Του Κώστα Πάντζιου
Με το τέλος του δύσκολου 2021, τερματίζονται –τουλάχιστον τυπικά– οι εκδηλώσεις και πάσης φύσεως δραστηριότητες για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Και οφείλουμε κατ’ αρχάς, να αναγνωρίσουμε την επιτυχία του έργου της αρμόδιας Επιτροπής, με επικεφαλής την Κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου, μέσα από αντίξοες συνθήκες, λόγω της επίμονης πανδημίας. Και επίσης, θα συμφωνήσουμε με αυτό που τόνισε σε συνέντευξή της στο «Βήμα», ότι περάσαμε τόσα πολλά αυτά τα 200 χρόνια, ώστε τώρα πια, γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε, σε ό,τι και να μας συμβεί. Πολύ σωστό είναι αυτό, αλλά αν το DNA μας λειτουργεί όπως το περιγράφουν επιστημονικά οι ειδικοί, τότε, αναφορικά με την «προσήλωσή» μας στον εθνικό διχασμό, τα πράγματα μπερδεύονται. Ας μην είμαστε όμως απαισιόδοξοι, αφού αυτά τα 200 χρόνια διχαστήκαμε πολλές φορές, αγρίως, αλλά στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα, η «ορμή» του φαινομένου ήταν πολύ ήπια. Απλώς, μέχρι τα χωριστά καφενεία φτάσαμε. Και μετά το 2015, η όλη «διαμάχη» είχε να κάνει με «κόντρες» ηλικιακής φύσεως και ενδυματολογικού περιεχομένου!… Πάντως, μας εντυπωσίασε, όσους μας αρέσει να διαβάζουμε ιστορία, η διεισδυτική παρουσίαση του καθηγητού του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κ. Roderick Beaton, ότι ο διχασμός μας, που έχει ως αφετηρία την κρίσιμη δεκαετία του 1820, ως προς το πώς θα πορευτεί η χώρα μας πολιτικά και γεωπολιτικά στο μέλλον και με ποιες Δυνάμεις, αυτός ο διχασμός παρακολούθησε πολλές φορές την πορεία μας ως έθνος και έγινε αρκετές φορές αιτία για μεγάλες συμφορές.
Όμως, εμείς πιστεύουμε, ότι αυτά τα 200 χρόνια, οι επιτυχίες του νεοσύστατου κράτους ήταν πολύ περισσότερες από τις αποτυχίες, με πρώτη και μεγαλύτερη την Ελλάδα των σημερινών συνόρων, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Και την όχι μικρότερης σημασίας ένταξη της χώρας –και τυπικά και θεσμικά– στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Πάμε σε άλλο επίτευγμα μεγάλο. Στο ότι αυτή τη στιγμή, μετά από εργώδεις και επιτυχημένες διακομματικές προσπάθειες στην εξωτερική μας πολιτική, καταφέραμε να είμαστε ως χώρα, το σίγουρο και πολύτιμο μέγεθος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στην παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα, και ειδικά για το σύνολο του Δυτικού Κόσμου. Αυτό, έρχεται και δένει με μία αναφορά της Καθηγήτριας Ιστορίας στο ΕΚΠΑ κ. Μαρίας Ευθυμίου, σύμφωνα με την οποία, ένας σημαντικός παράγοντας που συνήγειρε τελικά την Ευρώπη υπέρ του Αγώνα για την Εθνική μας Παλιγγενεσία, όχι μόνο στο επίπεδο της τότε κοινής γνώμης, αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας, ήταν ότι ήμασταν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, πραγματικοί όμως απόγονοι και όχι αχθοφόροι μιας παράδοσης και ενός μεγαλείου. Και τούτο, σύμφωνα με την Κα Μαρία Ευθυμίου, όλοι όσοι είχαν εξουσία την εποχή εκείνη, είχαν διδαχτεί στα μαθητικά τους θρανία τον αξεπέραστο και σήμερα Ελληνικό Πολιτισμό. Την οποία αυτή θαυμαστή παράδοση, δεν την προδώσαμε ως λαός, αλλά την συνεχίσαμε –και την συνεχίζουμε, με τιμητικές διακρίσεις στα Γράμματα, στις Τέχνες, στη διανόηση γενικά, τιμητικές διακρίσεις πολύ σημαντικές, σε σχέση με τον πληθυσμό.
Και τέλος… «τέλος της Ιστορίας» δεν υπάρχει. Εμείς οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι λαοί του πλανήτη, «θα γράφουμε Ιστορία», αλλά ας μας επιτραπεί, ως… εορτάζοντες, να πούμε ότι, με όλα τα λάθη μας, συνεχίζουμε μια παράδοση προσήλωσης στην Ειρήνη, στην Ανοχή και στον Ανθρωπισμό, που την αναγνωρίζουν οι Μεγάλοι φίλοι μας, οι οποίοι συνεχίζουν και αυτοί τον Φιλελληνισμό τους, γιατί νιώθουν ότι τον αξίζουμε. Να τελειώσουμε, με τον Οδυσσέα Ελύτη που είπε «θα πηγαίνουμε μπροστά γιατί είμαστε από καλή γενιά»…
