Η αλήθεια περί δήθεν αναγνώρισης της "Μακεδονικής" γλώσσας το 1977

 Γραφει ο John D. Pappas

1. Αποκρυβείσα αλήθεια

“ Μια γρήγορη έστω αναδρομή στα σχετικά Πρακτικά τής Διάσκεψης δείχνει χωρίς καμιά αμφιβολία ότι στη Συνάντηση αυτή συζητήθηκε (ως συνέχεια άλλων προηγηθεισών Διασκέψεων) ως μόνο θέμα και για πολλές χώρες και γλώσσες (Κινεζική, Αραβική, Εβραϊκή, Ινδική, Ασιατικές γλώσσες κ.ά.) πώς θα μεταγραμματίζονται τα τοπωνύμιά τους με λατινικούς χαρακτήρες («romanization») βάσει ενός συστήματος μεταγραμματισμού (transliteration) των γραμμάτων τού αλφαβήτου τους που θα διευκολύνει να διαβάζονται ευρύτερα. […]
Aυτό που αποφασίστηκε, όπως και με όλες τις άλλες γλώσσες, είναι ο απλός μεταγραμματισμός με λατινικούς χαρακτήρες τής γλώσσας των Σκοπίων και όχι η ονομασία της ως «μακεδονικής γλώσσας»! Στη «σύσταση» περιγράφεται—όπως και για τα αλφάβητα πολλών άλλων γλωσσών—πώς θα αποδίδεται λατινικά κάθε γράμμα τού κυριλλικού αλφαβήτου που χρησιμοποιούν τα Σκόπια «for the romanization of Macedonian geographical names in Yugoslavia».
Ας σημειώσουμε εδώ ότι η ίδια η επωνυμία τής σύστασης («Serbo-Croatian and Macedonian Cyrillic alphabets of Yugoslavia») δείχνει και ποιας γλωσσικής οικογενείας γλώσσα είναι η γλώσσα των Σκοπίων (ανήκει στις σλαβικές γλώσσες), γραφόμενη όπως και οι λοιπές γλώσσες τής τότε Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, η Σερβική και η Κροατική, με το σλαβικό κυριλλικό αλφάβητο. Δεν αμφισβητούν δηλαδή ούτε καν οι ίδιοι ότι η γλώσσα τους είναι σλαβική, γι’ αυτό και γράφεται με το σλαβικό αλφάβητο όπως και οι άλλες σλαβικές γλώσσες (Σερβική, Κροατική, Βουλγαρική, Ρωσική, Πολωνική κ.ά.). Κι όμως την αποκαλούν «Μακεδονική»!
Το σκεπτικό αυτής τής αναδρομής μπορεί να αποτελέσει, νομίζω, ένα ακόμη επιχείρημα στη φαρέτρα τής ελληνικής διπλωματικής διαπραγμάτευσης ότι η βουλγαροσερβική γλώσσα των Σκοπίων ούτε αναγνωρίστηκε το 1977 ούτε και τώρα μπορεί να επισημοποιηθεί ως «μακεδονική γλώσσα».”

“ Στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών που έγινε το 1977 στην Αθήνα το θέμα που συζητήθηκε για όλες τις χώρες που δεν χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο (Κίνα, Αραβικές χώρες, Ισραήλ, Ινδία, Ασιατικές χώρες, Ρωσία, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Κύπρο και άλλες) ήταν ένα και μόνο: πώς θα προχωρήσουν οι χώρες αυτές για λόγους τυποποίησης (standardization) των γεωγραφικών ονομάτων τους σε μεταγραμματισμό (transliteration) των γεωγραφικών ονομάτων με λατινικά γράμματα βάσει συστημάτων μεταγραμματισμού που θα πρότειναν οι ίδιες οι χώρες.
Πώς λοιπόν μπορεί να συναγάγει κανείς το συμπέρασμα και να αποδεχθεί ότι στη συνάντηση αυτή [δήθεν] αναγνωρίστηκε η γλώσσα των Σκοπίων ως μακεδονική; Επειδή το κυριλλικό αλφάβητο όλων των σλαβικών γλωσσών των χωρών τής Σοβιετικής Ένωσης, των χωρών τής Γιουγκοσλαβίας (τής Σερβίας, τής Κροατίας άρα και τής πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας) και άλλων σλαβικών χωρών συμφωνήθηκε να μεταγράφεται με λατινικούς χαρακτήρες; Αυτό αποτελεί αποδοχή και αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» το 1977; Αποτελεί απόφαση τού ελληνικού κράτους επί κυβερνήσεως τότε τού Κωνσταντίνου Καραμανλή; Και αυτή η απόφαση θα λαμβανόταν όχι από επίσημη διπλωματική αντιπροσωπία τής ελληνικής κυβέρνησης; Και, τελικά, αν λαμβανόταν ρητά μια τέτοια απόφαση, δεν θα απαιτείτο ειδική συζήτηση και ψηφοφορία και λοιπές ανάλογες διαδικασίες; Και δεν θα χαλούσε ο κόσμος τότε στην Ελλάδα;…
Το πρόβλημα είναι η γλωσσική αδυναμία τού κ. Υπουργού να αντιληφθεί ότι άλλο πράγμα είναι η αναγνώριση μιας γλώσσας με ξένο όνομα (τής Βουλγαροσερβικής των Σκοπίων ως «μακεδονικής»!) και άλλο να δεχθείς τη μεταγραφή από ένα αλφάβητο (το σλαβικό κυριλλικό) σε ένα άλλο (το λατινικό), όπερ συνέβη στη Διάσκεψη τού 1977. Και επίσης ότι άλλο πράγμα είναι πώς ονόμαζαν και ονομάζουν από το 1940 οι Σκοπιανοί τη γλώσσα τους (ψευδώνυμα ως «μακεδονική») και άλλο να την αναγνωρίσουμε εμείς επισήμως με αυτό το όνομα, αποδεχόμενοι έτσι την προϋπόθεση μιας ψευδούς ταυτότητας.”
Σε αυτά τα καταιγιστικά επιχειρήματα και ρητορικά ερωτήματα τού καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη—που αφ’ εαυτών μάλλον επαρκούν για να επιληφθεί η Ελληνική Δικαιοσύνη αυτής τής εθνικής υποθέσεως—οι απεργασθέντες την «Συμφωνία των Πρεσπών» ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝ! Δηλαδή δεν ανασκεύασαν τα επιχειρήματα (ρητορικά ερωτήματα) τού καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, ένα πρός ένα, ρητώς και επισήμως (ήτοι με επίσημη ανακοίνωση τού καθ’ ύλην αρμοδίου υπουργείου, όπως συνάδει με μια χρηστή διοίκηση και μια ευρύθμως και ευνόμως λειτουργούσα Πολιτεία). Τί να απαντήσουν άλλωστε;

1.1. Ρητή ΜΗ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ από τον Ο.Η.Ε.

