Του Κώστα Πάντζιου
Δεν θα είχε ενδιαφέρον να ασχοληθούμε πάλι με το ΚΙΝΑΛ, αν δεν έκλεινε ο κύκλος της εκλογής της νέας ηγεσίας του με εντελώς εξωπολιτικά χαρακτηρι-στικά, του τύπου «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο». Τι εννοούμε; Το ότι τα ΜΜΕ, άλλη διάσταση της υπόθεση ΚΙΝΑΛ δεν έψαξαν να βρουν, παρά πόσους πόντους θα πάρει το παλαιό αυτό μικρό κόμμα από τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή μία πολιτική διάσταση, με απούσα την πολιτική ανάλυση και τις πολιτικές προοπτικές, καθώς και τις όποιες αλλαγές ουσίας, στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Με απλά λόγια, η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ ασχολούνται π.χ. με την αριθμητική των ποσοστών, κάτι που ενδιαφέρει τους κομματάρχες, μαζί με τον στενό κύκλο των ανθρώπων που υπηρετούν τους μηχανισμούς των κομμάτων, αντί να κάνουν υπέρβαση και να προβληματίσουν το κοινό τους σε ιδεολογικό και καθαρά πολιτικό επίπεδο.
Κάποιος, ενδεχομένως, θα παρατηρήσει: Μα υπάρχει πολιτική ιδεολογία στην πεζή εποχή μας; Η απάντηση, νομίζουμε, ότι είναι πως ποτέ δεν υπήρχε από μόνη της, αλλά προέκυπτε από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, όταν είχαν και οι δύο αυτοί παράγοντες ως αποστολή την παραγωγή πολιτικής.
Τώρα, όσον αφορά τον νέο πρόεδρο του εν λόγω κόμματος, ξεκίνησε κατά την άποψή μας καλά, δηλαδή χωρίς μεγάλα λόγια, με ρεαλισμό και αίσθηση του μέτρου. Πρώτον αυτό και δεύτερον, δεν μπήκε στον πειρασμό να «δώσει σήμα» για το πόσο συντηρητικός ή προοδευτικός είναι. Και αυτό, σε μια χώρα που δεν υπάρχεις αν δεν δέχεσαι να κυκλοφορείς, οπωσδήποτε, με «κομματική» ταυτότητα, εν τη ευρεία εννοία, βέβαια.
Αυτό είναι μια καλή αρχή. Όπως και το ότι ο κ. Ν. Ανδρουλάκης δεν έπεσε στην παγίδα να υπαινιχθεί τί θα κάνει αν θα χρειαστεί να στηρίξει κυβέρνηση από το ένα εκ των δύο μεγάλων κομμάτων. Άλλωστε, δεν έχει απ’ ό,τι φαίνεται καμία προθυμία για να κάνει τον Μάντη Τειρεσία και να μπει από τίωρα σε καημούς που ταλανίζουν τους αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων.
Προφανές είναι, ότι ο νέος αρχηγός δεν πρόκειται να πετύχει στο έργο του, αν δεν διαμορφώσει μία νέα φυσιογνωμία και ένα νέο πολιτικό περιεχόμενο στο κόμμα του, πράγμα δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Με απλά λόγια, δηλαδή, οι πολίτες που θα επιλέξουν να το ψηφίσουν, να γνωρίζουν εκ των προτέρων πόσο καλύτερη κυβέρνηση θα είναι, είτε η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεχθεί το ΚΙΝΑΛ να συγκυβερνήσει μαζί με ένα εκ των δύο. Ο κίνδυνος όμως να καταφέρουν και τα δύο μεγάλα κόμματα να φέρουν το ΚΙΝΑΛ στα μέτρα τους, είναι μέγας. Και οι δύο «μεγάλοι», σίγουρα θα προσπαθήσουν να το εμπλέξουν στο δικό τους ανταγωνισμό και να του αφαιρέσουν έτσι τη δική του, αυθύπαρκτη πολιτική οντότητα. Αυτό φάνηκε στην πολύ πρόσφατη συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων στη Βουλή, με θέμα τον κρατικό προϋπολογισμό 2022.
Επίσης, κάποιοι πολιτικοί παρατηρητές ρίχνουν και μία αρκετά ρηξικέλευθη ιδέα, στηριζόμενοι στο παράδειγμα της Γερμανίας. Αν π.χ. στις εκλογές που έρχονται, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν επιτύχει αυτοδυναμία, τότε ας κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ τους, όπως έγινε τα τελευ-ταία 8 χρόνια στη χώρα αυτή, με την κοινή κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών. Το ΚΙΝΑΛ, δεν είναι υποχρεωμένο να κάνει συμμαχική κυβέρνηση, ούτε με τη ΝΔ, ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο.
Μόνο που για να γίνει αυτό, χωρίς να χρεωθεί το ΚΙΝΑΛ το κόστος πιθανής ακυβερνησίας, θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να γνωρίζει τις ιδεολογικές και πολιτικές αρχές του κόμματος αυτού, τις πολύ προχωρημένες και τις πολύ προοδευτικές. Και νομίζουμε ότι αυτή θα πρέπει να είναι η προσπάθεια του νέου αρχηγού, από τώρα, καθώς οι εκλογές θα γίνουν κανονικά, έως ένα έτος και κάτι.
