Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει δώσει αξιόλογα δείγματα σοβαρής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, παραμένει στην ουσία αιχμάλωτη μιας πολιτικής ελάχιστα πειστικής, απέναντι στην Τουρκία που επιμένει σχεδιασμένα να αμφισβητεί εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε θάλασσα, αέρα και έδαφος.
Η προσπάθεια να «πουλήσει» στην κοινή γνώμη σαν ένδειξη αποφασιστικότητας την υπόθεση της αποχώρησης ενός υφυπουργού της από ομιλία του Tayip Erdogan, προ διημέρου στα Ίψαλα, δεν αποτελεί ένδειξη στροφής ή μιας άλλης πολιτικής.
Επιχειρώντας να επιδείξει σκλήρυνση, προανήγγειλε πως θα επιδιώξει την αποδοκιμασία και την καταδίκη της Τουρκίας για την προκλητική συμπεριφορά της από το ΝΑΤΟ, στη διάρκεια της Συνόδου της συμμαχίας στο Λονδίνο, που αρχίζει σήμερα.
«Δεν μπορεί μια συμμαχία να στέκεται αδιάφορη όταν ένα μέλος της παραβιάζει ανοιχτά το διεθνές δίκαιο και στρέφεται ανοιχτά εναντίον άλλου μέλους της» είπε ο κ. Μητσοτάκης και πρόσθεσε πως «η τακτική των ίσων αποστάσεων αδικεί κατάφορα την πατρίδα μας».
«Η Ελλάδα ουδέποτε επεδίωκε την ένταση στην περιοχή, ξέρει όμως να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της με αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα» δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Επιπλέον, ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε στην ξεκάθαρη καταδίκη της προκλητικής συμπεριφοράς της Τουρκίας από την ηγεσία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
«Όπως γυρίσαμε εμείς την πλάτη στις εμπρηστικές αναφορές στη χθεσινή τελετή του αγωγού ΤΑΝΑΡ , έτσι και η Ευρώπη στέκεται απέναντι στην παραβίαση των διεθνών κανόνων» ανέφερε ο Πρωθυπουργός.
Αλλά είναι εκ των προτέρων σαφές πως η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε οποιαδήποτε παρέμβαση στα Ελληνό-Τουρκικά που επανειλημμένα έχει δηλώσει πως θεωρεί … διμερή. Άλλωστε για να «σπάσει» αυτή τη λογική επιχείρησε ο Κ. Καραμανλής την έξοδο από το ΝΑΤΟ (1974), που ιστορικά αποδείχθηκε αρνητική για τα ελληνικά συμφέροντα.
Το γνωρίζει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός όπως και οι στενοί συνεργάτες του στα Ελληνό-Τουρκικά (που τουλάχιστον ως μια εβδομάδα πριν, επέμεναν ότι η Τουρκία κάνει κινήσεις για «εσωτερικούς λόγους» και η Αθήνα πρέπει να παραμένει «ψύχραιμη»), αλλά τα περιθώρια χειρισμών δεν του αφήνουν πολλές εναλλακτικές λύσεις. Εκτός κι αν…
Εκτός αν επιδείξει αποφασιστικότητα και δηλώσει πως η Τουρκική πολιτική στο Αιγαίο κι Ανατολική Μεσόγειο (μεταναστευτικό, θαλάσσιες διεκδικήσεις, ενεργειακά, κλπ) θεωρείται πλέον ως πράξη πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας και πως η Αθήνα είναι έτοιμη να την αντιμετωπίσει σαν τέτοια και προχωρήσει σε σειρά κινήσεων όπως πχ η αναγνώριση υφαλοκρηπίδας 12νμ., ή ΑΟΖ 200νμ πλην των περιπτώσεων αναγνώρισης της «μέσης γραμμής», κλπ.
Αν διακηρύξει πως η χώρα αντιμετωπίζει πλέον θέμα Εθνικής Ασφάλειας και δεν θα υλοποιήσει συμμαχικούς σχεδιασμούς, προκειμένου να ενισχύσει τις δικές της αμυντικές δομές. Αν εμποδίσει κάθε ενίσχυση οιασδήποτε χώρας, που θεωρεί πως η συνεργασία της με την Τουρκία, σε όποιο επίπεδο, προκαλεί βλάβη στα εθνικά μας συμφέροντα.
Το ίδιο ισχύει και για την παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν η ΕΕ επιθυμεί, ή χώρες- μέλη της, να προάγουν τη συνεργασία με την Τουρκία (όπως αφήνει να εννοηθεί η νέα Πρόεδρος της Επιτροπής von der Laien), θα πρέπει να τους επισημανθεί πως αυτό θα έχει ενδεχομένως κόστος. Δεν είναι δυνατόν η Γερμανία να κάνει επενδύσεις στην Τουρκία και να τους πουλά αμυντικό υλικό και η Τουρκία με αυτές τις δυνατότητες να μας απειλεί. Γιατί σε αυτή την περίπτωση μας απειλεί η Γερμανία. Δεν είναι δυνατόν η Ιταλία του Κόντε, να στηρίζει με χρήμα, όπλα και τεχνικούς την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη κι αυτή να κινείται εναντίον μας και υπέρ της Τουρκίας. Γιατί τότε μας απειλεί η Ιταλία.
Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με τις ΗΠΑ. Ο απερχόμενος Αμερικανός πρέσβης κ. Πάιατ, δεν ακούστηκε να πει λέξη ή η κυβέρνησή του σχετικά με τις επεκτατικές τουρκικές αξιώσεις καταρρίπτοντας κάθε ισχυρισμό πως «οι ΗΠΑ ασκούν πολιτική αποτροπής σύγκρουσης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία». Η Αμερικανική θέση «να τα βρείτε» εξισώνοντας προφανώς τις δυο χώρες, αποτελεί ξεκάθαρη απειλή για τα Ελληνικά συμφέροντα.
Εξάλλου, το casus belli της Άγκυρας δεν έχει αποσυρθεί, άρα ουσιαστικά βρισκόμαστε υπό την συνεχή απειλή πολέμου με τη γείτονα.
«Να πάρουμε λοιπόν τρόφιμα καλού – κακού;» Η απάντηση είναι όχι. Δεν προτείνουμε πόλεμο με την Τουρκία τούτη τη στιγμή, αλλά μέτρα που θα μειώσουν τις δυνατότητές της, μεσοπρόθεσμα να κινείται ελεύθερα παραβιάζοντας κάθε κανόνα Διεθνούς Δικαίου.
Ταυτοχρόνως να μην αποκλείουμε –έμπρακτα- την πιθανότητα πολέμου, μιας και η δεδηλωμένη άρνησή του οδηγεί σε συνθηκολόγηση με ταχείς ρυθμούς.
Κυρίως όμως να καταστεί σαφές στους συμμάχους, κάθε είδους, πως στα θέματα εθνικής ασφάλειας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν παίζουμε και δεν δεχόμαστε παρεμβάσεις.
