Toυ Κώστα Πάντζιου
Η πολιτική, ως αντανάκλαση των διεργασιών που συντελούνται στην κοινωνία, ευτυχώς παραμένει μία γοητευτική υπόθεση. Και μοιάζει με το συναρπαστικά γραμμένο μυθιστόρημα που δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου, γιατί «καίγεσαι» να δεις τι θα συμβεί στο επόμενο κεφάλαιο. Ακόμη πιο γοητευτικό, είναι το ότι η πολιτική ταράζει τα νερά, αναπάντεχα και επεισοδιακά και καταλυτικά.
Ο «πρόλογος» έχει να κάνει με τα συμβαίνοντα στη χώρα μας, από τη στιγμή του τραγικού θανάτου της Φώφης Γεννηματά και την ταυτόχρονη σχεδόν απόφαση του κ. Γ. Παπανδρέου να διεκδικήσει την αρχηγία του ΚΙΝΑΛ, μια πολιτική εξέλιξη πολύ σημαντική. Κι ας μη φάνηκε τέτοια στην αρχή.
Βέβαια, τι ωραίο πράγμα θα ήταν να είχε συμβεί αυτό που συνέβη στη Γαλλία, όπου ένας άνθρωπος, ο Εμανουέλ Μακρόν, χωρίς στην ουσία να διαθέτει κόμμα, αλλά μια μικρή θητεία στο Υπουργείο Οικονομικών της χώρας του, κατέβηκε και «σάρωσε» και έβαλε στην μπάντα ένα πολιτικό σκηνικό σαθρό, μετά την θεαματική κατάρρευση της δημοτικότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Φρανσουά Ολάντ. Όμως, το ελληνικό πολιτικό σκηνικό, δυστυχώς δεν μοιάζει να διαθέτει τέτοιες εφεδρείες, και μοιάζει να είναι αγκυλωμένο σε έναν ισχυρό δικομματισμό.
Όμως είναι έτσι; Μήπως η πολιτική θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα, όπως έγινε στη Γαλλία πριν πέντε χρόνια; Κάποιος θα πει ότι οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν. Ναι, αλλά δεν υπήρχαν ούτε στη Γαλλία, πριν από πέντε χρόνια. Στην πολιτική δεν πρέπει να λέμε στα σίγουρα ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι, αν θυμηθούμε ότι μεταξύ 2012 και 2015, ένα μικρό κόμμα του 4,5% και ένας σχεδόν άγνωστος τότε τριανταεξάρης πολιτικός, ο κ. Αλ. Τσίπρας, έκανε ένα «φίνις» και το 2015 το κόμμα του, ο ΣΥΡΙΖΑ, πήρε την πρωτιά και σχημάτισε κυβέρνηση για 4,5 χρόνια.
Σήμερα, το ζητούμενο από τον Πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυρ. Μητσοτάκη, είναι η κυριαρχία στον χώρο του κέντρου. Όμως, αυτό προφανώς δεν μπορεί να γίνει διά της υπερπροβολής του τμήματος του κόμματος που το συναπαρτίζουν εμβληματικοί ακροδεξιοί Υπουργοί και Βουλευτές. Αυτό κι αν είναι πολιτική ανισορροπία!!! Από την άλλη πλευρά, ο κ. Αλ. Τσίπρας, που έκανε το «φίνις» που προαναφέραμε, ενώ το κόμμα του είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του κεντροαριστερού χώρου και αφού με τις ψήφους των κεντροαριστερών, πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που δεν άντεχαν άλλο την αποφορά του σάπιου πλέον, τότε, «Κινήματος», έφτασε να είναι αρχηγός μεγάλου πλέον κόμματος εξουσίας, κάθεται και «ψειρίζει» τις «αριστερές ανησυχίες» μιας μικρής μειοψηφίας στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., και δεν μπαίνει με τα μπούνια στον κεντρώο χώρο.
Αυτή είναι κατά την άποψή μας η κατάσταση. Και φυσικά, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποιος σαν τον κ. Εμ. Μακρόν, ο οποίος τώρα που το ξανασκεπτόμαστε, ίσως δεν χρειάζεται καθόλου. Φυσικά, ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν φαίνεται να εκφράζει το «ρετρό» εκείνου του ΠΑΣΟΚ, αφού είχε κάνει άλλο κόμμα, κόντρα στο ΠΑΣΟΚ!… Επομένως, εδώ είναι τελικά, η γοητεία της πολιτικής, για την οποία αναφερθήκαμε στην αρχή του άρθρου. Αυτός ο χωρίς πολιτική ταυτότητα πλέον πολιτικός, δηλαδή ο κ. Γ. Παπανδρέου, έκανε το θαύμα και τάραξε τα νερά τόσο πολύ, και εν μέσω πανδημίας, ώστε να γίνεται ήδη συζήτηση στους πολιτικούς κύκλους, για μία άκρως ενδιαφέρουσα πολιτική στιγμή στη χώρα. Από την άλλη, τα ΜΜΕ έχουν στάση εντελώς αμήχανη, πιστοποιώντας για άλλη μια φορά, ότι δεν βοηθούν συνήθως στην παραγωγή πολιτικής, αλλά είναι ανήμποροι θεατές των γεγονότων, τα οποία, επίσης συνήθως, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν. Πού είναι οι εφημερίδες π.χ. σαν το «Ελεύθερο Βήμα» του αείμνηστου Δημ. Λαμπράκη, που πρωταγωνίστησε στην έλευση του Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου στην Ελλάδα ή της «Βραδυνής» του Τζώρτζη Αθανασιάδη, που πρωταγωνίστησε στο ανορθωτικό έργο του Κωνσταντίνου καραμανλή το 1974.
Άλλες εποχές θα πει κάποιος, άλλοι άνθρωποι, άλλοι εκδότες, άλλοι πολιτικοί…
Όμως, εδώ και λίγες εβδομάδες, κάτι ψήνεται πολιτικά. Και γι’ αυτό, μία διαδικασία που θα ήταν εσωτερική υπόθεση ενός μικρού κόμματος, του ΚΙΝΑΛ, τώρα προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον. Κι ας είναι μικρή κάλπη για την εκλογή ηγεσίας ενός μικρού κόμματος.
