Του Κώστα Πάντζιου
Αυτά που συμβαίνουν κάθε μέρα στις ΗΠΑ, δεν είναι απλώς δραματικά, αλλά και άκρως επικίνδυνα για την ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου και έρχονται σαν συνέπεια μιας αρνητικής, απομονωτικής, ρατσιστικής, απάνθρωπης και εκτός κανόνων διακυβέρνησης από έναν Πρόεδρο και μια μικρή ομάδα ακραίων στελεχών του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, που με τον λαϊκίστικο διχαστικό λόγο, κατάφερε να πείσει τις ταλαιπωρημένες λαϊκές τάξεις στις ΗΠΑ να εμπιστευθούν έναν άνθρωπο σαν τον κ. Ντ. Τραμπ, παντελώς άσχετο με την πολιτική και πολέμιο κάθε κανόνα συνετής διακυβέρνησης. Ο άνθρωπος αυτός δεν έκρυψε, από την αρχή της προεκλογι-κής του εκστρατείας, το 2016, ότι περιφρονεί κάθε δημοκρατικό κανόνα και κάθε κανόνα ανθρωπισμού και ήθους, σε μια χώρα που εδώ και 200 και πλέον χρόνια, μεγαλούργησε ακολουθώντας τους κανόνες αυτούς. Και επιπλέον, η χώρα αυτή, υπήρξε στήριγμα και σωσίβιο του δυτικού τρόπου σκέψης και πράξης, με την τεράστια προσφορά της στο να κερδηθούν οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Και όχι μόνον αυτό. Οι ΗΠΑ συνέβαλαν αποφασιστικά στο να κερδηθεί και ο Ψυχρός Πόλεμος και να καταρρεύσει η αυτοκρατορία του σκότους, που καταταλαιπώρησε εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπων επί 72 ολόκληρα χρόνια.
Και ξαφνικά, το Νοέμβριο του 2016, οι Αμερικανοί πολίτες εξέλεξαν για Πρόεδρο τον κ. Ντ. Τραμπ, ο οποίος, όπως απεδείχθη, σε καμία από τις πανανθρώπινες αξίες που προαναφέρθηκαν δεν πίστευε, αλλά πίστευε –και προφανώς πιστεύει– μόνο στον εαυτό του και στη μικρή ομάδα του Ρεπου-μπλικανικού κόμματος, που τον προώθησε για το ύπατο αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ. Φυσικά, ευθύνες υπάρχουν και στο Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο κατέβηκε στις εκλογές του 2016, χωρίς ανανεωμένο πολιτικό λόγο, χωρίς πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα που άφησε η οικονομική κρίση του 2008 και με μία υποψήφια Πρόεδρο που συντηρούσε την εικόνα «της μια από τα ίδια», δηλαδή στα ίδια που υπήρχαν πριν από την σχετικά επιτυχημέ-νη προεδρία του κ. Μπαράκ Ομπάμα.
Όμως τώρα, το δράμα των ΗΠΑ κορυφώνεται και αφορά τις χαμένες ελπίδες από τη θητεία του λαϊκιστή και διχαστικού Προέδρου. Και τα βλέμματα όλων στη Δύση βρίσκονται στον προσεχή Νοέμβριο, όπου η πιθανότητα να εκλεγεί ο κ. Τζο Μπάιντεν, δίνει ελπίδα ότι θα ανακοπεί ο κατήφορος που έχει λάβει η Αμερική, με την απομόνωσή της, την αντιευρωπαϊκή πολιτική της, την ρατσιστική κορύφωση, που καλλιέργησε με επιμέλεια ο κ. Τραμπ, με τα αδιέξοδα στο παγκόσμιο εμπόριο, με την ερασιτεχνική αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού, με τη φοβερή ζημιά που έχει γίνει στο γεωπολιτικό προφίλ της κορυφαίας δημοκρατικής υπερδύναμης της Δύσης.
Εξυπακούεται ότι η αναταραχή με το πνίξιμο του Τζωρτζ Φλόιντ είναι, δυστυχώς, η κορυφή του παγόβουνου, ένα απάνθρωπο γεγονός, που ο κ. Ντ. Τραμπ θα χρησιμοποιήσει αδίστακτα για να εξάψει τον ρατσισμό στη χώρα του, όπου γνωρίζουν οι πάντες ότι εδώ και 200 χρόνια, αποτελεί τη μόνιμη αιτία και αφορμή για να βγαίνει στην επιφάνεια ο κίνδυνος για εμφύλια διαμάχη στις ΗΠΑ. Αυτό θα δούμε κατά τους επόμενους μήνες, γιατί για τους Ρεπουμπλικάνους που στηρίζουν τον κ. Τραμπ, αποτελεί τη μοναδική πιθανότητα σωσιβίου για τις προσεχείς εκλογές.
Δύο ελπίδες υπάρχουν. Η μία είναι να βγει μπροστά το ηγετικό πάνελ των Δημοκρατικών. Και η άλλη είναι να σκεφθούν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, ότι δεν πάει άλλο, ότι στη μεγάλη Αμερική ταιριάζει καλύτερο μέλλον, από αυτό που ζουν ως παρόν, εδώ και τριάμιση χρόνια, ότι η Αμερική δεν κατέθεσε τα όπλα, δεν έγινε κλειστοφοβική και απάνθρωπη. Και από την πρώτη Τρίτη του προσεχούς Νοεμβρίου, θα αρχίσει να διορθώνει τις ζημιές της τετραετίας και ταυτόχρονα θα αναλαμβάνει και πάλι το ρόλο της για τις αλλαγές, σε ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο. α
