη. Μολαταύτα ο Ντίνγκρα επεσήμανε: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το εμπόριο στη Βρετανία έχει αποδυναμωθεί πολύ περισσότερο από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο.»

Ήδη πριν την εκτόξευση του πληθωρισμού φέτος, οι τιμές στις Βρετανία είχαν αυξηθεί μετά το Brexit και οι μισθοί είχαν μειωθεί, τόνισε.

Τρύπα τουλάχιστον 40 δις. λιρών στον προϋπολογισμό

Η Τράπεζα της Αγγλίας είδε ήδη προειδοποιήσει για συρρίκνωση της βρετανικής οικονομίας λόγω της εξόδου της χώρας από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016 και εμμένει σε αυτή την πρόβλεψη, δήλωσε ο επικεφαλής της, Άντριου Μπέιλι.

Η χρονική συγκυρία αυτού του παιχνιδιού απόδοσης ευθυνών είναι ευαίσθητη καθώς σήμερα παρουσιάζει ο υπουργός Οικονομικών Τζέρεμι Χαντ τον νέο προϋπολογισμό. Σύμφωνα με δημοσιεύματα βρετανικών μέσων ενημέρωσης, είναι πιθανό να ανακοινώσει αυξήσεις φόρων και να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες έως και κατά 60 δισεκατομμύρια λίρες.

Το διακύβευμα για τον Σούνακ και τον Χαντ είναι η διάσωση της βρετανικής οικονομίας μετά τον πανικό που είχε προκαλέσει στις χρηματοπιστωτικές αγορές και την πτώση της λίρας το πακέτο ελαφρύνσεων και φορολογικών περικοπών που συνέταξε η προηγούμενη κυβέρνηση υπό την Λιζ Τρας, η οποία αναγκάστηκε τελικά να παραιτηθεί. Ωστόσο, λόγω της καταστροφικής της οικονομικής πολιτικής, οι Σούνακ και Χαντ καλούνται να κατευνάσουν τις ανησυχίες των αγορών.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός έχει αναγάγει σε ύψιστη προτεραιότητά του την καταπολέμηση του πληθωρισμού. «Η απόλυτη προτεραιότητά μου είναι να διασφαλίσω ότι θα ανταπεξέλθουμε στην οικονομική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε στο εσωτερικό», ανακοίνωσε. Όπως δήλωσαν οι Αρχές την Τρίτη τον περασμένο μήνα οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν 11,1%, σημαντικά υψηλότερα από το αναμενόμενο. Είναι ήδη βέβαιο ότι σχεδόν όλοι οι Βρετανοί θα πρέπει να υποστούν σημαντικές απώλειες στον πραγματικό μισθό τους, αφού για να αντιμετωπίσει ο Χαντ τον πληθωρισμό και τις συνέπειες της οικονομικής πολιτικής της Τρας, θα χρειαστεί πολλά χρήματα την ώρα που η τρύπα του προϋπολογισμού αγγίζει ήδη τα 40 δισ. λίρες.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Βρετανία: Στο Brexit ρίχνει η Τράπεζα της Αγγλίας το φταίξιμο για τη δεινή κατάσταση της οικονομίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η χαοτική ανάδειξη του Ρίσι Σούνακ ως νέου πρωθυπουργού της Βρετανίας σηματοδοτεί το τέλος όχι του Brexit, αλλά του Brexitισμού, της ιδεολογίας των ψευδαισθήσεων για την ικανότητα της Βρετανίας να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, που κορυφώθηκε με τη φάρσα της βραχύβιας κυβέρνησης της Λιζ Τρας καταρρίπτοντας κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Τα Trussonomics οδήγησαν στα άκρα τη λογική του Brexitισμού με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια υπό το Συντηρητικό Κόμμα η Βρετανία διολίσθησε από τον ρεαλιστικό ευρωσκεπτικισμό του Ντέιβιντ Κάμερον στο ήπιο Brexit που πρότεινε η Τερέζα Μέι, στη συνέχεια στο σκληρό Brexit του Μπόρις Τζόνσον και τέλος στο φαντασιακό Brexit της Τρας. Η επανάσταση του Brexit ακολούθησε το οικείο σχήμα των επαναστάσεων, μόνο που ενώ το παραδοσιακό σύνθημα «η επανάσταση τρώει τα παιδιά της» σήμαινε ριζοσπαστικοποίηση προς τα αριστερά (από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους κατά τη γαλλική επανάσταση και από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους στη ρωσική), εδώ η ριζοσπαστικοποίηση έγινε προς τα δεξιά.

«Οραματιστήκαμε μια οικονομία με χαμηλούς φόρους και υψηλή ανάπτυξη που θα εκμεταλλευόταν τις ελευθερίες του Brexit», είπε η Τρας στην επιστολή παραίτησής της. Το όραμα αυτό ήταν μια ψευδαίσθηση: περικόπτοντας τους φόρους και πυρπολώντας τις ρυθμίσεις, δίνοντας κίνητρα στους πλούσιους κάπως ως διά μαγείας η Βρετανία υποτίθεται ότι θα επανερχόταν στον έξοχο δυναμισμό του 19ου αιώνα. Ο υπόλοιπος κόσμος θα έπρεπε να το πιστέψει, επειδή εμείς το πιστεύουμε. Ενα ταξίδι που ξεκίνησε με το σύνθημα «να ανακτήσουμε τον έλεγχο» τελείωσε με την εντυπωσιακότερη απώλεια ελέγχου.

