Του Κώστα Πάντζιου
Τα γεγονότα της τρεχούσης εβδομάδος, μαζί με τα συμβάντα στο Νταβός, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρεί ότι η άσκηση των καθηκόντων του αποτελεί μία προσωπική και όχι πολιτειακή και ομοσπονδιακή υπόθεση, με την έννοια ότι οι όποιες αποφάσεις που ανακοινώνει έχουν να κάνουν με την καλή ή κακή διάθεση της στιγμής. Επίσης, στο Νταβός απέδειξε ακόμη μία φορά πως όταν οι «εμπνεύσεις» της στιγμής δεν του βγαίνουν, παίρνει πίσω αυτά που έλεγε, μόλις ένα 24ωρο πριν. Σε τελευταία ανάλυση, ο κ. Ντόναλντ Τραμπ, πιστεύουμε πως είναι ένα απολιτικό άτομο, που εκφράζεται συνήθως με απλοϊκό τρόπο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη, ούτε να είναι σε θέση να εκτιμήσει τις πολιτικές πλευρές και επιπτώσεις αυτών που αποφασίζει να πράξει –ή να μην πράξει στο τέλος– τις επιπτώσεις εννοούμε, για τη χώρα του, καθώς και για το σύνολο του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για κακή πρόθεση. Απλώς μπορούμε οι πάντες να τον κρίνουμε για τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκει να υπηρετήσει τα συμφέροντα της Δύσης.
Συνεπώς, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπάρχει πρόβλημα. Το γενικό πρόβλημα έχει αναλυθεί, νομίζουμε, επαρκώς τις τελευταίες εβδομάδες, άρα δεν θα ωφελούσε η όποια αναφορά σ’ αυτό εδώ το κείμενο. Πιστεύουμε, όμως, πως δεν έχει παρουσιαστεί μία πλευρά του όλου θέματος Τραμπ και αυτή είναι η σχέση του με τον αμερικανικό λαό και τους θεσμούς της μεγάλης αυτής Υπερδύναμης. Και εννοούμε, πρώτον, το γεγονός ότι το 83% των Αμερικανών πολιτών, σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, δεν τον ακολουθεί στις πολιτικές και τις γεωπολιτικές του επιλογές, τις οποίες θεωρεί βλαβερές για τις ΗΠΑ και τον Δυτικό Κόσμο γενικότερα. Αυτό σημαίνει –έστω πρόσκαιρα– πως ο κ. Ντ. Τραμπ δεν έχει λαϊκή στήριξη. Το δεύτερο που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, είναι το ότι ο Πρόεδρος αυτόν τον καιρό δεν έχει τη στήριξη της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας σε αυτό που πράττει ή σχεδιάζει να πράξει. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι Βουλευτές και Γερουσια-στές πήγαν στην πρωτεύουσα της Δανίας και συζήτησαν με την κυβέρνηση, το ότι δεν συμφωνούν με τον Πρόεδρο στο θέμα της Γροιλανδίας!!! Τα πράγματα για τον κ. Τραμπ είναι πολύ χειρότερα, αν ληφθεί υπ’ όψη ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ανακοίνωσε πως δεν συμφωνεί με τις επιλογές του Προέδρου για την Γροιλανδία. Να θυμίσουμε ότι πριν ακριβώς ένα έτος, ο κ. Τραμπ εξελέγη Πρόεδρος με μεγάλη πλειοψηφία έναντι της αντιπάλου του υποψήφιας του Δημοκρατικού Κόμματος κ. Κάμαλα Χάρρις, ενώ επέτυχε και την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα.