Αυτό που απέκρυψαν εν γνώσει οι απεργασθέντες την «Συμφωνία των Πρεσπών», είναι ότι εκείνη η Διάσκεψη τού Ο.Η.Ε. δεν «ανεγνώρισε» κάποια  «Μακεδονική γλώσσα», ούτε καμία άλλη γλώσσα, ούτε κάποια «χώρα, περιφέρεια, πόλη ή περιοχή», όπως π.χ. την τότε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία τής Μακεδονίας» (Socialist Republic of Macedonia)—μετέπειτα (1993) επονομασθείσα αλλά όχι ονομασθείσα με το προσωρινό προσωνύμιο και όχι όνομα (appelation, notaname) «f.Y.R.O.M.»—ούτε «ανεγνώρισε» ο Ο.Η.Ε. την πολιτική ή διοικητική «εξουσία» (authorities) σε οποιαδήποτε «χώρα, περιφέρεια, πόλη ή περιοχή», ούτε «οριοθέτηση των συνόρων και ορίων της», ούτε οτιδήποτε άλλο.  Και όχι μόνον oO.H.E. δεν «ανεγνώρισε» τίποτα απολύτως, αλλά μάλιστα ο Ο.Η.Ε. δεν διετύπωσε τότε ούτε καν «κάποια γνώμη, οποιαδήποτε» για οτιδήποτε σε εκείνη τη Διάσκεψη, όπως δηλώνει ο ίδιος ο Ο.Η.Ε. ρητώς, σαφώς, απεριφράστως και εγγράφως στην αρχή εκατέρου τόμου, ήτοι στη «ΣΗΜΕΙΩΣΗ» (ΝΟΤΕ) στην αρχή τού πρώτου τόμου (σελίδα ii), όπως επίσης  και στο «ΠΡΟΟΙΜΙΟ» (PREFACE) στην αρχή τού δεύτερου τόμου (σελίδα iii), επί λέξει ως εξής:
“ Οι χρησιμοποιούμενοι προσδιορισμοί και η παρουσίαση τού υλικού σε αυτή την έκδοση δεν υποδηλώνουν την διατύπωση κάποιας γνώμης, οποιασδήποτε, από την πλευρά τής Γραμματείας (Secretariat)των Ηνωμένων Εθνών, όσον αφορά στη νομική υπόσταση οποιασδήποτε χώρας, περιφέρειας, πόλεως ή περιοχής, ή τής (πολιτικής-διοικητικής) εξουσίας της, ή όσον αφορά στην οριοθέτηση των συνόρων και ορίων της.”
( The designations employed and the presentation of the material in this publication do not imply the expression of any opinionwhatsoever on the part of the Secretariat of the United Nations concerning the legal status of any country, territory, city or area or of its authorities, or concerning the delimitation of its frontiers or boundaries.)
Το μόνο δηλαδή που συνετελέσθη σε εκείνη τη Διάσκεψη, όπως ορθώς επεσήμανε  ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης,ήταν «ένα και μόνο: πώς θα προχωρήσουν οι χώρες αυτές για λόγους τυποποίησης (standardization) των γεωγραφικών ονομάτων τους σε μεταγραμματισμό (transliteration) των γεωγραφικών ονομάτων με λατινικά γράμματα βάσει συστημάτων μεταγραμματισμού που θα πρότειναν οι ίδιες οι χώρες», και όχι η Γραμματεία (Seretariat) τού Ο.Η.Ε.—αφού ρητώς δηλούται στους δύο τόμους ότι  Γραμματεία καθ’ εαυτή τού Ο.Η.Ε. δεν διατυπώνει ούτε καν «κάποια γνώμη, οποιαδήποτε». Προς αποφυγή δε αμφισημίας, μεταξύ άλλων, όσον αφορά στον ρόλο τής Γραμματείας (Secreteriat) τού Ο.Η.Ε. στο Συνέδριο, στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ τού πρώτου τόμου (ΑΝΕΧ ΙΙΙ, ch. IV, σελίδα 60) ορίζεται ρητώς και σαφώς ότι «ο Εκτελεστικός Γραμματέας τού Συνεδρίου διορισμένος από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών θα ενεργεί υπό αυτή την ιδιότητα σε όλες τις συνόδους τού Συνεδρίου» (ΤheExecutiveSecretaryoftheConferenceappointedbytheSecretaryGeneraloftheUnitedNationsshallactinthatcapacityinallmeetingsoftheConference), ήτοι η μη-διατύπωση ούτε καν «κάποιας γνώμης, οποιασδήποτε», πολλώ δε μάλλον «αναγνώρισης» για οτιδήποτε, στους δύο τόμους τού Συνεδρίου αναφέρεται τόσον στον Εκτελεστικό Γραμματέα τού Συνεδρίου όσον και στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.
Το ότι μάλιστα ο ΟΗΕ (είτε δια τού Εκτελεστικού Γραμματέως τού Συνεδρίου είτε δια τού Γενικού Γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών) ουδαμού και ουδέποτε «αναγνώρισε» «Μακεδονική γλώσσα» στην Διάσκεψη τού 1977 και έκτοτε, καταδεικνύεται και αποδεικνύεται από το αντικειμενικό και αδιάσειστο γεγονός ότι στο κείμενο τού πρώτου (κύριου) τόμου, την επίσημη Έκθεση τού Ο.Η.Ε. για την Διάσκεψη του 1977, η οποία αφορά σε συναποφάσεις των συνέδρων, το δίγλωσσο λήμμα  «Μακεδονική γλώσσα» είναι παντελώς ανύπαρκτο. Όχι μόνον ο Ο.Η.Ε. (είτε δια τού Εκτελεστικού Γραμματέως τού Συνεδρίου είτε δια τού Γενικού Γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών, πολλώ δε μάλλον δια τής Γενικής Συνελεύσεως ή και τού… Συμβουλίου Ασφαλείας τού ΟΗΕ) δεν ανεγνώρισε κάποια γλώσσα ως «Μακεδονική» σε εκείνη την Διάσκεψη, αλλά ούτε κάν «κάποια γνώμη, οποιαδήποτε» διετύπωσε, ούτε καν αναφορά σε τέτοια «Μακεδονική γλώσσα» συμπεριέλαβε, έστω και εν παρόδω, στην μία και μοναδική επίσημη Έκθεση τού Ο.Η.Ε. για την Διάσκεψη, ήτοι στο κείμενο τού πρώτου (κύριου) τόμου της Διάσκεψης!
1.2. «Μακεδονικό Κυριλλικό»αλφάβητο στον α΄ τόμο
Μη υπαρχούσης λοιπόν οποιασδήποτε αναφοράς σε «Μακεδονική γλώσσα», έστω και εν παρόδω, στον α΄ τόμο της διάσκεψης, οι απεργασθέντες την «Συμφωνία των Πρεσπών» επικαλέσθηκαν ότι στον α ΄ τόμο αναφέρεται εντούτοις ο όρος «Μακεδονικό Κυριλλικό αλφάβητο» (MacedonianCyrillicalphabet), στις σελίδες 20 και 29, προκειμένου να συγκαλύψουν ή να «αμβλύνουν» παραπειστικώς το αδιάσειστο γεγονός ότι ο εν δυνάμει επίδικος όρος «Μακεδονική γλώσσα» ουδαμού αναφέρεται. Ούτε καν αναφέρεται, πουθενά στον α΄ τόμο (έστω κατά «διασταλτική» αντιστοίχηση προς το «Μακεδονικό Κυριλλικό αλφάβητο»), ο όρος  «Μακεδονοκυριλλική γλώσσα», ή «Μακεδονο-Κυριλλική γλώσσα», ή έστω «Μακεδονική Κυριλλική γλώσσα».

