Αν δεχτούμε τη γενική παραδοχή, σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο τρελή φαντασία, τότε ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον πλανήτη, εδώ και περίπου δύο χρόνια, δηλαδή πριν καν ο κορωνοϊός κάνει την επέλασή του. Φαίνεται ότι κάποιοι αναλυτές των πολιτικών δεδομένων αρέσκονται να ξεχνούν ότι από το 2016 στην Αμερική η πολιτική είχε εκλείψει και είχε αντικατασταθεί από μία σειρά αντισυστημικών επιλογών, χωρίς ούτε ίχνος επαναστατικότητας, που κάτι θετικό –τελικά– θα περιελάμβανε. Φαίνεται πως οι ίδιοι αναλυτές ξεχνούν ότι έβρισκαν φυσιολογική την «υποταγή» της χώρας με την ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη και την πέμπτη στον κόσμο, στα καπρίτσια της ανερμάτιστης πολιτικής του Προέδρου της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, στο όνομα της υπέρτατης θυσίας για κάποια οικονομικά συμφέροντα. Οι ίδιοι, έκαναν πως δεν έβλεπαν ότι με την προαναφερθείσα πολιτική της Γερμανίας, είχε στην ουσία αχρηστευθεί ο Γαλλογερμανικός Άξονας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και το αποκορύφωμα ήταν το ότι το ΝΑΤΟ είχε αδρανοποιηθεί όταν η Ρωσία αναβάθμιζε την γεωπολιτική της ισχύ στην Μέση Ανατολή, εκμεταλλευόμενη την απουσία των ΗΠΑ και το πολιτικό στρουθοκαμηλισμό –της Γερμανίας πάντα.
Όμως, όλα κάποτε περνούν και φεύγουν και αυτό το σοκαριστικό έτος, το 2020, κλείνει με νέο Πρόεδρο στις ΗΠΑ, με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παραγγέλνουν ήδη εκατοσταριές εκατομμύρια δόσεις εμβολίου κατά του κορωνοϊού, ενώ από τον Ιανουάριο του 2021, ένα ποσό χρημάτων, 10 φορές τουλάχιστον μεγαλύτερο από το Σχέδιο Μάρσαλ, θα αρχίσει να εκταμιεύεται για τους πολίτες της Ε.Ε., χάρις στη γενναιότητα των ηγετών της.
Έτσι, λοιπόν, μέσα σ’ αυτήν την πραγματικότητα, που ξεπερνά ήδη κάθε φαντασία, έχουμε και την επιστροφή της πολιτικής στις ΗΠΑ και την συνακό-λουθη επιστροφή της υπερδύναμης αυτής στην Ευρώπη, αλλά και σε κάθε περιοχή του πλανήτη, όπου παράγονται πολιτικές εξελίξεις. Δεν είναι βέβαια όλα τόσο πολύ καλά και ελπιδοφόρα, αλλά σίγουρα ο Δυτικός Κόσμος μπαίνει σε μια κανονικότητα.
Αναφέραμε ότι στις ΗΠΑ επέστρεψε από τις 3 παρελθόντος μηνός η πολιτική. Και να τι εννοούμε. Ο πάντα απολιτικός κατ’ εμάς κ. Ντ. Τραμπ επιμένει να πιστεύει ότι είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ και αναλόγως συμπεριφέρεται. Όμως τα κόμματα, απανταχού της Δύσης, έχουν από τη φύση τους ένστικτο αυτοσυντήρησης, πολύ αναπτυγμένο. Αυτό φαίνεται και στο Ρεπουμπλικανι-κό Κόμμα των ΗΠΑ, που μέσω του Υπουργού Εξωτερικών και στελέχους του κ. Μάικ Πομπέο, τις τελευταίες εβδομάδες ασκεί γεωπολιτική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή, σαν αυτή που δεν σκέφθηκε καν να ασκήσει ο απερχόμενος Πρόεδρος, ίσως γιατί την έβλεπε πολύ πολύπλοκη. Επίσης, βλέπουμε ότι το State Department, που κατάφερε ως Οργανισμός να μην αχρηστευτεί από τη θύελλα Τραμπ, να έχει ήδη αρχίσει να ασκεί την πολιτική που έχει στο πρόγραμμά του ο νέος Πρόεδρος Τζο ΜΠάιντεν. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα άρχισε ήδη να αποστασιοποιείται από την εποχή Τραμπ, γιατί φαίνεται πως τα στελέχη του έχουν αντιληφθεί τον κίνδυνο, να προσεγγίζουν την εξουσία στις ΗΠΑ τα επόμενα χρόνια με το κιάλι.
Δεν είναι όλα θετικά, όπως προαναφέραμε, αλλά στην Ε.Ε., ακόμα και η «αυτιστική» με τα συμφέροντα Γερμανία, μάλλον δεν αποκλείει κάποιες «τεχνικού χαρακτήρα» κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Είδομεν. Η Συνάντηση Κορυφής θα γίνει σε λίγες μέρες. Το θέατρο Ερντογάν, με τις δήθεν υποχωρήσεις, εν όψει της Συνάντησης Κορυφής της Ε.Ε., έχει ήδη κουράσει. Τόσο πολύ, που ακόμη και η Ολλανδία προσχώρησε στο αντί-Ερντογάν μέτωπο.
Εν κατακλείδι, αν το 2020 θα μείνει στην ιστορία λόγω της μάστιγας του κορωνοϊού, το 2021 μάλλον θα μείνει στην ιστορία για το ξαναρίξιμο στο τραπέζι των χαρτιών, για την ενίσχυση της δημοκρατίας και της γεωπολιτικής κανονικότητας. Όσο γίνεται βέβαια. Με βάση αυτήν την προοπτική, δεν αποκλείεται ο Τζο Μπάιντεν να είναι ο Πρόεδρος που θα γράψει ιστορία, ανάλογη με εκείνη που έγραψε ο αείμνηστος Ρόναλντ Ρήγκαν, στο τέλος της δεκαετίας του 1980.
