Του Ηλία Καραβόλια
Πριν «πέσει» μια καινοτομία για αληθινό test drive στην αγορά, πολλά εταιρικά στελέχη (όχι μόνο developers ή hi tech specialists στον ευρύτερο start up χώρο) ειδικά τώρα με την αθρόα εισαγωγή ΑΙ εργαλείων, έχουν την τάση να ψάχνουν «κενά».
Να εμπλουτίζουν και να επεκτείνουν δομές του προϊόντος, να πειραματίζονται με νέες φόρμουλες ή coding extensions, σε διάφορα λογισμικά περιβάλλοντα ή σε πλατφόρμες και εφαρμογές.
Υπάρχει όμως ένας όρος στην διεθνή βιβλιογραφία και πρακτική που καλείται «υπερ-καινοτομική υπερπαραγωγή» (ή ultra-hyer innovative over production)
Αυτός o όρος αναφέρεται φυσικά, κυρίως στην ενσωμάτωση τεχνολογιών αιχμής και ρηξικέλευθων διαδικασιών, μέσα ή έξω από μια συνθήκη εξισώσεων, τύπων ή μαθηματικό – στατιστικών δεδομένων, που αλλάζουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και διανέμονται τα λογισμικά, αλγοριθμικά και ΑΙ προϊόντα.
Δεν πρόκειται απλώς για τη χρήση πχ νέων εργαλείων «αλγοριθμικής μηχανικής» ή υπερυπολογιστικών δυνατοτήτων (πχ κάλυψη κενών που ανιχνεύουν οι αυτοματοποιημένες μηχανές αναζήτησης ή που «τρέχουν» με LLMs)
Πρόκειται για μια κατάσταση υπερεντατικής εμβύθισης του αρχιτέκτονα και διαχειριστή του προϊόντος, η οποία ενδέχεται να οδηγήσει, ασυνείδητα συνήθως, σε με μια ιδιόρρυθμη κατάσταση «μη αναγνώρισης ορίων» στην δυνητικότητα των καινοτομικών τεχνολογιών.
Και αυτό συνεχίζεται κυρίως όταν το συνεχές «τάισμα» των αλγοριθμικών μηχανών ενός προϊόντος προκαλεί σωρεία εκροών και αποτελεσμάτων, με στοιχεία και διαγράμματα ή τάσεις, από την υπερεπεξεργασία δεδομένων.
Δεν είναι φυσικά πρωτόγνωρο κάτι άλλο : το φαινόμενο της «νεύρωσης του εφευρέτη» ή του μηχανικού που συναρμολογεί «λύσεις» και δεν εξαιρούνται από αυτό όσοι καταπιάνονται με προγραμματισμό, γραφή κώδικα, καθοδήγηση ΑΙ εργαλείων.
Ο χρήστης – ειδικός ή μη, επαγγελματίας ή όχι – εμβυθίζεται στο συνεχές της ρέουσας παραγωγής νέων αποτελεσμάτων, αλλά δύσκολα αποχωρίζεται το συναίσθημα του «πρέπει να βρει» : το απρόσμενο, το απίθανο, το μοναδικό, έστω και αν αρχίζει να νιώθει ότι αυτό που βρίσκουν οι ΑΙ επεξεργαστές, είναι κάτι σαν «συμμετοχική δραστηριότητα».
Ας είμαστε ειλικρινής : η ΑΙ και τα παράγωγα της, αλλά και κάποια αλγοριθμικά αυτόματα πριν την έλευση της, ενισχύουν συχνά το αίσθημα «ψευδαισθητικής σύμπραξης» και του ιδίου που προγραμματίζει ή ρωτά τις μηχανές αυτές.
Υιοθετείται λοιπόν συχνά μια εκδοχή μόνιμης βελτιστοποίησης παραδοχών, ακόμη και ήδη κωδικοποιημένων εξισώσεων υπολογισμού (πχ φόρμουλες) ή μια τάση «επεκτασιμότητας» δε νέα πεδία και λογισμικά περιβάλλοντα.
Η εργασία με λίγα λόγια, στην εποχή της ΑΙ, της πλατφόρμας, γίνεται ενίοτε από συστηματική συνεχής, εξακολουθητική, ατελεύτητη.
Μια σχεδόν εμμονική αναβάθμιση σε αυτοματισμούς, μοντέλα, συστήματα, εργαλεία, μπορεί να «μοιάζουν» επεκτάσιμες πρόσθετες λειτουργίες, αλλά εξετάζεται πλέον αν συμβάλλουν στο να αυξάνουν ή ίσως απομειώνουν την αρχική αξία ή υπεραξία του προϊόντος.