Η πραγματικότητα έχει αρχίσει να προλαβαίνει τους οπαδούς του Brexit και η βρετανική κοινή γνώμη να εξοικειώνεται με την πραγματικότητα. Αν γίνονταν γενικές εκλογές αύριο και οι πολίτες ψήφιζαν όπως δηλώνουν αυτή τη στιγμή στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι Τόρις θα εξαερώνονταν. Ακόμη ενδεικτικότερο είναι το γεγονός πως η εναπομείνασα υποστήριξη στο Brexit μεταξύ όσων ψήφισαν υπέρ του μοιάζει να έχει εξαφανιστεί. Σε πρόσφατη έρευνα του YouGov, μόνο το 34% όσων ρωτήθηκαν είπε ότι ήταν ορθή η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε., ενώ το 54% είπε πως ήταν εσφαλμένη. Φυσικά δεν οφείλονται όλα τα οικονομικά προβλήματα της Βρετανίας στο Brexit. Πριν από το δημοψήφισμα του 2016, η χώρα είχε χρόνιο πρόβλημα παραγωγικότητας, υπερβολική εξάρτηση από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και ένα τεράστιο έλλειμμα σε επαγγελματική κατάρτιση και δεξιότητες. Καθώς φθίνουν όμως οι συνέπειες της πανδημίας του κορωνοϊού, αποκρυσταλλώνεται ο αντίκτυπος του Brexit. Σε πολλούς δείκτες, όπως στις επιχειρηματικές επενδύσεις και την εμπορική ανάκαμψη μετά την COVID, η οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου έχει πολύ χειρότερες επιδόσεις σε σχέση με τις χώρες του G7. Ο αριθμός των μικρών επιχειρήσεων που διατηρούν σχέσεις με την ηπειρωτική Ευρώπη έχει μειωθεί κατά ένα τρίτο. Σε επίσημες προβλέψεις η χώρα αναμένεται να χάσει γύρω στο 4% του ΑΕΠ ως απόρροια του Brexit. Οι οίκοι Moody’s και S&P έχουν υποβαθμίσει τις προοπτικές της βρετανικής οικονομίας από τον χαρακτηρισμό «σταθερές» σε «αρνητικές». Ναι, είναι το Brexit, ηλίθιε.

Ο Σούνακ είναι κάθε άλλο παρά φιλοευρωπαίος. Ο κεντρικός άξονας στη ζωή του είναι Σίλικον Βάλεϊ – Λονδίνο – Μουμπάι και όχι Λονδίνο – Παρίσι – Βερολίνο. Το 2016 ήταν ένθερμος οπαδός του Brexit. Αν κάποτε μοιραζόταν κάποιες από τις ψευδαισθήσεις του Brexitισμού, σίγουρα τώρα τις έχει χάσει.

Πάνω απ’ όλα ρεαλιστής

Αν γίνονταν γενικές εκλογές αύριο και οι πολίτες ψήφιζαν όπως δηλώνουν αυτή τη στιγμή στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι Τόρις θα εξαερώνονταν.

Οπως απέδειξε κατά την προεκλογική εκστρατεία και την αναμέτρησή του με την Τρας για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος αυτό το καλοκαίρι, είναι ρεαλιστής. Θέτει ως προτεραιότητα τη σταθερότητα των δημοσιονομικών στοιχείων και την αξιοπιστία στις αγορές, όπως έκανε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Και ο ρεαλισμός απαιτεί ότι σε εποχές ιδιαίτερων οικονομικών προκλήσεων είναι καλύτερο να χαμηλώνεις τα εμπόδια στις επιχειρηματικές σχέσεις με τη μεγαλύτερη ενιαία αγορά (την Ε.Ε.) και όχι να τα αυξάνεις περαιτέρω.

Επίκεινται δύο άμεσες δοκιμασίες. Η μία είναι γνωστή: το πρωτόκολλο της Βόρειας Ιρλανδίας. Δεν είναι μόνο ένα δύσκολο ζήτημα από μόνο του, αλλά το αδιέξοδο στο συγκεκριμένο ζήτημα υπονομεύει την πρόοδο σε άλλα μέτωπα, όπως, π.χ., την επανένταξη της Βρετανίας στο πρόγραμμα Horizon για την επιστημονική συνεργασία. Η δεύτερη δοκιμασία έχει γίνει λιγότερο αντιληπτή. Υπό την κυβέρνηση της Μέι θεσπίστηκε ένα νομοσχέδιο που θα μετέτρεπε σε παρανάλωμα όλες τις υπάρχουσες ρυθμίσεις με ευρωπαϊκή προέλευση έως το τέλος του 2023. Αν ο Σούνακ είναι σοβαρός και θέλει να συγκεντρωθεί στα σημαντικά για τη βρετανική οικονομία, θα πετάξει αυτό το τρελό νομοσχέδιο και θα ξαναρχίσει από την αρχή.

