Του Κώστα Πάντζιου
Η Ελλάδα, είναι μία χώρα που ευδοκιμεί η παραδοξοκρατία, μας λέγουν οι ξένοι πολιτικοί παρατηρητές. Και μας τονίζουν –κυρίως με άρθρα στον σοβαρό ευρωπαϊκό και αμερικανικό Τύπο– πώς αυτό αποδεικνύεται π.χ. με το γεγονός ότι δύο κόμματα που πρόκειται να ιδρυθούν, μετριούνται στις δημοσκοπήσεις και αποτελούν αντικείμενο πολιτικών αναλύσεων στα ΜΜΕ!!! Όπου να είναι, πιστεύουμε πως θα παρέμβει η αρμόδια Επιτροπή για το Βραβείο «Γκίνες»!!! Όμως, αυτή είναι, προφανώς, επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων. Και όχι ουσιαστική. Και εννοούμε πως η ουσία είναι ότι η ίδρυση νέων κομμάτων είναι η «ψυχή» της Δημοκρατίας, καθώς το ίδιο το προοδευτικό Ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει τα εξής: «Η λαϊκή κυριαρχία υλοποιείται μέσω της λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων». Κάτι που στις ΗΠΑ π.χ. συμβαίνει μεν, αλλά αποδυναμωμένο ως πολιτική πρακτική, λόγω των υπερεξουσιών του Προέδρου. Πολλοί πιστεύουν ότι από αυτήν την αναχρονιστική, πλέον, συνταγματική ατέλεια, στη χώρα αυτή, ψηφίστηκε δύο φορές ο σημερινός Πρόεδρος κ. Ντόναλντ Τραμπ!!! Το θέμα σηκώνει, βέβαια, πολλή συζήτηση.
Μετά από αυτήν, την «θεωρητική» ας πούμε προσέγγιση του θέματος, ας έλθουμε στα υπό ίδρυση νέα κόμματα, από τους κ. Αλέξη Τσίπρα και την Κα Μαρία Καρυστιανού. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, νομίζουμε, να τονίσουμε από την αρχή, ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν κάθετα μεταξύ τους. Πολύ απλά, ο ένας αρχηγός, ο κ. Τσίπρας, είναι γνωστός στο ελληνικό εκλογικό σώμα, έχει κάνει πρωθυπουργός, επιλέγει απ’ ό,τι φαίνεται μία επιστροφή στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, με συστηματικό και συγκροτημένο τρόπο και με κάποιες προτάσεις, οι οποίες είναι προωθημένες στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Και όχι μόνο στη χώρα μας. Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί για να δημιουργήσει μία κοινωνική πλειοψηφία, ώστε το υπό ίδρυση κόμμα να πρωταγωνιστήσει και πάλι στην πολιτική ζωή της χώρας. Φαίνεται πως και ο ίδιος ο κ. Αλέξης Τσίπρας προβληματίζεται και αναζητεί νέες συνταγές επίλυσης στα προβλήματα των πολλών, που υπερβαίνουν τα στερεότυπα της Σοσιαλδημοκρατίας, όπως τώρα καταγράφεται αυτή. Να σημειώσουμε ότι στις δεκαετίες του 1970, 1980 και 1990, οι πολιτικές και ιδεολογικές αυτές έννοιες ήταν πρωτότυπες και δυναμικές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη εν γένει. Προφανώς, σήμερα η Σοσιαλδημο-κρατία περνά κρίση πανευρωπαϊκή, γι’ αυτό ο κ. Αλέξης Τσίπρας, που δεν του λείπει το οξύ πολιτικό ένστικτο, ομιλεί για «νέο πατριωτισμό», για «σύγκρουση με το παρελθόν», για «νέο μοντέλο ανάπτυξης». Φαίνεται ότι αυτή τη φορά, το νέο γενικά, το αναζητά με πολύ συγκροτημένο τρόπο, ένα δείγμα του οποίου είναι και το Επιστημονικό του Συμβούλιο, με τα 44 μέλη, ειδικών, ο καθένας σε έναν τομέα της οικονομίας και της κοινωνίας. Γι’ αυτό, πιστεύουμε πως ο κ. Αλέξης Τσίπρας «παίζει καθυστέρηση», για να χρησιμο-ποιήσουμε έναν ποδοσφαιρικό όρο!!!