“ Αποδέχτηκαν το 1977 σε συνδιάσκεψη του ΟΗΕ να ονομάζεται η γλώσσα των Σκοπίων ως «Μακεδονική». Από τότε αυτή τέθηκε στον πίνακα των επισήμων γλωσσών του ΟΗΕ όπου παραμένει μέχρι και σήμερα. Αντί να κάνουν αυτοκριτική βρίζουν. Δεν τους φταιει η «αβλεψία» τους αλλά η αποκάλυψή της.”
Δηλαδή και μετά τίς αποκαλυπτικές και άκρως διαφωτιστικές δημοσιεύσεις τού καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, και ένδεκα (11) ημέρες πριν την υπογραφή τής «Συμφωνίας των Πρεσπών», οι απεργασθέντες εκείνη την «Συμφωνία» συνέχισαν αμετανόητοι, χωρίς άλλοθι πλέον, αποδεδειγμένα πλέον εν γνώσει, τις ψευδολογικές και παραπειστικές τους μεθοδεύσεις κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.
Σε κάθε δε περίπτωση, ο όρος «Μακεδονικό Κυριλλικό αλφάβητο» που αναφέρεται στον α΄ τόμο δεν σχετίζεται με την «Συμφωνία των Πρεσπών», στην οποία η (βουλγαρογενής) γλώσσα των Σλαβοφώνων τής fYROMδεν ονοματοδοτείται ως «Μακεδονοκυριλλική γλώσσα», ή «Μακεδονο-Κυριλλική γλώσσα», ή έστω «Μακεδονική Κυριλλική γλώσσα», κατά στοιχειώδη έστω, αν και μη-ενδεικνυομένη, αντιστοίχηση³προς τον ως άνω δίγλωσσο προσδιορισμό τού εν λόγω αλφάβητου στον α΄ τόμο τού Συνεδρίου, αλλά αντιθέτως στη «Συμφωνία των Πρεσπών» προσδιορίζεται ρητώς ως (σχέτο) «Μακεδονική γλώσσα» κατά αυθαίρετο προσδιορισμό των απεργασθέντων εκείνη την «Συμφωνία».
1.3. Παραπλανητική επίκληση β΄ τόμου

