Του Κώστα Πάντζιου
Κάθε μέρα γίνεται και πιο δύσκολη η προσέγγιση της ουκρανικής τραγωδίας, σε σημείο να καθίσταται προβληματική ακόμη και η αναφορά στο θέμα, χωρίς να μπορεί κάποιος να αποφύγει την κοινοτοπία, πράγμα που είναι πολύ τραγικό. Εν τούτοις, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε παρέμβαση, την εξής: Πρώτον, να θυμίσουμε ότι το ναζιστικό καθεστώς έκανε επιθέσεις και προσαρτούσε γειτονικές με τη Γερμανία χώρες, πάντα με το πρόσχημα του δήθεν κινδύνου που διέτρεχαν γερμανόφωνοι μικροί πληθυσμοί στις χώρες αυτές (π.χ. Αυστρία, Τσεχοσλοβακία). Το ίδιο κάνει και ο Πρόεδρος Πούτιν. Δεύτερον, νομίζουμε ότι μπορεί και να έχει αντιληφθεί, πως οι καιροί άλλαξαν, εις βάρος των κάθε είδους εγκληματικών «καταπατητών». Τρίτον, η Ευρώπη επιτέλους «ξύπνησε», ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος στο σύνολό του «ξύπνησε» και άρχισε ήδη συνολικά εκστρατεία διαφύλαξης της Ειρήνης και των δημοκρατικών θεσμών. Και τέταρτον, η ισχύς της Δύσης σε όλα τα μέτωπα (στρατιωτικά, οικονομικά, θεσμικά, κοινωνικά, ιδεολογικά) είναι ασύγκριτη, πάντοτε ήταν ασύγκριτη. Τώρα, απλώς αποδεικνύεται και κεραυ-νοβόλα!
Και κάτι άλλο, πιο απίθανο και παρακμιακό, ως προς την αξιολόγηση του Προέδρου της Ρωσίας. Είκοσι χρόνια τώρα, πέτυχε να ανορθώσει τη διαλυμένη χώρα του, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, αλλά επειδή υπήρξε δημιούργημα του σοβιετικού αυταρχικού και εγκληματικού «σωλήνα» του καθεστώτος, που και ο ίδιος υπηρετούσε, δεν προσέγγισε καν την ιδέα του εκδημοκρατισμού της χώρας του, δούλεψε σκληρά να ταυτιστεί και να συμμαχήσει με τα ανάλογα αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής και τώρα αρχίζει να πληρώνει το τίμημα.
Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι η πλάνη του, ότι μπορεί να εκβιάσει μέσω της ενεργειακής ισχύος της χώρας του, την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή τον απλό μέσο Ευρωπαίο πολίτη, που θα δει πράγματι να ανεβαίνει το κόστος της καθημερινής του ζωής. Δεν υπάρχει τίποτε που να μοιάζει με αυτήν την αυταπάτη του καθεστώτος Πούτιν. Απόδειξη αυτού, είναι η στάση της Γερμανίας τις ημέρες αυτές, που εξαρτάται κατά 40% από τα ρωσικά ενεργειακά προϊόντα, η οποία έχει γίνει ο σημαιοφόρος της αντιρωσικής εκστρατείας στην Ευρώπη. Αυτό, είναι το σκέτο οικονομικό μέγεθος βέβαια. Το άλλο, το ασύγκριτα πελώριο, είναι το ηθικό. Και το προσφέρει ο Ρώσος Πρόεδρος κάθε μέρα, κατάμαυρο, με τις εικόνες φρίκης που μεταδίδουν τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο.
Και ξαναγυρίζοντας στο θεσμικό και ιδεολογικό κομμάτι της υπόθεσης, ο κόσμος γνωρίζει ότι η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος γεωγραφικός χώρος του πλανήτη, όπου κυριαρχεί το Κοινωνικό Κράτος, πράγμα που ήδη άρχισε τη δράση του, με τις κυβερνήσεις να επιδοτούν τους καταναλωτές καυσίμων. Και άλλωστε, οι εικόνες φρίκης από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, θα κάνουν την δυσκολία με τα καύσιμα να την αντιμετωπίζει ο Ευρωπαίος πολίτης, με άλλον τρόπο απ’ ό,τι παλαιότερα.
Απ’ ό,τι γνωρίζουμε από την Ιστορία, δεν υπάρχει παράδειγμα λάθους μιας ηγεσίας, σαν αυτό που ζούμε, μία εβδομάδα πλέον, δηλαδή να έχει καταφέ-ρει ο Πρόεδρος της Ρωσίας να έχει συσπειρώσει, σαν μια γροθιά, ολόκληρο τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, που πράγματι τα τελευταία 10 χρόνια περίπου, είχε ανησυχητικές περιπτώσεις κατακερματισμού, πολιτικού, βοηθούντος και του απίθανου πρώην Προέδρου των ΗΠΑ. Και να προσθέσουμε ότι στην Ιστορία, όποιος τα έβαλε με όλους, στο τέλος ηττήθηκε.
Είμαστε πολλοί στην Ελλάδα, που όταν μας κυκλώνει το παράλογο, όπως τώρα με τις ενέργειες του κ. Βλ. Πούτιν, καταφεύγουμε στους αρχαίους προγόνους μας και θυμόμαστε δυο λέξεις-κλειδιά: την «Ύβρι» και την «Νέμεσι». Δύο λέξεις για την ερμηνεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και του υπαρξιακού δράματος, που είναι επίκαιρες, κοντά 3.000 χρόνια τώρα!!!
Υ.Γ. Και κάτι ακόμα, αρχαιοελληνικό και αυτό. Και αφορά τον ηρωικό Πρόεδρο της Ουκρανίας, Β. Ζελένσκι: «Αρχή άνδρα δείκνυσι», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, για κάποιους που σνομπάρονταν, όπως ο ηθοποιός Πρόεδρος της Ουκρανίας.