Οποτε κι αν γίνουν εκλογές, το εκλογικό σώμα «θα διώξει με τις κλωτσιές τους μπάσταρδους» και θα εκλέξει μια μετριοπαθή κεντροαριστερή κυβέρνηση. Ο ηγέτης των Εργατικών Κιρ Στάρμερ είναι ιδιαίτερα προσεκτικός έναντι της Ευρώπης υπό τον φόβο μήπως δεν ανακτήσει τους Αγγλους ψηφοφόρους που τάχθηκαν υπέρ του Τζόνσον για να υλοποιήσει αποτελεσματικά το Brexit. Ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει αύριο. Μία ημέρα στη βρετανική πολιτική σκηνή είναι αυτήν τη στιγμή πολύς χρόνος. Αλλά η κατεύθυνση του ταξιδιού είναι σαφής. Η Βρετανία έχει επιτέλους ξεκινήσει το μακρύ, επώδυνο ταξίδι επιστροφής από τις ψευδαισθήσεις του Brexitισμού.

* Ο κ. Τίμοθι Γκάρτον Ας είναι καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Το χαοτικό τέλος του Brexitισμού… Του Τίμοθι Γκάρτον Ας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην πρώτη ομιλία του ως πρωθυπουργού έξω από τον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, ο Σούνακ αναγνώρισε ότι «έγιναν σφάλματα» και ότι ο ρόλος του είναι «εν μέρει, να τα διορθώσει».

Σύγκριση με τον Ομπάμα

Ο 42χρονος Σούνακ είναι ο νεότερος και ο πρώτος ινδικής καταγωγής πρωθυπουργός της Βρετανίας, γεγονός που οδήγησε σε παραλληλισμούς με την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, το 2008.

Ενώ όμως ο Ομπάμα προτού κατακτήσει το χρίσμα των Δημοκρατικών ήταν ένας άγνωστος γερουσιαστής, ο Σούνακ είχε υψηλό προφίλ ως υπουργός Οικονομικών επί δύο χρόνια στην κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον. Τον Ιούνιο, ο Σούνακ είχε εγκαταλείψει το σκάφος, καταφέρνοντας ένα καίριο πλήγμα στην πρωθυπουργία του Τζόνσον, ενώ τον Αύγουστο, στην κούρσα για τη διαδοχή, είχε χαρακτηρίσει τα οικονομικά σχέδια της αντιπάλου του Λιζ Τρας ως καταστροφικά για τη βρετανική οικονομία.

Η Τρας εξελέγη, εφάρμοσε τα σχέδιά της και βύθισε τη βρετανική οικονομία σε ακόμη μεγαλύτερη περιδίνηση από αυτή στην οποία ήδη βρισκόταν. Η δικαίωση αύξησε τη δημοτικότητα του Σούνακ, αλλά ταυτόχρονα του κληροδότησε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. «Η χώρα μας βρίσκεται ενώπιον μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης», σημείωσε χθες ο νέος πρωθυπουργός. «Θα θέσω την οικονομική σταθερότητα και την εμπιστοσύνη στο επίκεντρο της κυβερνητικής ατζέντας. Αυτό σημαίνει ότι έπονται δύσκολες αποφάσεις».

Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Σούνακ έγινε δεκτή με θετικό τρόπο από τις αγορές, αν και τα πρώτα τεστ δεν θα αργήσουν.

Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Σούνακ έγινε δεκτή με θετικό τρόπο από τις αγορές, αν και τα πρώτα τεστ δεν θα αργήσουν. Την ερχόμενη εβδομάδα ο Σούνακ αναμένεται να παρουσιάσει συμπληρωματικό προϋπολογισμό, που περιλαμβάνει μειώσεις φορών και αυξήσεις δαπανών, δύσκολη άσκηση σε εποχή διόγκωσης των ελλειμμάτων. Ο Σούνακ θα διατηρήσει στο υπουργείο Οικονομικών τον Τζέρεμι Χαντ, τον υπουργό που ανέλαβε στην εκπνοή της κυβέρνησης Τρας και ο οποίος απέσυρε το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ατζέντας της.

Στις θέσεις τους παραμένουν επίσης οι υπουργοί Εξωτερικών Τζέιμς Κλέβερλι και Αμυνας Μπεν Γουόλας, ενώ έκπληξη προξένησε η επιστροφή της Σουέλα Μπράβερμαν στο υπουργείο Εσωτερικών. Μόλις την περασμένη εβδομάδα η Μπράβερμαν είχε υποχρεωθεί να παραιτηθεί όταν αποκαλύφθηκε ότι έστελνε συστηματικά απόρρητα έγγραφα του υπουργείου στον βουλευτή Τζον Χέιζ, ο οποίος λειτουργούσε ως σύμβουλός της χωρίς να έχει τις απαραίτητες διαπιστεύσεις. Το γεγονός ότι η «ποινή» της Μπράβερμαν διήρκεσε μόλις έξι ημέρες, την ίδια στιγμή που ο Σούνακ δεσμεύεται να κυβερνήσει «με ακεραιότητα και ταπεινοφροσύνη», έκανε αλγεινή εντύπωση στους Βρετανούς σχολιαστές.

