Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
Ευτυχώς που υπάρχει και ο Α. Σαμαράς! Γιατί διαφορετικά το ξεδίπλωμα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το τημ Ντόρας– Κυριάκου- Δένδια θα μας οδηγούσε σε ακόμη πιο επικίνδυνα μονοπάτια, από αυτά που αφήνει να οδηγούμεθα, πέφτοντας στις συνεχείς παγίδες Trump- Erdogan! Η παρουσία του, συγκρατεί το κυβερνητικό οικοδόμημα, από πολιτικές παροχών στα εθνικά θέματα…
Αρνούμενη η ηγεσία της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να αποδεχθεί την πραγματικότητα, ό,τι δηλαδή ΗΠΑ και Τουρκία, επιχειρούν να καρατομήσουν τη χώρα και τα συμφερόντά της από το βόρειο άκρο του Αιγαίου ως την Κύπρο και νότια της Κρήτης, ανταλλάσσοντας τα χαμογελάκια τους, δίνει συνεχώς ευκαιρίες προσβολής κι εγκατάλειψης της χώρας σε διεθνή φόρα, με κινήσεις που δεν συνάδουν τελικά, ούτε με την πολυδιαφημισμένη «ψυχραιμία» που τους συνέστησε ο αποχωρών Αμερικανός πρέσβης Pyatt.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδέχθηκε τη λογική του πάμε «κλαίγοντας» γιατί ο γείτονας μας απειλεί για να πάρει απάντηση «και τι μας νοιάζει- βρείτε μόνοι σας». Απάντηση που την γνωρίζαμε εκ των προτέρων. Δέχθηκε συνάντηση με τον Tayip Erdogan,γνωρίζοντας πως (ιδιαίτερα στη φάση αυτή) ο Τούρκος πρόεδρος δεν επρόκειτο να δεχθεί τίποτα παρά μόνο υπόκλιση στο… μεγαλείο του! Πάει στο τραπέζι του Trump,κινδυνεύοντας να ακουστούν παρουσία του τα μεγαλόστομα «μπράβο» του Αμερικανού προέδρου στον Τούρκο, χωρίς να μπορεί ν’ απαντήσει. Ή ακόμη χειρότερα να του γίνει δημόσια προσφορά για διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, που δύσκολα θα μπορεί ν’ απορρίψει και φυσικά θα είναι σε βάρος μας (γιατί εμείς δεν ζητούμε τίποτε, αλλά μόνον η άλλη πλευρά).
Ο Ν. Δένδιας, πίστεψε πως με τους μικροεπιτελείς του στο ΥΠΕΞ και την καθοδήγηση της Ντόρας μέσω του Μαξίμου, θα δημιουργούσε θετικό πρόσημο στην εξωτερική πολιτική δείχνοντας πως δεν κατάλαβε τίποτε και ότι η λογική «δεν φτάνω σε σύγκρουση», οδηγεί σταθερά σύγκρουση και μάλιστα χωρίς να επιλεγείς εσύ χρόνο και τόπο. Για τους πρέσβεις τι να ει κανείς όταν η σιωπή τους μπροστά στα γιγάντια προβλήματα είναι εκκωφαντική (αλλά δυστυχώς έτσι τους έμαθαν επί χρόνια).
«Ναι» λένε αλλά.. «υπάρχει και ο Macron”. Τι πραγματικά αντιπροσωπεύει ο Macron, εκτός από μια ενοχλητική παρουσία ανάμεσα στις χώρες του ΝΑΤΟ που κοιτάζουν στα μάτια τον Trump ελπίζοντας πως θα πάρουν κάποιο οπλικό σύστημα φθηνότερα; Ναι, ο Γάλλος Πρόεδρος, αντάλλαξε ύβρεις και ειρωνείες με τον Τούρκο αλλά τα σκάφη του να διώξουν από την Κυπριακή ΑΟΖ τα Τουρκικά δεν το διανοήθηκε… Φυσικά έχει δίκιο αποκαλώντας το ΝΑΤΟ… «νεκρό», όταν ο καθένας μπορεί να παίρνει αποφάσεις μόνος του για οτιδήποτε εκτός, όπως τα πράγματα δείχνουν, από εμάς…
Όλα αυτά στο φως της δημοσιότητας. Γιατί, από το ΝΑΤΟ λένε ορισμένες πληροφορίες πως τα «φιλικά σχόλια» ορισμένων Μονίμων Αντιπροσώπων διερωτούνται, γιατί νιώθουμε απειλή από τους τουρκικούς χάρτες όταν εμείς δεν έχουμε φροντίσει ήδη να ανακοινώσουμε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, αλλά και τα διεθνώς αναγνωρισμένα 12νμ σαν χωρικά ύδατα.
Όταν ο Μαργαρίτης Σχοινάς και οι εδώ φίλοι του, πλέουν σε πελάγη ευτυχίας ανακοινώνοντας πως τα θαλάσσια σύνορά μας θα τα φυλάει η FRONTEX με σκάφη και προσωπικό δικά της, δεν καταλαβαίνουν ότι με τον τρόπο αυτό, η ΕΕ αποδέχεται να φυλάξει τα «σύνορα» που χάραξε η Τουρκία υπό την απειλή του “casus belli”, δηλαδή τα 6 νμ. Όπως δεν ξεκαθάρισαν και ποια «θαλάσσια σύνορα» θα διαφυλάξει;
Μέσα σε όλα αυτά χάνουμε και το… «κρυφό μας χαρτί» τον υφυπεξ κ. Διαματάρη για θέματα Απόδημου Ελληνισμού, καθώς το σφάλμα του δεν είναι το γεγονός πως παρίστανε τον απόφοιτο του Columbia, αλλά πως στις πρόσφατες επισκέψεις του στις ΗΠΑ, πολυδιαφήμιζε τη στήριξη του Trump στις ελληνικές κοινότητες και τώρα δύσκολα μπορεί να τα «γυρίσει» που ο ρεπουμπλικάνος φίλος του στρέφεται υπέρ της Τουρκίας.
Αυτά και πάλι εδώ θα είμαστε, να παρακολουθήσουμε μαζί το θρίαμβο της εξόρμησης στο ΝΑΤΟ…
