Του Κώστα Πάντζιου
Οι έννοιες «αποκάλυψη», «Αρμαγεδών», «κατακλυσμός», τείνουν να χάσουν την όποια βαρύτητα και σημασία τους, συγκρινόμενες με αυτά που συμβαίνουν εδώ και ένα μήνα ση Ρωσία και στην Ουκρανία. Πολλοί μίλησαν και έγραψαν για νέο Ψυχρό Πόλεμο. Και πράγματι, μέχρι χτες περί αυτού επρόκειτο. Αλλά από χτες, δεν πρόκειται για Ψυχρό Πόλεμο Ανατολής-Δύσης, αλλά για οικονομικό πόλεμο, αδυσώπητο και θανάσιμο. Και όλα αυτά, για έναν τοπικό πόλεμο, που ευκολότατα θα είχε αποφευχθεί, με βάση πιέσεις που θα ασκούσε η υπερδύναμη Ρωσία, με τουλάχιστον δέκα τρόπους προς την ηγεσία της Ουκρανίας, για το γνωστό θέμα (που δεν ήταν θέμα) των ρωσόφωνων κατοίκων της περιοχής Μομπάς της Ανατολικής Ουκρανίας.
Τι συνέβη και αναποδογυρίζει ο πλανήτης και οι κάτοικοί του θα ζήσουν δύσκολες καταστάσεις; Μα αυτό που είχε συμβεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν: Η αλαζονεία της δυνάμεως, η ύβρις κατά τους αρχαίους ημών προγόνους, από έναν άνθρωπο και κάποιους συνεργάτες του, που γνωστό είναι ότι σε καθεστώς σαν του κ. Πούτιν, δεν συμβουλεύουν σύμφωνα με αυτά που βλέπουν και ακούνε, αλλά με εκείνα που θέλει να ακούσει ο προϊστάμενός τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι ποτέ στην ιστορία των τελευταίων δύο αιώνων τουλάχιστον, τόσο λίγοι άνθρωποι δεν έκαναν τόσο μεγάλη ζημιά στη χώρα τους –και φυσικά και στο λαό της Ουκρανίας– σε τόσο μηδαμινό χρονικό διάστημα. Μιλάμε για την πολιτική ηγεσία της Ρωσίας, προφανώς.
Πρόκειται για μια απίστευτη κατάσταση. Πρόκειται για γεγονότα, τα οποία, αν δεν τα ζούσαμε, δεν θα πιστεύαμε ότι συμβαίνουν. Είναι να χάνει κάθε λογικός άνθρωπος τον μπούσουλα. Μία πράγματι εκτεταμένη σεναριολογία περί πρόθεσης της πολιτικής ηγεσίας της Ουκρανίας να αποφασίσει να κάνει αίτηση για να μπει στο ΝΑΤΟ, ήταν αρκετή για να γίνει χαμός στα πολιτικά επιτελεία της Ρωσίας, δηλαδή η είσοδος μιας χώρας σε ένα στρατιωτικό οργανισμό, που ο Πρόεδρος της Γαλλίας θεωρούσε «εγκεφαλικά νεκρό», η Γερμανία απλά τον αγνοούσε, οι ΗΠΑ με τον απίθανο πρώην Πρόεδρό τους ήταν «περήφανες» που δεν καταδέχονταν να ασχοληθούν μαζί του και με σύνθημα και πράξη το «First America» (Τραμπ)!!! Με μία Ευρωπαϊκή Ένωση κατακερματισμένη, με μία Γερμανία, διά της Καγκελαρίου της κ. Μέρκελ, επανειλημμένως να δεχόταν υποτιμητικές συμπεριφορές, όχι από τη Ρωσία (που ίσως κάποιος να το θεωρούσε κάπως επιτρεπτό), αλλά από ηγέτες σαν τον κ. Τ. Ερντογάν, με τη χώρα του να είναι μονίμως στο κατώφλι του ΔΝΤ!!!
Και ξαφνικά, ο μόνος που «τσίμπησε» στην εν λόγω χονδροειδή προπαγάνδα –που εκτός των άλλων, είχε και στόχο να ξυπνήσει το ανύπαρκτο ΝΑΤΟ– υπήρξε ο Πρόεδρος της Ρωσίας και προέβη στο απονενοημένο διάβημα, στην εισβολή δηλαδή στην ελεύθερη, ανεξάρτητη και αυτόνομη Ουκρανία.
Μετά την πρώτη έκπληξη, ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος αποφάσισε να γίνει μία γροθιά, με πιο ζόρικη (ποια χώρα παρακαλώ;) αν είναι δυνατόν, τη Γερμανία!
Τα πράγματα εξελίχθηκαν και εξελίσσονται τόσο γρήγορα, που ο κάθε απλός πολίτης, αδυνατεί να τα παρακολουθήσει. Δηλαδή, απλά, ο Πρόεδρος της πρώτης υπερδύναμης, κ. Τζο Μπάιντεν, έκανε φοβερή κίνηση και αποκαλώ-ντας τον αντίπαλό του «εγκληματία», δίνει σήμα ακόμη και σε πολίτες που δεν είναι «πολιτικοί αναλυτές», πως δεν θέλει να συναντηθεί μαζί του. Και άρα, την υπόθεση της Ουκρανίας την αφήνει να διεκπεραιωθεί σε κατώτερο επίπεδο, δηλαδή όχι σε επίπεδο κορυφής, προφανώς για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί θέλει να δείξει ότι ο κ. Πούτιν δεν είναι για το μπόι του. Και δεύτερον, θέλει να το χειριστεί το θέμα η Ευρωπαϊκή Ένωση, δίνοντάς της έτσι φτερά για να φτάσει πολιτικά ψηλά. Και αυτό, γιατί έτσι πρέπει να γίνει αν η Δύση θέλει να κερδίσει τον αμείλικτο οικονομικό πόλεμο με τη Ρωσία. Ανακοινώνοντας δε, το σχέδιό του για ενεργειακή στήριξη της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ, τονίζει ότι η χώρα του, στην πράξη, είναι ένα με την Γηραιά Ήπειρο, η οποία έχει αρχίσει, προφανώς, να «ξανανιώνει». Έτσι, έχουμε και άλλη έκπληξη. Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελίσσεται σε μεγάλο ηγέτη της Δύσης. Πολλοί μάλιστα προβλέπουν ότι θα πάρει το Δημοκρατικό Κόμμα την κρίσιμη εκλογή του Νοεμβρίου, για την ανανέωση του 50% των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας, με τέτοια νίκη, που θα αφορά και τα δύο νομοθετικά σώματα.
Τέλος, για τη Ρωσία και την ηγεσία της δεν είναι δυνατόν να κάνει κανείς καμία πρόβλεψη, προφανώς γιατί εκεί υπερέχει αυτό που η λαϊκή σοφία λέει «είναι ένα καζάνι που βράζει».