Εμεινε εκτός

Εκτός κυβέρνησης βρέθηκε ο Τζέικομπ Ρις Μογκ, συντηρητικός παλαιάς κοπής, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει τον Σούνακ «σοσιαλιστή». Ως υπουργός Οικονομικών, το 2020, ο Σούνακ φρόντισε να εγγυηθεί το εισόδημα εργαζομένων των οποίων οι επιχειρήσεις πλήττονταν από τον κορωνοϊό, ενώ η κοινωνική συνοχή είναι επαναλαμβανόμενο θέμα στις ομιλίες του και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι είναι ο λιγότερο αντιπαθής μεταξύ των Συντηρητικών στους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων. Ομως, από εκεί έως τον σοσιαλισμό η απόσταση είναι τεράστια.

Ο Σούνακ, πρώην στέλεχος επενδυτικών ταμείων που είχε κερδίσει εκατομμύρια ποντάροντας στην κατάρρευση της ολλανδικής τράπεζας ΑΒΝ ΑMRO πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, είναι μακράν ο πλουσιότερος πρωθυπουργός που εισέρχεται στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Κυριότερη πηγή πλούτου είναι η οικογενειακή περιουσία της συζύγου του, Ασκάτα Μούρτι, ο πατέρας της οποίας είναι ιδρυτής του τεχνολογικού κολοσσού Infosys.

Αμετανόητη η Τρας

Αμετανόητη εμφανίστηκε η απερχόμενη πρωθυπουργός Λιζ Τρας, κατά την τελευταία ομιλία πριν από την παράδοση της σκυτάλης στον Ρίσι Σούνακ, χθες το πρωί. «Από τη θητεία μου στην πρωθυπουργία, έχω πεισθεί περισσότερο από ποτέ ότι πρέπει να είμαστε τολμηροί και να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που μας τίθενται». Η πλέον βραχύβια πρωθυπουργός στην ιστορία της Βρετανίας επικαλέστηκε τον Ρωμαίο φιλόσοφο Σενέκα δηλώνοντας: «Δεν είναι ότι δεν τολμάμε επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα. Τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε». Ο πρώην σύμβουλος του Μπόρις Τζόνσον, Ντόμινικ Κάμινγκς, είχε παρομοιάσει την Τρας με «χειροβομβίδα», εκτιμώντας ότι ο μόνος λόγος που ο Τζόνσον την υποστήριξε ως διάδοχό του ήταν επειδή θεωρούσε ότι πολύ γρήγορα θα κάνει μεγάλη ζημιά και θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δική του επιστροφή. Η Λιζ Τρας πράγματι αποσύρθηκε, έπειτα από 44 ημέρες στην πρωθυπουργία, και ο Μπόρις Τζόνσον πράγματι αποπειράθηκε να επανέλθει, αλλά απέτυχε.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Βρετανία: Ομονοήστε γιατί χανόμαστε, λέει ο Σούνακ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Βρετανία δεν σταματά να τρακάρει, έξι χρόνια μετά το δημοψήφισμα, στο παγόβουνο του Μπρέξιτ και να χάνει τη θέση της όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά στον κόσμο.

Το άρθρο Βρετανίας αγώνας άγονος… Του Κώστα Μποτόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν δύσκολοι για το Ηνωμένο Βασίλειο, γράφει ο Ντέρεκ Τόμσον στο ηλεκτρονικό περιοδικό «The Atlantic». Οι τιμές της ενέργειας εκτινάσσονται στα ύψη, ο πληθωρισμός έχει εκτιναχθεί σε διψήφια νούμερα, ο μακροβιότερος Βρετανός μονάρχης πέθανε, ο πρωθυπουργός με τη μικρότερη θητεία παραιτήθηκε. Είναι γνωστά όλα αυτά, ασχολήθηκαν διεξοδικώς τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Πίσω από τους θλιβερούς τίτλους, ωστόσο, υπάρχει μια βαθύτερη ιστορία οικονομικής δυσλειτουργίας δεκαετιών, που δίνει μαθήματα για το μέλλον, σημειώνει ο αναλυτής.

