Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Στην Ελλάδα διάφοροι ασήμαντοι στήνουν αγώνες στη Βουλή και στα τηλεοπτικά παράθυρα, προκειμένου να διακριθούν στη μάχη του σταυρού στις προσεχείς εκλογές.
Στην Ευρώπη μάχη χωρίς αποτέλεσμα δόθηκε, για το μεταναστευτικό, την ενέργεια και τον προϋπολογισμό, σε μια εποχή που οι πλούσιοι του βορρά έχουν ξεμείνει από μετρητό.
Και στις ΗΠΑ ο Τραμπ κάνει για λογαριασμό του συμφωνίες με τον Πούτιν, αλλάζει σαν τα πουκάμισα τις ξανθές του Λευκού Οίκου και αναιρεί αποφάσεις του Κογκρέσου για κυρώσεις στη Ρωσία.
Εδώ ταιριάζει το γνωστόν στα καθ’ ημάς ‘ω τι κόσμος μπαμπά’…
Εν αρχή το εσωτερικό μέτωπο. Με τον χρόνο της διεξαγωγής των εκλογών να βρίσκεται πολύ μακριά μας, έξι και πλέον μήνες, οι υποψήφιοι με ποικίλες ιδιότητες συνωστίζονται στα παράθυρα και διαλαλούν την πραμάτεια τους.
Κι επειδή τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι ουκ ολίγα, και ο περιορισμός των εμφανίσεων δεν έχει αρχίσει να μετράει, τους βλέπουμε να ξεφυτρώνουν σε μικρά και μεγάλα κανάλια σχεδόν καθημερινά.
Άλλο που δεν θέλουν οι καναλάρχες. Γεμίζουν τον τηλεοπτικό τους χρόνο με φτηνό πρόγραμμα, μιας και το στήνουν στο άψε σβήσε, με έναν ή δύο παρουσιαστές και τρεις τέσσερις από τα βασικά κόμματα ως καλεσμένους.
Οι μεν έχουν την δημοσιότητα που προσδοκούν, οι δε τσάμπα πρόγραμμα για ώρες. Όλους τους βολεύει αυτή η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος. Ο κάθε πικραμένος, που θέλει να μας σώσει, και το κανάλι που λύνει ανέξοδα το πρόβλημα της κάλυψης ενός εικοσιτετράωρο προγράμματος.
Βεβαίως και ο υποψήφιος σωτήρας μας, έχει και έναν ιδιοτελή σκοπό. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, άντε να βρεις μηνιάτικο των έξι και πλέον χιλιάδων ευρώ. Κι αν είσαι περίπου ανεπάγγελτος, θα σου πέσει κουτί.
Στην Ευρώπη τώρα οι διαφωνίες δεν κρύβονται. Οι ‘27’ το ξενυχτάνε και άκρη δεν βρίσκουν, για να βάλουν σε μια τάξη τα του οίκου τους. Κι αν τώρα δεν μπορούν να συμφωνήσουν τώρα, μπορεί να σκεφθεί κανείς τι θα γίνει όταν στο παιχνίδι μπουν οι νέοι παίκτες μετά τις εκλογές σε Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία;
Όσο για την Γερμανία είδαμε τι μέλλει γενέσθαι με το ψήφισμα των πλειοψηφισάντων του AfD στην Σαξονία και του αριστερού BSW, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητούν τον τερματισμό της στρατιωτικής στήριξης του Βερολίνου στην Ουκρανία.
Και έπεται συνέχεια, όταν η Λεπέν όπως όλα δείχνουν, μετά τον προσεχή Απρίλιο, όταν θα βρεθεί, στο τιμόνι της Γαλλίας…
Η αδυναμία των ευρωπαίων να αντιμετωπίσουν δυναμικά το μεταναστευτικό, αποτέλεσε την σπίθα που έγινε φωτιά στα κράτη μέλη της Ε.Ε., μιας και τα ακροδεξιά κόμματα είδαν φως και μπήκαν στο βαθύ σκοτάδι, που δημιούργησε η ανερμάτιστη πολιτική των ευρωπαίων που είχε σαν αποτέλεσμα, τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές.
Στην οικονομική τους αυτοχειρίαση, οι ευρωπαίοι οδηγήθηκαν, πέρα από την ενέργεια που στερήθηκαν από τους Ρώσους, λόγω του πολέμου της Ουκρανίας, και με την επιδότηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Κι αυτό γιατί οι κινέζοι επωφελήθηκαν κι έκαναν κυριολεκτικά εισβολή, στην αγορά της Ευρώπης.
Έτσι η κραταιά ως χθες αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί τους κινέζους, που εισέβαλαν με πολλούς νέους παίκτες με μοντέλα υψηλής αισθητικής, χάρη στους ιταλούς σχεδιαστές, και το κυριότερο με μπαταρίες που διαρκούν πέραν των 500 χιλιομέτρων και φόρτωση σε πολύ μικρό χρόνο.
Έτσι έφτασε ο κολοσσός της βιομηχανίας αυτοκινήτων η VW να κλείνει τέσσερα εργοστάσια και να απολύει 100.000 εργαζόμενους.
Μπορεί οι Ευρωπαίοι να ασκούνται στο αμυντικό παιχνίδι με τον Τραμπ, όμως ο απόλυτος άρχων του Λευκού Οίκου, που αγνοεί ακόμη και τις αποφάσεις του Κογκρέσου, κινείται γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του την Ε.Ε.
Μετά από μια μακρά τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν, συμφώνησε να άρει τις κυρώσεις, που πριν λίγες ημέρες είχε με την σύμφωνη δική του γνώμη επιβάλλει το Κογκρέσο, και έστησε μια φάμπρικα εισαγωγής πετρελαίου από την Μόσχα, αγνοώντας επιδεικτικά τους Ευρωπαίους.
Παρ’ όλο ότι αυτή η συμφωνία είναι άνευ αξίας, μιας και δεν αλλάζει τίποτα σε σχέση με τις ανάγκες των ΗΠΑ, εν τούτοις παρακάμπτει την Ευρώπη, που επιμένει να στηρίζει την Ουκρανία στον πόλεμο με την Ρωσία.
Ταυτόχρονα ο Τραμπ υποστηρίζει εκλογικά όλους τους ακροδεξιούς στην Ευρώπη, που συμβαίνει να είναι και φιλορώσοι. Έτσι ταυτίζεται με τον Πούτιν, που θέλει να διαλύσει το οικοδόμημα της Ε.Ε., μιας και απεχθάνεται τα συλλογικά όργανα και θέλει να μιλάει, ως μεγαλοεπιχειρηματίας και όχι ως πολιτικός, με πρόσωπα και όχι με εκπροσώπους Συλλογικών Οργάνων.
Σε αυτό το περίεργο και εν πολλοίς επικίνδυνο περιβάλλον, ζει σήμερα ο πλανήτης, και ουδείς γνωρίζει τι μας περιμένει την επόμενη μέρα. Ίσως οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, που αναμένουν πως και πως οι Ευρωπαίοι, να απαντήσουν σε απορίες, φόβους και ερωτήματα.
Όμως οι αυταρχικοί ηγέτες είναι σκληροί παίκτες και αρνούνται να πεθάνουν πολιτικά. Σε αυτή την τρέλα δεν μένει να δούμε με ψυχραιμία τι μας επιφυλάσσεται για κάθε επόμενη μέρα…
