Του Κ. Πάντζιου
Η απρόσμενη και άγαρμπη στροφή της αμερικανικής πολιτικής προς τον Ινδοειρηνικό, δεν χρειάζεται και πολύ μεγάλη ανάλυση. Καθώς αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της νοοτροπίας των ιθυνόντων στις ΗΠΑ, όταν πρόκειται να λάβουν σημαντικές γεωπολιτικές αποφάσεις. Δηλαδή, κυριαρχούν η μυστικότητα, η έλλειψη επαφής και συνεννόησης με τους Ευρωπαίους συμμάχους, η απόλυτη ταύτιση με το νέο στόχο, η σχεδόν εγκατάλειψη των συναφών με την ασφάλεια του Δυτικού Κόσμου στόχων και προϋποθέσεων, κάτι που στο παρελθόν έχει συμβεί, ιδίως στον ευαίσθητο χώρο της Μέσης Ανατολής. Έτσι και ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, δυστυχώς δεν πρωτοτύπησε, προκαλώντας αμηχανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και έντονη αντίδραση στον Πρόεδρο της Γαλλίας κ. Εμ. Μακρόν, που είδε εν μία νυκτί να ακυρώνεται η συμφωνία του με την Αυστραλία, για την πώληση σ’ αυτήν συμβατικής τεχνολογίας υποβρυχίων.
Όμως, κάποια καινούργια γεγονότα μας δείχνουν ότι η Ευρώπη, δηλαδή ο ευρωπαίος πολίτης, δεν ήταν και τόσο σίγουρος ότι η αμυντική ομπρέλα της Υπερδύναμης, ήταν και τόσο δεδομένη. Πρώτο παράδειγμα, οι εκλογές στη Γερμανία, όπου οι πολίτες ψήφισαν στην ουσία κατά της πολιτικής της απραξίας στον αμυντικό τομέα και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελούσε τη βάση των ενεργειών επί 15 χρόνια της απερχόμενης Καγκελαρίου κ. Άνγκελα Μέρκελ, με την άνοδο των ποσοστών των κομμάτων των Πρασίνων και των Ελεύθερων Δημοκρατών. Πολλοί πιστεύουν ότι οι Γερμανοί ψηφοφόροι ψήφισαν με γνώμονα ότι πρέπει να είναι και άλλες πολιτικές δυνάμεις στην άσκηση εξουσίας, γι’ αυτό και η κλασική συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρα-των και Σοσιαλδημοκρατών, που είχε καταντήσει ρουτίνα, μάλλον δεν θα επιχειρηθεί εκ νέου. Άλλο παράδειγμα. Η χώρα μας –ορθώς– παράγγειλε νέο αμυντικό εξοπλισμό από τη Γαλλία, με ταυτόχρονη συμφωνία αμυντικής συνδρομής της Ελλάδας από τη Γαλλία, σε περίπτωση που η πρώτη απειληθεί από τρίτη χώρα.
Τι σημαίνουν αυτά τα γεγονότα; Σίγουρα, όχι την έναρξη μιας πολιτικής αυτοτελούς και με ίδια μέσα της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής. Όμως, είναι μια αρχή, που σύμφωνα με την άποψη πολιτικών αναλυτών, θα έχει γρήγορη εξέλιξη, αφού οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να θέλουν να ασχοληθούν με την από εδώ πλευρά του Ατλαντικού.
Εδώ βρίσκεται και η νοοτροπία των ιθυνόντων στις ΗΠΑ, διαχρονικά, η οποία δεν φαίνεται να έχει τις ικανότητες να τα καταφέρει με πολύ πολύπλοκα πράγματα. Οι «αναμνήσεις» της Δύσης από τον χειρισμό θεμάτων, όπως το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Συρία κλπ., είναι σε όλους μας έντονες, ενώ για τις ΗΠΑ έχουν ήδη καταγραφεί ως αποτυχίες. Και τέλος, για να επανέλθουμε στην από εδώ του Ατλαντικού περιοχή του πλανήτη, ποια μπορεί να είναι η επιτυχία των ΗΠΑ στον Ινδοειρηνικό, όταν Ευρώπη και Μέση Ανατολή έχουν μεταβληθεί σε άνετο πεδίο δράσεως της Κίνας, με παντός είδους συμφωνίες με ξεχωριστά κράτη και ασφαλώς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι, μάλλον, πολύ πιθανό, η δημιουργία ιδίας αμυντικής ομπρέλας να προχωρήσει γρήγορα, αφού όλα τα πράγματα στην εποχή μας γίνονται με διαστημικές ταχύτητες.
Συμπερασματικά, όπως έχουν εξελιχθεί γεωπολιτικά τα πράγματα, ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχήμα που θα κυβερνήσει τη Γερμανία, αναφορικά με την καλή λειτουργία του Γαλλογερμανικού Άξονα. Και καλή λειτουργία σημαίνει πλέον αναθεωρητική ορμή. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό θα σημάνει διατήρηση του πρώτου ρόλου της Γερμανίας στον οικονομικό τομέα της Ε.Ε., αλλά με αναβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας στον αμυντικό τομέα. Και να μην το ξεχάσουμε. Η άγαρμπη και προσβλητική προς τη Γαλλία κίνηση του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, με τα πυρηνικά υποβρύχια, αλλά και ο έξοχος χειρισμός της υπόθεσης από τον Πρόεδρο της Γαλλίας, έχει εξάψει τον πατριωτισμό των Γάλλων και έτσι σιγούρεψε την επανεκλογή Μακρόν στις εκλογές του προσεχούς Απριλίου!!!
Τέλος, τα πρόσφατα γεγονότα δείχνουν ότι το νέο αμυντικό δόγμα της Ε.Ε. θα διαμορφωθεί, κατ’ αρχάς, με διμερείς αμυντικές συμφωνίες μεταξύ των μελών και στη συνέχεια με κοινή Αμυντική Συμφωνία των χωρών της Ε.Ε., που θα σημάνει μέγιστη γεωπολιτική ανατροπή.