Ενδιαφέρον στην ανάλυση του Ντέρεκ Τόμσον έχει το γεγονός ότι προσεγγίζει το «βρετανικό φαινόμενο» από την σκοπιά των Αμερικανών. Όχι όπως οι Ευρωπαίοι αναλυτές και σχολιογράφοι, που επηρεάζονται από το πρόσφατο Brexit το οποίο θεωρούν ως επιστέγασμα της πάγιας «ατλαντικής» πολιτικής του Λονδίνου και ως επιβεβαίωση της πεποίθησής τους ότι η Βρετανία ουδέποτε εξέλαβε εαυτήν ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μεταπολεμικά. Ίσως επειδή οι Βρετανοί δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεπεράσουν τη μεταπολεμική αυτοκρατορική ματαίωση και τη γεωπολιτική παρακμή που βίωσαν (προς όφελος των ΗΠΑ βεβαίως) μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη φαντασία των Αμερικανών το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι μόνο ο πολιτικός μας γονέας, αλλά και ο πολιτιστικός μας συνεργάτης, ένα πλούσιο έθνος που μας χάρισε τον σύγχρονο καπιταλισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, γράφει χαρακτηρισιτκά ο Ντέρεκ στο βοστωνέζικο περιοδικό. Αλλά αν δει κανείς τους αριθμούς, οι Βρετανοί είναι αρκετά φτωχοί για να ζουν σε μια τόσο πλούσια χώρα. Το βιοτικό επίπεδο και οι μισθοί του Ηνωμένου Βασιλείου υπολείπονται σημαντικά εκείνων της Δυτικής Ευρώπης. Βάσει ορισμένων μετρήσεων οι πραγματικοί μισθοί στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι χαμηλότεροι από όσο ήταν πριν από 15 χρόνια. Και πιθανότατα θα είναι ακόμη χαμηλότεροι την επόμενη χρονιά.

Πρόκειται για μια καταστροφή που πήρε δεκαετίες για να συντελεστεί. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομία της Βρετανίας αναπτύχθηκε πιο αργά από όσο πολλές οικονομίες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, οι Βρετανοί είχαν μια εθνική συζήτηση για το γιατί έμειναν πίσω. Και πώς η πρώην αυτοκρατορία είχε μετατραπεί σε μια σχετικά «νησιωτική», νυσταγμένη οικονομία.

Το «θαύμα Θάτσερ»

Επί πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ, τη δεκαετία του 1980, οι αγορές απορρυθμίστηκαν, τα συνδικάτα συντρίφθηκαν και ο χρηματοπιστωτικός τομέας αναδείχθηκε σε κόσμημα της βρετανικής οικονομίας. Η ένεση του νεοφιλελευθερισμού από τη Θάτσερ είχε πολλά περίπλοκα αρνητικά αποτελέσματα. Αλλά από τη δεκαετία του 1990 έως τη δεκαετία του 2000, η βρετανική οικονομία έκανε ένα άλμα προς τα εμπρός, χάρη πρωτίστως στην οικονομική άνθηση του Λονδίνου. Η Βρετανία, η οποία πλούτισε ως το εργοστάσιο του κόσμου τον 19ο αιώνα, είχε γίνει ο παγκόσμιος τραπεζίτης τον 21ο.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2008 χτύπησε σκληρά τη χώρα, συντρίβοντας τον κινητήρα της οικονομικής επιτάχυνσης της Βρετανίας. Θορυβημένη για τα αυξανόμενα ελλείμματα, η βρετανική κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική λιτότητας. Ανησυχούσε για το χρέος και όχι για την παραγωγικότητα ή τη συνολική ζήτηση. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής ήταν καταστροφικά. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν για έξι συνεχόμενα χρόνια.

Ενώπιον αυτού που ο συγγραφέας Φίνταν Ο’ Τουλ αποκάλεσε «το βλακώδες άγχος της πτώσης του βιοτικού επιπέδου», οι δημοσκοπήσεις του Συντηρητικού Κόμματος ανακάλυψαν έναν «μπαμπούλα» που ευθυνόταν γι’ αυτή την προϊούσα, προοδευτική καταστροφή. Πρόσφεραν στους ανήσυχους ψηφοφόρους ένα μενού τρομακτικών ξένων εχθρών: τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο – οποιονδήποτε εκτός από τους πραγματικούς υπαίτιους, από αυτούς που πήραν τις αποφάσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να γονατίσει η βρετανική ανταγωνιστικότητα. Μια ομάδα ηλικιωμένων, νοσταλγών του παρελθόντος ψηφοφόρων της μεσαίας τάξης ζήτησαν το Brexit. Και το κατάφεραν.

Δαιμονοποιήσεις δίχως τέλος

Τα τελευταία 30 χρόνια, η βρετανική οικονομία επέλεξε τον χρηματοοικονομικό τομέα αντί της βιομηχανίας. Η βρετανική κυβέρνηση επέλεξε τη λιτότητα αντί των επενδύσεων. Και οι Βρετανοί ψηφοφόροι επέλεξαν μια κλειστή και φτωχότερη οικονομία από μια ανοιχτή και πλουσιότερη. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα ήταν η πτώση των μισθών και η εκπληκτικά αναιμική αύξηση της παραγωγικότητας.