Εντελώς άλλες είναι οι προδιαγραφές του υπό ίδρυση κόμματος της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Δεν υπάρχουν στοιχεία π.χ. που να προσομοιάζουν, οργανωτικά, με αυτά που προαναφέραμε για το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν αγγίζει μία ευάριθμη κατηγορία πολιτών, οργισμένων από την απάνθρωπη διακυβέρνη-ση της Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αποκορύφωμα της οποίας αποτέλε-σε η οργανωμένη επιχείρηση συγκάλυψης της υπόθεσης των Τεμπών!!! Προς το παρόν, το πλήθος αυτό των συμπολιτών μας στηρίζει δημοσκοπικά την πολιτική πρωτοβουλία της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Και προφανώς, και στην περίπτωση αυτή, αναζητούνται από την ίδια και τους συνεργάτες της τα σταθερά «εφαλτήρια» της όλης προσπάθειας, τέτοιας δυναμικότητας και προωθημένης θεωρητικής και πρακτικής πολιτικής, ώστε στο χρονικό διάστημα ως τις εκλογές, να έχει δημιουργηθεί και για το υπό ίδρυση κόμμα, μιας σταθερής εμβέλειας πρόσβαση στο εκλογικό σώμα. Με την έννοια αυτή, πιστεύουμε ότι η κίνηση της κυρίας Καρυστιανού, αποτελεί «συν» για την πολιτική μας ζωή. Ιδίως, απ’ ό,τι φαίνεται, μπορεί να φέρει στις κάλπες πολίτες που τα τελευταία χρόνια –κακώς– δεν πήγαιναν να ψηφίσουν.
Και πάμε τώρα στο κόμμα και στην κυβέρνηση της Ν.Δ> του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί, δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας πολιτικός προβλημα-τισμός, καμία προσπάθεια κατανόησης της νέας πραγματικότητας, για την πλειοψηφία των πολιτών. Υπάρχει μόνο, πιστεύουμε, μία συμπτωματική αντιμετώπιση της «νόσου», όπως θα έλεγαν οι γιατροί, τόσο κραυγαλέα, ώστε να προκαλεί ανησυχία σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη!!! Παράδειγμα, όταν ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα κάνει κόμμα, έσπευσαν οι επικοινωνιολόγοι του Μεγάρου Μαξίμου να πουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Αλέξη Τσίπρα τον νίκησε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δύο φορές, γιατί να μην τον νικήσει και για… τρίτη φορά. Αυτή κι αν είναι… πολιτική οξύνοια!!! Στο μεταξύ, το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, στο εκλογικό σώμα, έχει την στήριξη του 20% περίπου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν απέχει και πολύ από το ελαττωμένο 24% του κόμματος της Ν.Δ. στις δημοσκοπήσεις. Αλλά εκεί που η πολιτική λογική δίνει ρέστα, είναι στην αντιμετώπιση από το Μέγαρο Μαξίμου της κίνησης Καρυστιανού. Δηλαδή, αφού ίσως υπάρχει περίπτωση στις εκλογές το αντίπαλο δέος να είναι το κόμμα της κ. Μαρίας Καρυστιανού, τότε η νίκη στις εκλογές θα είναι σίγουρη για τη Ν.Δ., αφού η «σταθερότητα» θα… προτιμηθεί από την αβεβαιότητα, ξεχνώντας ότι ο ελληνικός λαός, από τον Οκτώβριο του 1981, ψηφίζει με ρίσκο, παρακάμπτοντας π.χ. την πραγματική σταθερότητα που εξέφραζε τότε το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ζητώντας το νέο ή μάλλον απορρίπτοντας αυτό που έχει αμετάκλητα… παλιώσει!!!
