Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο ολόκληρο, θα ήθελαν να ξεχάσουν τον κ. Ντ. Τραμπ, αλλά εκείνος κάνει ό,τι μπορεί για να το αποτρέψει. Φυσικά είναι δικαίωμά του. Όμως, όλων των πολιτικών οι αποφάσεις κρίνονται. Και μέχρι τώρα, οι αποφάσεις του Προέδρου Τραμπ είναι αντισυστημικού χαρακτήρα, πράγμα το οποίο δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, αφού αντισυστημικοί ηγέτες έμειναν στην ιστορία, γιατί υπήρξαν προοδευτικοί και μεταρρυθμιστές, που ωφέλησαν τις χώρες τους. Υπάρχει όμως μία διαφορά. Και αυτή είναι ότι το είδος των ηγετών που προαναφέραμε (π.χ. Ουΐνστον Τσώρτσιλ), υπήρξαν αντισυστημικοί μεν, χαρισματικοί ηγέτες δε.
Τέλος πάντως, οι Αμερικανοί πολίτες ζουν ήδη πρωτόγνωρα πράγματα αυτόν τον καιρό, πράγμα το οποίο έχει και τα καλά του, αφού σίγουρα τους βγάζει από την πλήξη της πιστής εφαρμογής των κανόνων, ενώ τους κάνει, αρκετούς, να σκεφθούν πολιτικά, κάτι που είναι εξαιρετικά ωφέλιμο και για τους ίδιους και για τις ΗΠΑ. Και αυτό το αναφέρουμε με την σκέψη ότι η προτίμηση προς τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ 72 εκατομμυρίων, περίπου, ψηφοφόρων, αποτελεί τον θρίαμβο της απολιτικής συμπεριφοράς, αφού κριτήριο των πολιτών αυτών, υπήρξε το πρόσκαιρο ατομικό οικονομικό συμφέρον και όχι το γενικότερο οικονομικό για τις ΗΠΑ και το γενικότερο γεωπολιτικό συμφέρον της χώρας αυτής, το οποίο ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με το συμφέρον και τη δημοκρατική πορεία εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Και αφού αναφερόμαστε στην πολιτική, η οποία ευχής έργον είναι να επανέλθει στις ΗΠΑ, από το νέο Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, γεγονός είναι τώρα, ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος δεν δίχασε μόνο τον αμερικανικό λαό, αλλά και το ίδιο το κόμμα του, το οποίο, ενώ γνώριζε ποια είναι η ποιότητα του προβαλλόμενου για την Προεδρία το 2016, συμβιβάστηκε με το δέλεαρ της εξουσίας, μιας και ο κ. Ντ. Τραμπ φαινόταν ότι θα την εξασφάλιζε για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Τώρα, πληροφορούμεθα, ότι μεγάλο τμήμα του κόμματος αυτού είναι υπέρ του να αποστασιοποιηθεί από τον τραμπισμό, ενώ ένα άλλο μεγάλο τμήμα θέλει τον κ. Τραμπ πάλι στην πρώτη γραμμή, αδιαφορώντας για το ότι ο τραμπισμός οδηγεί τις ΗΠΑ στην απομόνωση και άρα σε γεωπολιτικό μέγεθος δεύτερης κατηγορίας. Άλλωστε, αυτό έχει συμβεί ήδη σ’ έναν βαθμό, κατά τη διάρκεια της περασμένη προεδρικής θητείας. Αν συνεχιζόταν, στην περίπτωση νέας θητείας Τραμπ, οι ΗΠΑ θα έμπαιναν τάχιστα σε φάση παρακμής, μόλις 100 χρόνια από την εποχή που έγιναν παγκόσμια στρατιωτική και οικονομική δύναμη.
Επομένως, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Τζο Μπάιντεν, είναι λάθος να πιστεύ-εται ότι η μεγάλη του πρόκληση είναι η καλυτέρευση των οικονομικών, αλλά η αποκατάσταση της ενότητας του αμερικανικού έθνους, η ανάκτηση της γεωπολιτικής ισχύος των ΗΠΑ και ειδικότερα η αναβάθμιση των δημοκρατι-κών θεσμών στη χώρα του, χωρίς τους οποίους, ούτε η οικονομία –κυρίως η οικονομία– δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει.
Τελικά –και ανεξαρτήτως των συγκυριών– ο πολύπειρος και δυναμικός κ. Τζ Μπάιντεν, μπορεί να στηριχθεί σ’ όλους τους πολίτες των ΗΠΑ, οι οποίοι σε όποιο κόμμα από τα δύο και να ανήκουν, έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν έναν εκπληκτικό δυναμισμό, μια δοκιμασμένη αφοσίωση στους δημοκρατικούς κανόνες και μια θετική πολιτική κοσμοαντίληψη. Άρα, ο νέος Πρόεδρος έχει ισχυρά πλεονεκτήματα στα χέρια του. Και δεν μένει, παρά να τα αξιοποιήσει. Η δύναμη της δημοκρατίας, έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ μεγαλύτερη και διαρκέστερη, απέναντι σε κάθε είδους αυταρχισμό.