Παλαιά κυριλλική γραφή

“ Στο κείμενο συμπερασμάτων ο ΟΗΕ «αναγνωρίζει» ότι στην τότε Γιουγκοσλαβία «η λατινοποίηση του σερβοκροατικού και του μακεδονικού κυριλλικού αλφαβήτου χρησιμοποιείται επί καιρό σε επίσημα γεωγραφικά λεξικά και χάρτες». Με βάση αυτή την παραδοχή, «συνιστά» τα συστήματα που αναφέρονται στο παράρτημα του ψηφίσματος «να υιοθετηθούν ως διεθνή συστήματα για τη λατινοποίηση των σερβοκροατικών και μακεδονικών γεωγραφικών ονομασιών στη Γιουγκοσλαβία». Μολονότι στο κείμενο συμπερασμάτων δεν γίνεται ευθεία αναφορά σε «μακεδονική γλώσσα», αυτό φαίνεται να συμβαίνει στα δημοσιευμένα τεχνικά έγγραφα που συνοδεύουν την έκθεση. Συγκεκριμένα, στον κατάλογο των επίσημων γλωσσών που παρουσίασε η Αυστρία, η «μακεδονική» αναγράφεται μαζί με την σερβοκροατική και την σλοβενική ως οι τρεις γλώσσες που ομιλούνταν στην Γιουγκοσλαβία. Ακόμα εκτενέστερη αναφορά σε «μακεδονική γλώσσα» γίνεται στην τεχνική έκθεση που παρουσίασε η ίδια η Γιουγκοσλαβία, η οποία πάντως προωθούσε από την δεκαετία του 1940 την ιδέα τής δικής της «Μακεδονίας».”
Παραλείπουν βέβαια (κουτοπονήρως) οι «κύκλοι» των απεργασθέντων την «Συμφωνία των Πρεσπών» να επισημάνουν και να ενημερώσουν επαρκώς τούς δημοσιογράφους, ότι οι δύο (2) αντίστοιχες αναφορές τής Γιουγκοσλαβίας και τής Αυστρίας σε «μακεδονική γλώσσα» («macedonianlanguage», στις σελίδες 145 και 389 αντίστοιχα στον β΄ τόμο) ΔΕΝ υιοθετήθησαν, ούτε ενεκρίθησαν, ούτε καν  εψηφίσθησαν από τούς Συνέδρους, πολλώ δε μάλλον από τον ίδιο τον Ο.Η.Ε. το 1977. Απεναντίας μάλιστα: Παρατηρούμε αμέσως ότι ενώ στον πίνακα τής αλφαβήτου των γλωσσών, τον οποίο υπέβαλε η Γιουγκοσλαβίαστην προεδρία τού Συνεδρίου αναγράφεται στον τίτλο τής 2^ης στήλης  (CyrillicscriptoftheMacedonianlanguagestandard) ο προσδιορισμός «Μακεδονική γλώσσα» (σελ. 144 τού β΄ τόμου), εντούτοις στον αντίστοιχο πίνακα που συμπεριελήφθη στην επίσημη Έκθεση τού O.H.E. η λέξη «γλώσσα» (language) έχει παραληφθεί (σβησθεί), και απλώς αναγράφεται στον αντίστοιχο τίτλο τής 2^ης στήλης  «Cyrilliccharacter– Macedonian»—χωρίς το «γλώσσα» (language)—χωρίς ο Ο.Η.Ε. να προσδιορίζει εάν πρόκειται περί «γλώσσας», «διαλέκτου» ή «ιδιώματος» (σελ. 31 τού α΄ τόμου).
Όλα αυτά, και πολλά άλλα, οι απεργασθέντες την «Συμφωνία των Πρεσπών» επέλεξαν δυστυχώς να τα αποκρύψουν ή παρασιωπήσουν ή να τα παρουσιάσουν παραπειστικώς (επιλεκτικώς), με αποτέλεσμα να παραπλανηθούν πολλοί καλόπιστοι δημοσιογράφοι, όπως επίσης και μια σημαντική μειοψηφία τού Ελληνικού λαού (20%) και να διακυβευθούν ενδεχομένως μείζονα εθνικά συμφέροντα (κεφ. 3, παρακάτω).
2. Defacto (ψευδο)αναγνώριση!

Δεδομένου, επομένως ότι τόσον η επίκληση τού εν λόγω α΄ τόμου (επίσημη  Έκθεση τού Ο.Η.Ε.), όσον και η επίκληση των εγγράφων τής… Γιουγκοσλαβίας και τής… Αυστρίας στον β΄ τόμο (Τεχνικά έγγραφα των χωρών που συμμετείχαν στην Διάσκεψη, όχι τής Γραμματείας τού Ο.Η.Ε.) απεδείχθησαν ανεπαρκείς για μια στοιχειώδη αιτιολογική έδραση τής «Συμφωνίας των Πρεσπών»—και μάλιστα τώρα «γυρνάνε μπούμερανγκ» εναντίον όλων αυτών που παραπειστικώς τα επεκαλέσθησαν—οι απεργασθέτες εκείνη την «Συμφωνία» επενόησαν το ανόητο (και νομικώς ανυπόστατο) εφεύρημα της… «defactoαναγνώρισης», επειδή έτσι τού είπε ή έγραψε, λέει, μια… υπάλληλος τού Ο.Η.Ε.:

