Του Κώστα Πάντζιου
Είτε γίνει, είτε όχι, η επίθεση των Ρώσων στην Ουκρανία, ο πλανήτης έχει ήδη εισέλθει σε νέο Ψυχρό Πόλεμο, άγνωστης έντασης και διάρκειας. Και όποιος αντέξει…! Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο προηγούμενος Ψυχρός Πόλεμος διήρκεσε από το 1950 και έληξε το 1989, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Δηλαδή, το καπιταλιστικό σύστημα νίκησε και ως θεωρία και ως πρακτική, γιατί ήταν –και είναι– σύστημα που παράγει πλούτο, ενώ το αντίπαλο σύστημα δεν παρήγαγε, τουλάχιστον όσο χρειαζόταν για μια άνοδο του βιοτικού επιπέδου των λαών που συναποτελούσαν την Αυτοκρατορία, ούτε για την χρηματοδότηση του μακρόχρονου ανταγωνισμού, μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ –φυσικά και των λαών του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου και του Ανατολικού Σκοταδισμού.
Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου, ελάχιστα συνειδητοποίησαν την ανάγκη μεταρρυθμίσεων προς την κατεύθυνση του λεγόμενου «Καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Δεν έκαναν υπέρβαση της Ιστορίας, δεν είδαν το μέλλον πέρα από τη μύτη τους, με εξαίρεση τους μεγάλους ηγέτες της Ευρώπης, αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οραματίστηκαν και δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, το μεγαλύτερο ιστορικό επίτευγμα των 300 και πλέον τελευταίων ετών. Όσο για την πολιτική ηγεσία της Ρωσίας, μετά το 1989, εκεί είναι που, πολιτικά, θεσμικά και ιδεολογικά, υπήρξε το απόλυτο τέλμα. Ο κ. Βλαντιμίρ Πούτιν, πράγματι ταλαντούχος στο πολιτικό παιχνίδι, έδειξε τα 20 και πλέον χρόνια που κυβερνά τη Ρωσία, ιδεολογική και πολιτική ακαμψία, καθώς και ταύτιση με τις ανελεύθερες εκδοχές του τσαρισμού και του κομμουνισμού. Και τώρα εισπράττει το κόστος, πολιτικό, γεωστρατηγικό και οικονομικό.
Αυτή είναι η αλήθεια. Δυστυχώς για τον κ. Βλ. Πούτιν, η Ιστορία δεν θα ασχοληθεί πολύ μαζί του, ενώ θα αναδείξει τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ σε μία από τις ελάχιστες προσωπικότητες του κόσμου. Γιατί προσπάθησε να εντάξει την πρώην Σοβιετική Αυτοκρατορία στην οικογένεια των δημοκρατικών λαών, ασχέτως αν απέτυχε.
Τώρα, αν γίνει εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, θα έχουμε ένταση του νέου Ψυχρού Πολέμου, ακαθόριστης διάρκειας. Αν δεν γίνει η εισβολή, πάλι θα έχουμε Ψυχρό Πόλεμο, ίσως περιορισμένης χρονικής διάρκειας και με δυνατότητα ελέγχου των επιπτώσεων –οικονομικών κυρίως– σε Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η Ρωσία δεν μπορεί να αντέξει το κόστος. Διότι η ελευθερία και η δημοκρατία που επικρατεί στη Δύση, με γιστοποιεί τις δυνατότητες του πολίτη, ενώ στο ανατολικό στρατόπεδο εν γένει, αυτό το πλεονέκτημα δεν υπάρχει.
Τι θα πρότεινε κάποιος, με απλή λογική και με γνώση, βέβαια, των γεωστρατηγικών δεδομένων; Θα πρότεινε στην ρωσική πολιτική ηγεσία σύσφιξη των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων της χώρας με την Ευρώπη. Και τη Δύση γενικότερα. Γιατί, γεωπολιτικά, πολιτιστικά, γιατί όχι και θρησκευτικά, ανήκει στο χώρο που προαναφέραμε. Και διότι, μέσα στους αιώνες, η Ρωσία, όποτε είχε αυτή τη σχέση και αυτή την τοποθέτηση, αν μη τι άλλο, απέκτησε ισχύ και κύρος παγκόσμιο. Απλώς θα υπενθυμίσουμε τον Μέγα Πέτρο και την Μεγάλη Αικατερίνη.
Τέλος, για να μη μας κατηγορήσουν ότι ζούμε στο μακρινό παρελθόν, το ματς μπορεί να λήξει με ισοπαλία, χωρίς τέρματα, αλλά αρκετές δεκάδες δισεκατομμύρια θα έχουν φύγει από τις τσέπες των Ευρωπαίων καταναλωτών και θα έχουν πάει στα ταμεία της Ρωσίας, λόγω αύξησης των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