Αν και τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ανησυχούν ότι τα ρομπότ παίρνουν τις δουλειές όλων, η πραγματικότητα είναι μάλλον διαφορετική. Μεταξύ 2003 και 2018, ο αριθμός των αυτόματων πλυντηρίων αυτοκινήτων με ρολό (δηλαδή, τα ρομπότ που πλένουν το αυτοκίνητό σας) μειώθηκε κατά 50%, ενώ ο αριθμός των πλυντηρίων στο χέρι (δηλαδή των ανδρών με κουβάδες) αυξήθηκε κατά το ίδιο ποσοστό. «Ο οικονομολόγος σχολιαστής Ντάνκαν Ουέλντον μου είπε σε μια συνέντευξη για το podcast μου Plain English: Μοιάζει περισσότερο σαν οι άνθρωποι να παίρνουν τις δουλειές των ρομπότ», σημειώνει χαρακτηριστικά ο αναλυτής του «Atlantic».

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν ένα περίεργο και ακραίο παράδειγμα, επειδή η βρετανική οικονομία είναι προφανώς πιο περίπλοκη από τους μάγκες που τρίβουν τα αυτοκίνητα με σαπούνι, γράφει ο Ντέρεκ Τόμσον. Αλλά είναι μια ενδεικτική περίπτωση, προσθέτει. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ρομποτικής, η μεταποιητική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου έχει λιγότερους τεχνολογικούς αυτοματισμούς από οποιαδήποτε άλλη αναπτυγμένη χώρα.

Με μόλις 100 εγκατεστημένα ρομπότ ανά 10.000 εργάτες μεταποίησης το 2020, η μέση πυκνότητα ρομπότ ήταν χαμηλότερη από αυτή της Σλοβενίας και της Σλοβακίας. Μια ανάλυση του περίφημου «παζλ παραγωγικότητας» του Ηνωμένου Βασιλείου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εκτός Λονδίνου και αν εξαιρεθεί ο χρηματοοικονομικός τομέας, σχεδόν κάθε βρετανικός κλάδος των επιχειρήσεων και της οικονομίας έχει χαμηλότερη παραγωγικότητα από τους αντίστοιχους στη Δυτική Ευρώπη.

Πρώτοι σε όλα…

Έτσι, το Ηνωμένο Βασίλειο, το πρώτο έθνος στον πλανήτη που εκβιομηχανίστηκε, έγινε επίσης το πρώτο που απο-βιομηχανοποιήθηκε. Η Βρετανία οδήγησε στην επανάσταση της παραγωγικότητας που άλλαξε τον κόσμο και τώρα έχει να επιδείξει μερικές από τις χειρότερες στατιστικές παραγωγικότητας από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη οικονομία. Η χώρα που υπήρξε κάποτε η πιο ισχυρή παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία του κόσμου έχει τώρα ψηφίσει για τη μείωση της παγκόσμιας πρόσβασης στο εμπόριο και τα ταλέντα. Μετά το Brexit η μετανάστευση, οι εξαγωγές και οι ξένες επενδύσεις έχουν μειωθεί, στερώντας πιθανότατα από το μέγεθος της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου αρκετές ποσοστιαίες μονάδες μακροπρόθεσμα.

Οι Αμερικανοί που έχουν επισκεφτεί το Ηνωμένο Βασίλειο ίσως να μην αναγνωρίζουν το πορτρέτο της χώρας που σκιαγραφώ, παρατηρεί ο αναλυτής. Αυτό συμβαίνει πιθανώς επειδή είναι εξοικειωμένοι με το Λονδίνο και όχι με τη χώρα στο σύνολό της. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας οικονομικών επιστημών Νόα Σμιθ, «η οικονομική ισχύς του Λονδίνου έχει κρύψει την αδυναμία της συνολικής οικονομίας στην καινοτομία και τη μεταποίηση». Ή, όπως το θέτει ο οικονομικός αναλυτής Ματ Κλάιν, «βγάλτε από το κάδρο το ευρύτερο Λονδίνο, η ευημερία του οποίου εξαρτάται σε ενοχλητικό βαθμό από την προθυμία του για παροχή υπηρεσιών σε ολιγάρχες από τη Μέση Ανατολή και την πρώην Σοβιετική Ένωση, και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα μια από τις φτωχότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης».

