Του Γιώργου Κράλογλου
Στα τσιπουράδικα και στους καφενέδες, ως ανεπάγγελτοι, έλεγαν ό,τι τους κατέβαζε η αριστερή τους κούτρα… Για κοινωνικές τάξεις, για ολιγαρχία, για το κεφάλαιο, την πλουτοκρατία…. Ποιος τους άκουγε; Ποιος τους έδινε σημασία; Τώρα όμως ανέβηκαν στο Μαξίμου. Αναγκάστηκαν να δουλέψουν. Είναι “επαγγελματίες” βουλευτές και υπουργοί. Και ότι λένε ακούγονται και διαβάζονται. Δεν το φαντάζονται όμως…
Και δείχνουν (οι περισσότεροι) πως είναι δύσκολο να πιστέψουν ότι έγιναν έμμισθοι με 7.000 ευρώ κατώτερο μηνιαίο μισθό μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες που οι ίδιοι μισούν. Μέσα από τη λαϊκή βούληση που οι ίδιοι ποδοπατούν στις αντιλήψεις τους.
Ότι είναι εξουσία, αλλά μέσα από καθεστώς αστικής δημοκρατίας και όχι από καθεστώς δικτατορίας του προλεταριάτου που επιδιώκουν αλλά δεν τους βγαίνει…
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τα “…θα τον θάψω τρία μέτρα κάτω από το χώμα” ή “…ακόμα δεν είμαστε εξουσία” ή “…λιάζονται στην Ομόνοια”, ή “…ο λαός να φάει γεμιστά”, ή (το αμίμητο) “…μαθαίνουν οι Έλληνες τις ουρές στα συσσίτια και αυτό είναι θετικό” και τα “…τα τροχαία είναι και ταξικά” είναι τεράστια ζητήματα όταν τα λέει αυτός που εισπράττει μισθούς από τις τσέπες του ελληνικού λαού σε περίοδο που το 40% σφαδάζει στην αθλιότητα επίπεδου Αργεντινής και Αφρικής.
Αυτοί όμως εκεί. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Συμπεριφέρονται σαν καθεστωτικοί. Θεωρούν την φτώχεια κατάκτηση του λαού… Την αθλιότητα του λαού επιτυχία της αριστεράς… που τους επιτρέπει να αραδιάζουν όσα ψέματα σκέφτονται όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του.
Βεβαίως το Μαξίμου (βλέπε Κρεμλίνο) παριστάνει πως δυσκολεύεται να καταπιεί τις ανοησίες που λέγονται από τους λίγους ή από τις πρωτοβουλίες της προπαγάνδας τους παραγγέλνει να μαζευτούν… Αλλά δεν κλείνει μα τοποθέτησή του το “περίεργο” θέμα που άνοιξαν οι δικοί του…
Γιατί ναι μεν πρόκειται για αφελείς αλλά (ταυτόχρονα) προσφερόμενους να χρησιμοποιηθούν στο αριστερό παιχνίδι γαντζώματος στην εξουσία… Ακριβώς γιατί είναι αφελείς…
Όπως και να έχει το πράγμα όμως τα δύσκολα για τους συγκεκριμένους αιθεροβάμονες (ή εθελοντές “ακροβολιστές” ) αρχίζουν από τη στιγμή που το Μαξίμου τους αφήνει στην τύχη τους… Δεν τους καλύπτει. Έτσι δείχνει τουλάχιστον.
Και πως να μαζέψουν μονάχοι τους τις ανοησίες που βγήκαν από το ασυγκράτητο στόμα του μίσους για την αστική κοινωνία. Για την μεσαία τάξη. Για την επιχειρηματικότητα. Για τους ιδιώτες επαγγελματίες. Για την αστική κοινωνία.
Η λεβεντιά να το παραδεχτούν είναι ανύπαρκτη. Το ψέμα και η διαστρέβλωση είναι στο πετσί τους. Αρκεί να βρουν κάποιον εχθρό. Κάποιον να τους φταίει.
Και τον βρίσκουν στα μισητά μέσα ενημέρωσης. Στην καταστροφή που δήθεν έχει φέρει η ελευθερία του Τύπου. Στην “κρεατομηχανή” της κοινωνικής δικτύωσης. Στο διαδίκτυο. Στους εκδότες. Στη διαπλοκή. Παντού εκτός από τις δικές τους ευθύνες. Παντού εκτός από τον πλανητικό κόσμο που ζουν.
“Απομόνωσαν φράσεις οι δημοσιογράφοι…” αλαλάζουν. “Διαστρέβλωσαν αυτό που ήθελα να πω”… κλαψουρίζουν, δειλιάζοντας όμως να αναλάβουν τις ευθύνες των λόγων ή και πράξεών τους.
Με αυτή όμως την καθεστωτική νοοτροπία που τους δέρνει που να φανταστούν πως (ως εξουσία) ότι λένε το παρακολουθούν όχι μόνο οι μέσα στην Ελλάδα αλλά και οι έξω.
Πώς να φανταστούν πως όταν η πολιτική τους προπαγάνδα αδειάζει κυριολεκτικά το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης (για να προκάνει να ταΐσει σανό και ψέματα τους οπαδούς του 3-4% της) οχυρώνει την Τρόικα με επιχειρήματα και ταμπουρώνει τους δανειστές σε θέσεις αρνητικές και για την αξιολόγηση και για την συμφωνία.
Είναι όμως πράγματι τόσο αφελείς και απίστευτα ανόητοι όσοι ξεμυτίζουν από την γενική γραμμή της καθεστωτικής νοοτροπίας της σιγής και της ενιαίας συμπεριφοράς ή πρόκειται για τρισάθλιο αριστερό “παιχνίδι” που τους χρησιμοποιεί με υπολογισμό;
Εάν με τις, καθεστωτικής μορφής, δηλώσεις συνδυαστούν τα “κρούσματα” στις ιδιωτικοποιήσεις (“κλάματα” όταν το Μαξίμου υπογράφει πωλήσεις κράτους), στον χώρο της Παιδείας (με ανάθεμα και εξοστρακισμούς), στην αιτιολόγηση της ανυπαρξίας προστασίας του πολίτη, στην επιχειρηματική μετανάστευση, στην γενοκτονία μικρομεσαίων και ελεύθερων επαγγελματιών η πιθανότερη εξήγηση είναι πως πρόκειται για ενορχήστρωση. Γιατί οι σκόρπιες μπαρούφες (καθεστωτικής νοοτροπίας) ακολουθούν (ανελλιπώς) κάθε γεγονός της επικαιρότητας.
george.kraloglou@capital.gr
Πηγή : capital.gr