Αυτή η επιμονή για βελτιστοποίηση ενδεχομένως να μας πείθει «εσωτερικά» – αλλά ίσως να είναι μόνο φαινομενική πεποίθηση – ότι θα παράγει ίσως οριακό πρόσθετο όφελος (άρα νέο προσδοκώμενο εμπορικό αποτέλεσμα και δυνητικό εταιρικό κέρδος)
Ενώ αυτά τα νέα «ψαξίματα» και διορθώσεις» μπορεί να μην προκαλούν πλήρη μετασχηματισμό του αρχικού παραγωγικού μοντέλου μιας καινοτομικής υπηρεσίας ή προϊόντος δημιουργούν συνθήκες αλγοριθμικού ταιηλορισμού : σε απλά ελληνικά, μετατρέπουν κάθε δημιούργημα σε κάτι σαν «απειροστικού λογισμού» εργοστασιακό μηχανισμό που θεωρητικά δεν τελειώνει ποτέ ώστε να μετασχηματισθεί σε «πλήρες εμπόρευμα».
Αυτές οι πιθανές συμπεριφορές μη στοχευμένης υπερδραστηριότητας μας κάνουν να νιώθουμε από .. εφευρέτες, μέχρι εξερευνητές ολοένα και πιο καινούργιων. δυνητικών υπεραξιών.
Αυτό που πρέπει να φοβόμαστε – σε οικοσυστήματα και εταιρίες – είναι να ξεπερνάνε το κρίσιμο σημείο καμπής τελειομανή και υπερδραστήρια άτομα.
Αναφέρομαι σε developers ή designers που ρέπουν σε εργασιομανή συμπεριφορά και σε εμμονή «δημιουργικότητας» ή «ανακάλυψης λύσεων», οποίες μπορεί και να μην υπάρχουν στην αγορά (η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία ή τον ενθουσιασμό πχ ενός πελάτη ή συνεργάτη)
Εν κατακλείδι, υπάρχει μια συμπεριφορική επικράτεια στην χρονικών περιορισμών (αλλά και ορισμένου χρηματοδοτικού κόστους) αλυσίδα παραγωγής hi tech προϊόντων, που χρήζει προσοχής.
Και επαναλαμβάνω, ειδικά μετά την εισαγωγή των ΑΙ αυτόνομων και αυτόματων «συντελεστών παραγωγής».
Είναι κάτι που χρειάζεται στρατηγική διαχείριση και προσωπικά αποκαλώ «νεύρωση υπέρ καινοτομικής υπερπαραγωγής»
Είναι κάτι που συναντάται συχνά, και καίει όχι μόνο κεφάλαια αλλά και thinking capacity ομάδων παραγωγής.
ΥΓ Καμπανάκια δεν χτυπάνε μόνο οι αλγόριθμοι των υπολογιστών και της ΑΙ ώστε να «δομείται» πιθανό όριο ή ενδεχόμενη pivot strategy.
Alerts πρέπει να παράγει και ο ανθρώπινος νους – ειδικά όσων πρόλαβαν την αναλογική εποχή- ώστε να επεξεργάζεται και να σκανάρει αρκετά, με αναλύσεις κόστους/οφέλους, τις τεχνο-εθιστικές υπερδραστηριότητες κάποιων σε κάθε team.
Είναι φυσικά «ηδονικό» να βρίσκει κάποιος συνεχώς κενά και λύσεις, όταν «πετάει» απορίες και παρατηρήσεις, ή ενστικτώδεις σκέψεις, σε ένα ΑΙ σκαπανέα που συνέθετε η απαντήσεις.
Άλλωστε αυτό είναι ένα «καταφύγιο» ψευδό δημιουργικού περιεχομένου, και μη επαγγελματιών του χώρου, μέσα στην χαώδη υπερπληροφόρηση και το σκρολάρισμα (ή την συστημική και βίαιη πολλές φορές καθημερινότητα).
Το ζήτημα είναι να κατανοήσουμε τα «εμπορικά» όρια μιας διαρκούς ερευνητικής δραστηριότητας και μιας μόνιμης βελτιστοποίησης των καινοτομιών που δημιουργούμε εμείς και οι μηχανές μας.
Διότι τότε διαφορετικά «ξεγελάμε» εαυτούς ότι παράγουν, νομίζουν ότι γεμίζουν κενά αγοράς, αλλά μάλλον αντικαθιστούν με «ανακαλύψεις» διαφυγόντα ή και εναλλακτικά εισοδήματα.
Τι προτείνουμε ; Stay always focused on the commercial and income line of creativity.
Σε απλά ελληνικά : μην χάνουμε τον δρόμο μας – μην αφήνουμε την «καινοτομική υπέραναπαράσταση», να μας εκτρέπει από τον εφικτό εμπορικό αποτέλεσμα (το μετρήσιμο)….