Τα σχόλια εδώ περιττεύουν προκειμένου, αν μη τι άλλο, το παρόν άρθρο να διατηρήσει κάποια σοβαρότητα, δεδομένου ότι οι διεθνείς διακρατικές και γεωπολιτικές σχέσεις, στο πλαίσιο μάλιστα τού Ο.Η.Ε., ούτε καθορίζονται ούτε εξελίσσονται… «καφενειακώς», από το τί… λέει ό ένας ή ο άλλος… υπάλληλος τού Ο.Η.Ε., όταν μάλιστα ο Γενικός Γραμματέας τού Ο.Η.Ε. έχει τοποθετηθεί ρητώς, σαφώς και εγγράφως επί τού θέματος (υποκεφάλαιο 1.1 ως άνω).
3. Όνομα Ελλήνων είναι μη-εκχωρήσιμο

ΕΠΙΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
¹       Ο Γεώργιος Δ. Μπαμπινιώτης είναι επ. καθηγητής γλωσσολογίας και πρ. Πρύτανης τού ΕΚΠΑ. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας το 2012. Την δε 31^η Μαΐου 2015, Κυριακή τής Πεντηκοστής, σε πανηγυρική λειτουργική σύναξη εις τον Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τού Τροπαιοφόρου στην Κωσταντινούπολη, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απένειμε εις τον καθηγητή Μπαμπινιώτη,«το τής Αγίας τού Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Οφφίκιον τού Άρχοντος Διδασκάλου τού Γένους».
²       Η λέξη υβριστική χρησιμοποιείται ενταύθα εν τη αρχαία της εννοία. Περί τής εννοίας τού μέτρου και των επιπτώσεων τής ύβρεως (ακραία ή ανισόρροπη απόκλιση από το μέτρο) στην πολιτική και γεωπολιτική αρένα, ιδέ:

The St. John’s Review (Fall 2014: Annapolis, MD, U.S.A.), 56.1 (74-94), κεφ. 1-2, σσ. 74-88.

³       Σημειωτέον ότι οι απεργασθέντες την «Συμφωνία των Πρεσπών» διατελούσαν εν γνώσει εναλλακτικών επιλογών—π.χ. «Ιλλυρο-Μακεδονική γλώσσα», αγγλιστί «Illyro–Macedonianlanguage» (F. Velliu 2010), «Νεομακεδονική γλώσσα», αγγλιστί «Neomacedonianlanguage» (J. Pappas 2016), και «Σλαβομακεδονική γλώσσα», αγγλιστί «Slavomacedonianlanguage» (Γ. Μπαμπινιώτης 2018), τής τελευταίας μάλιστα προτάσεως εφαρμοζομένης εδώ και δεκαετίες από την google (ως επιλογή στην εφαρμογή googletranslate κ.τ.λ.)—αλλά αντιθέτως επέλεξαν να «αγνοήσουν» τόσο μια έστω στοιχειώδη «αντιστοίχηση» τής «Συμφωνίας των Πρεσπών» με τον α΄ τόμο τού Συνεδρίου τού ΟΗΕ στην Αθήνα το  1977 («Μακεδονοκυριλλική γλώσσα» ή «Κυριλλομακεδονική γλώσσα», κατά έστω κάποια στοιχειώδη αντιστοίχηση προς τον όρο «Μακεδονικό Κυριλλικό αλφάβητο»  τού α΄ τόμου), όσον και όλες ανεξαιρέτως τίς ως άνω (και πολλές άλλες) εναλλακτικές επιλογές. Απεναντίας, αντ’ αυτών των πολλών επιλογών, συναπεφάσισαν να μεθοδεύσουν ψευδολογικώς, παραχαράσσοντες εν γνώσει την ιστορία και την γλωσσολογία, και να συνυπογράψουν το  προφανώς αλυτρωτικό «Μακεδονική γλώσσα», με εν δυνάμει χαοτικές επιπτώσεις για τα δύο έθνη, όπως επίσης και για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.