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Πρώτον, ότι ο Πρόεδρος δεν μπορεί να κυβερνήσει, εφόσον δεν έχει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. Δεύτερον ότι αν συνεχισθεί αυτή η θεσμική απαξίωσή του, σημαίνει ότι στις ενδιάμεσες εκλογές, του χρόνου, το κόμμα του θα υποστεί βαριά ήττα, πράγμα που θα σημαίνει και πάλι, ότι δεν θα μπορεί να κυβερνήσει!!! Σημειώνουμε, πως μία τέτοια εκδοχή τεκμηριώνει τη ρήξη του Προέδρου με το Κογκρέσο, αλλά κυρίως με το εκλογικό σώμα στις ΗΠΑ, ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.
Το ερώτημα, λοιπόν, προκύπτει εύλογα. Θα συνεχίσει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να τροφοδοτεί τη ρήξη του με την Κοινή Γνώμη στη χώρα του και τις πολιτικές ηγεσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον Καναδά, και όχι μόνον; Και το κυριότερο: Είναι τόσο ισχυρές οι ΗΠΑ, ώστε να μην λάβουν υπόψη τους τις αντιδράσεις του συνόλου των κρατών που μόλις αναφέραμε; Προφανώς όχι. Διότι οι αριθμοί, εν προκειμένω, μας διαφωτίζουν. Οι πολίτες της Ε.Ε. των 27, συν της Βρετανίας, συν του Καναδά (θυμίζουμε πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ συχνά έχει δηλώσει πως μέσα στα σχέδιά του είναι η προσάρτηση στην επικράτεια των ΗΠΑ και της χώρας αυτής). Όλοι μαζί, λοιπόν, οι πολίτες αυτού του μπλοκ του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου, αριθμούν περί τα 600 εκατομμύρια, που εκτός των άλλων, είναι υψηλού εισοδηματικού, μορφωτικού και δημοκρατικού επιπέδου. Και φυσικά, θα δώσουν την έγκρισή τους στις πολιτικές ηγεσίες τους να αντιδράσουν, π.χ. θα μπορούσαν να αποφασίσουν τη μείωση των εισαγωγών προϊόντων των ΗΠΑ στις χώρες τους, ή ακόμη χειρότερα, το εμπάργκο αγοράς αμερικανικών προϊόντων στις χώρες τους!!! Αυτό, καμία Υπερδύναμη δεν πρόκειται να το αντέξει!!!
Και πάμε τώρα στο θέμα της ασφάλειας, παγκοσμίως με τον ΟΗΕ και πιο τοπικά με το ΝΑΤΟ. Με το πρώτο, δηλαδή η αντικατάσταση του ΟΗΕ από την ειρηνευτική φόρμουλα της Γάζας, δεν κάνει να ασχοληθούμε. Πάμε όμως στο δεύτερο σχέδιο του κ. Τραμπ για απαξίωση του ΝΑΤΟ. Αυτό κι αν είναι το σούπερ ακραίο! Αλλά αν μπορούσε να γίνει, θα αποτελούσε μία συμφορά για τις ΗΠΑ, διότι καμία Υπερδύναμη στον πλανήτη δεν επιβίωσε όταν στράφηκε εναντίον των δεδομένων της ισχύος της, αφήστε δε, που θα μπορούσε –πάνω στην ανάγκη– να δημιουργηθεί… άλλο ΝΑΤΟ από το μπλοκ των χωρών που προαναφέραμε, φυσικά και με την προσθήκη άλλων χωρών.
Όμως, ίσως μας παρέσυρε η… μελλοντολογία. Η κακή μελλοντολογία. Όμως, τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται δύσκολα. Και φυσικά, ταυτόχρονα, τα πράγματα γίνονται απρόσμενα εύκολα για την Κίνα, που αν συνεχιστεί η έχθρα των ΗΠΑ προς την Ευρώπη, καθώς και η ανεξήγητη συνέχιση του πολέμου από τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλ. Πούτιν, τότε χωρίς να κινήσει το δαχτυλάκι της η πολιτική ηγεσία της ασιατικής αυτής ανερχόμενης Υπερδύ-ναμης, θα έχει ανέλπιστα γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη!!