Σε Συμπληγάδες ιδεοληψιών

Σήμερα η Βρετανία μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα σε μια αριστερή αποστροφή για την οικονομική ανάπτυξη και μια δεξιά αποστροφή για το άνοιγμα στον κόσμο. Κατά την άποψη της ακαδημαϊκής Αριστεράς, το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί ένα διογκούμενο κίνημα που ονομάζεται αποανάπτυξη και το οποίο υποστηρίζει ότι η διάσωση του πλανήτη απαιτεί από τις πλούσιες χώρες να σταματήσουν να επιζητούν την ανάπτυξη. Από την άποψη της Δεξιάς, το εκλογικό σώμα κυριαρχείται από ηλικιωμένους ψηφοφόρους που νοιάζονται περισσότερο για τους πολιτιστικούς πολέμους παρά για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Το 2019, όταν ο Μπόρις Τζόνσον και το Συντηρητικό Κόμμα κέρδισαν μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων, οι περισσότεροι Βρετανοί σε παραγωγική ηλικία δεν τους ψήφισαν. Κατά τον Ντάνκαν Ουέλντον είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Υπάρχει αυτό το μετα-οικονομικό, γερασμένο, οικονομικά περιθωριακό εκλογικό μπλοκ που θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά την πολυτέλεια να τάσσεται κατά της ανάπτυξης, επειδή δεν χρειάζεται να νοιάζεται για τις οικονομικές επιδόσεις κανενός, σημειώνει χαρακτηριστικά.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί πλέον ένα εμβληματικό υπόδειγμα για άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν την σκοτεινή τριπλέτα της αποβιομηχάνισης, της αποανάπτυξης και της υποτίμησης των ξένων. Έχει τη βιομηχανία των υπεράκτιων φορολογικών παραδείσων στην υπηρεσία του χρηματοοικονομικού της τομέα, αλλά η οικονομία της δεν είναι ανθεκτική. Η αναπόφευκτη έκπτωση του βιοτικού επιπέδου ανάγκασε τον κόσμο να ψάχνει εχθρούς για να τους ρίξει το φταίξιμο. Οι Συντηρητικοί που αναζητούσαν τις ευθύνες για την κακοδαιμονία, εντόπισαν μπαμπούλες στο εξωτερικό. Το Brexit απέκοψε την οικονομία από την αναπτυξιακή διαδικασία και έστησε την σκηνή γι’ αυτό το πολιτικό τσίρκο που παρελαύνει εσχάτως.

Αμερικανικές αναλογίες

Οι ΗΠΑ έχουν ένα διαφορετικό κοκτέιλ προβλημάτων να αντιμετωπίσουν σε σύγκριση με τη Βρετανία. Αλλά και εδώ οι πολιτικοί πελαγοδρομούν σε έναν βιομηχανικό τομέα που βρίσκεται σε διαρθρωτική παρακμή, μια Αριστερά που είναι συχνά σκεπτικιστική για τις αρετές της οικονομικής ανάπτυξης και μια Δεξιά που συσπειρώνεται εν μέρει γύρω από το μίσος για τους ξένους.

Οι εχθροί της προόδου μπορούν να επικρίνουν την κληρονομιά της εκβιομηχάνισης, της παραγωγικότητας και της παγκοσμιοποίησης. Αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν μια πλούσια χώρα φαίνεται να απορρίπτει και τα τρία. Αντί να μεταμορφώνεται σε κάποια μετα-οικονομική Εδέμ με θετική ενέργεια, βυθίζεται στην κουταμάρα, στην παρακμή, στην πίκρα.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Βρετανία: Πώς έγινε μια από τις φτωχότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η αποχώρηση του Μπόρις Τζόνσον από την κούρσα για την ηγεσία των Συντηρητικών αφήνει το μονοπάτι ανοιχτό για τον Ρίσι Σούνακ, ο οποίος έχει την ευκαιρία να πάρει τα «κλειδιά» της Ντάουνινγκ Στριτ ήδη από σήμερα.

Το άρθρο Βρετανία: Η αποχώρηση του Τζόνσον, το φαβορί Σούνακ και η «μάχη» της Μόρντοντ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Από το 2015  η χώρα έχει δει τέσσερις διαφορετικούς πρωθυπουργούς. Τους τελευταίους μήνες έχουν υπάρξει τέσσερις υπουργοί Οικονομικών και τρεις υπουργοί Εσωτερικών. Οικονομικά προγράμματα ανακοινώνονται με φανφάρα και στη συνέχεια διαπιστώνεται ότι μπορούν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για μια τεράστια οικονομική κρίση.

Η κυβέρνηση θέλει λιγότερους φόρους αλλά περισσότερες δημόσιες δαπάνες, μικρότερη μετανάστευση αλλά περισσότερους μετανάστες, ανάπτυξη αλλά χωρίς να σκεφτεί τους μισθωτούς που ήδη έχουν προχωρήσει στο μεγαλύτερο απεργιακό κύμα μετά από δεκαετίες.

Την ίδια ώρα η πολιτική τάξη της χώρας δείχνει να αποτελείται από ανθρώπους που ασχολούνται περισσότερο με τις εσωκομματικές συνωμοσίες παρά με τη χάραξη πολιτικής.

Και με τη σειρά τους αυτές οι συνωμοσίες θυμίζουν περισσότερο επεισόδιο της σειράς Βlackadder παρά τραγωδία του Σαίξπηρ.

Όλα αυτά θα έμοιαζαν ίσως ταιριαστά σε μια περιφερειακή χώρα, χωρίς παραδόσεις κοινοβουλευτισμού ή θεσμική συνέχεια.

Όμως, συμβαίνουν σε μια χώρα που από τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, είναι τμήμα του NATO, διαθέτει δική της πυρηνική αποτρεπτική δύναμη και περηφανεύεται ότι ήταν η πρωτοπόρος του κοινοβουλευτισμού στην Ευρώπη.

Σήμερα η Λιζ Τρας θεωρείται πολιτικά τελειωμένη ελάχιστο διάστημα μετά την εκλογή της και αφού προηγήθηκε η σύσσωμη υποτίθεται συσπείρωση για να απαλλαγούν από την πολιτική επισφάλεια που ονομάζεται Μπόρις Τζόνσον.

