Το απερχόμενο σε ένα μήνα σημαδιακό έτος 2020, θα μείνει στην ιστορία, σίγουρα για τον κορωνοϊό, αλλά πιο σίγουρα γιατί υπήρξε η χρονιά που σήκωσαν κεφάλι διάφοροι ολοκληρωτισμοί, σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Δεν αναφερόμαστε π.χ. στη Βραζιλία, ή στην Τουρκία, που είναι χώρες του Τρίτου Κόσμου, με μεγάλο παρελθόν απουσίας δημοκρατικού τρόπου διακυβέρνησης, και προστασίας των θεσμών της ελευθερίας και του κράτους δικαίου. Μας ενδιαφέρουν άλλες περιπτώσεις, με κορυφαία την περίπτωση των ΗΠΑ, όπου έγιναν απόπειρες από την κορυφή, για να καταπατηθούν οι δημοκρατικοί κανόνες, οι οποίες όμως απόπειρες, ευτυχώς απέτυχαν. Και απέτυχαν, διότι ό,τι κι αν λέμε, η Δημοκρατία στις ΗΠΑ είναι πολύ ισχυρά δομημένη, έτσι ώστε να μην μπορεί ακόμη και ένας τόσο επίμονος άνθρωπος, σαν τον κ. Ντ. Τραμπ, να την πλήξει. Την έβλαψε όμως αισθητά. Μόνο που η περίπτωση των ΗΠΑ, είναι πρωτοφανής, βγάζει μάτι. Και άρα, χρειάζεται βαθύτερη διερεύνηση από αυτή που συνήθως επιχειρείται, με επιφανειακό τρόπο και με μικροκομματικά κριτήρια.
Όμως, πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ήδη η περίπτωση των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της Ουγγαρίας και της Πολωνίας και δευτερευόντως της Σλοβενίας. Και αυτό, διότι τις ηγεσίες της Ε.Ε. μπορεί κάποιος να τις κατηγορήσει για πολλά, αλλά δεν μπορεί να τις ψέξει για έλλειψη δημοκρατικής ευαισθησίας, τόσο πολύ, ώστε πολύ πρόσφατα ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας να δηλώσει, φανερά εκνευρισμένος, ότι «η εταιρική αλληλεγγύη στην Ε.Ε. ενοχλεί τη χώρα του πάρα πολύ». Κατόπιν αυτού, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας κ. Β. Ορμπάν και ο πρωθυπουργός της Πολωνίας κ. Μ. Μοραβέτσκι, θα πρέπει ή να μη γνωρίζουν τους δημοκρα-τικούς αγώνες της οικογένειας κρατών, στην οποία κατά αίτησή τους προσεχώρησαν οι χώρες τους, ή θέλουν να διδάξουν στους πολίτες των άλλων 25 χωρών-μελών της Ε.Ε. τί είναι η Δημοκρατία και πώς πρέπει να λειτουργεί σωστά το Κράτος Δικαίου. Έτσι λοιπόν, δήλωσαν αμφότεροι ότι θα ασκήσουν βέτο στις αποφάσεις της Ε.Ε. για τη δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, συνολικού ύψους 1,1 τρις ευρώ, για τα επόμενα έξι χρόνια, αρχής γενομένης από την 1/1/2021. Και γιατί παρακαλώ; Διότι οι προανα-φερθέντες ηγέτες, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, επιθυμούν να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν και να κατευθύνουν κατά το δοκούν τη Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ, όπως αρκετές φορές έχουν πράξει μέχρι τώρα!!!
Το πράγμα είναι σόλοικο, αν σκεφθεί κανείς δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι γενικός και θεσμικός και αφορούσε και αφορά όλα τα κράτη που έκαναν αίτηση και μπήκαν στην Ε.Ε., αφού ένας από τους όρους ένταξης ήταν και είναι, ότι στο υποψήφιο υπό ένταξη κράτος να ισχύουν και να λειτουργούν ακώλυτα η ελευθερία του ατόμου, οι δημοκρατικοί θεσμοί και το κράτος δικαίου. Αυτό ίσχυε όταν πριν αρκετά χρόνια εντάχθηκαν οι χώρες αυτές στην Ε.Ε., αλλά προφανώς τώρα οι εν λόγω πρωθυπουργοί, σε έναν βαθμό δεν θέλουν να ισχύουν, μάλλον γιατί τους ενοχλούν. Ο δεύτερος λόγος, είναι ειδικός. Και αφορά το αντιστασιακό παρελθόν των δύο αυτών χωρών, που σε περιστάσεις δύσκολες, απάνθρωπες, επί Σοβιετικής Ένωσης, ήρωες ηγέτες των χωρών αυτών σήκωσαν κεφάλι στην τυραννία και ολόκληρη η ανθρωπό-τητα θυμάται τα τανκς στη Βουδαπέστη και το Συνδικάτο Αλληλεγγύης στη Βαρσοβία, με τον Λεχ Βαλέσα.
Όμως, επειδή ζούμε σε πονηρούς καιρούς, κάποιοι –όχι άδικα– σκέφθηκαν τη συγκυρία των τάσεων ολοκληρωτισμού των δύο πρωθυπουργών, με την παρουσία του Ντ. Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Και ακόμη πιο συγκυριακά, στη φάση που τώρα ο κ. Τραμπ απέρχεται. Εμείς, δεν θέλουμε να πιστέψου-με τέτοια πράγματα, αλλά σίγουρα πιστεύουμε ότι οι δύο πρωθυπουργοί ελκύονται από τον ολοκληρωτισμό. Αυτό άλλωστε μας μαρτυρούν ορισμένα πεπραγμένα τους.
Τέλος, δεν θα σχολιάσουμε τις αντιδράσεις της ηγεσίας της Ε.Ε. στο εν λόγω θέμα, εύλογες βέβαια, για τον τρόπο με τον οποίο θα παρακαμφθεί ο ολοκληρωτικός όλεθρος των 420 εκατομμυρίων πολιτών της Ευρώπης, αν δεν εγκριθεί το Ταμείο Ανάκαμψης και το 1,1 τρις ευρώ, για να σταθεί η Γηραιά Ήπειρος στα πόδια της, στην μετά την κορωνοϊό εποχή. Και αυτό, διότι περιμένουμε πολύ σύντομα, οι εν λόγω πρωθυπουργοί να αποκτήσουν επαφή με το περιβάλλον. Και ιδίως το ευρωπαϊκό, στο οποίο οι χώρες τους οικειοθελώς εντάχθηκαν.