Όμως, αυτό απλώς δείχνει τη βαθιά κρίση του βρετανικού πολιτικού συστήματος.

Αρκεί να αναλογιστούμε, ότι μιλάμε για ένα πολιτικό σύστημα που προχώρησε σε ένα δημοψήφισμα για την έξοδο από την ΕΕ χωρίς να έχει πλήρη επίγνωση τι σήμαινε, χωρίς σχέδιο, απλώς και μόνο γιατί φάνταζε μια καλή πολιτική διέξοδος.

Για ένα πολιτικό σύστημα που ειδικά στον χώρο των Συντηρητικών συχνά περιλαμβάνει ουκ ολίγες φαντασιώσεις αυτοκρατορικού μεγαλείου, χωρίς πραγματικό σχέδιο, και όπου τα αριστερά του αφιερώθηκε τεράστιος κόπος για να απαξιωθεί πολιτικά ο μόνος πολιτικός που ίσως και να μπορούσε να διαχειριστεί το Brexit χωρίς κοινωνικό κόστος, δηλαδή ο Τζέρεμι Κόρμπιν.

Μιλάμε για μια χώρα που παρότι υποτίθεται πρωτοπόρα στις αγορές κατάφερε να έχει πρακτικές στις αγορές κεφαλαίων της που με τη σειρά τους κατάφεραν να μετατρέψουν το πιο «σίγουρο» επενδυτικό εργαλείο, τα κρατικά ομόλογα, στον πυρήνα εξαιρετικά επικίνδυνων πρακτικών.

Μια χώρα που την ώρα που έχει να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο φάσμα από ανοιχτά και επείγοντα προβλήματα στο εσωτερικό της δεν έχει κανένα πρόβλημα να είναι η πιο επιθετική από τις δυτικές δυνάμεις στον τρόπο αντιμετώπισης του πολέμου στην Ουκρανία έως του σημείου του να υπονομεύει προσπάθειες για διπλωματική επίλυση.

Μια χώρα που αρνείται να συζητήσει τα πραγματικά της προβλήματα: οικονομικές και πολιτικές ελίτ βαθιά κυνικές και αποκομμένες από την πραγματική ζωή και κοινωνία. Τεράστιες ανισότητες που αποτυπώνονται ακόμη και στο προσδόκιμο επιβίωσης. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα πλήρως εμπορευματοποιημένο.  Και βέβαια το ανοιχτό ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει πλάι στη διαρκή κρίση της Βόρειας Ιρλανδία και την ενδεχόμενο ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας.

Και μέσα σε όλα αυτά ένας μηχανισμός ανάδειξης πολιτικών στελεχών που ανταμείβει πρωτίστως τον κυνισμό, τη φιλοδοξία και τις διασυνδέσεις.

Ας μην νομίσει κανείς ότι αυτά αφορούν απλώς την άλλη πλευρά της Μάγχης. Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με το ίδιο πρόβλημα της αποπτώχευσης του πολιτικού προσωπικού από οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί στρατηγική, πρόγραμμα, διορατικότητα, που παρατηρούμε σε όλη την Ευρώπη και συχνά έχει περιγραφεί ως «κρίση ηγεσίας».

Μια κρίση ηγεσίας που οδηγεί σε πολιτικούς ιδιαίτερα προσεκτικούς ως προς την «εικόνα τους», με πολύ μεγαλύτερη επίγνωση της σημασίας της επικοινωνίας, που δεν φοβούνται την έννοια της έντονης πολιτικής φιλοδοξίας, αλλά ταυτόχρονα δεν έχουν ουσιαστική παιδεία, δεν έχουν δοκιμαστεί σε πραγματικές θέσεις ευθύνης, αντιμετωπίζουν την ιδεολογία ως αισθητική και σύνθημα και δεν μπορούν να επεξεργαστούν πραγματικά οράματα, προγράμματα και στρατηγικά αφηγήματα.

Μια κρίση ηγεσίας που σε ομαλές περιόδους όταν λειτουργούν ομαλά οι «αυτόματοι πιλότοι» των αγορών και δεν υπάρχουν άμεσες και μεγάλες προκλήσεις συχνά δεν γίνεται αισθητή.

Όμως, σε στιγμή κρίσης, τότε που δεν επαρκεί ούτε ο αυτοματισμός των αγορών, ούτε η τεχνοκρατική προσέγγιση, ούτε καν η ισχνή θεσμική μνήμη κρατών που κάνουν διαρκώς outsourcing τον πυρήνα της λειτουργίας τους, αλλά απαιτείται όντως «να μπει η πολιτική στο τιμόνι», απλώς παίρνει τη μορφή πολιτικών αλληλουχιών που θα ήταν ταίριαζαν περισσότερο σε κωμωδίες καταστάσεων παρά στη διαχείριση της τύχης πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

Φθινόπωρο της Βρετανίας αλλά με έναν τρόπο φθινόπωρο και της ίδιας της πολιτικής…

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Το βαρύ φθινόπωρο μιας Βρετανίας σε βαθιά κρίση… Του Παναγιώτη Σωτήρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.