Του Κώστα Πάντζιου
Με την έναρξη της δεύτερης εβδομάδας του πολέμου των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, αποκαλύπτονται καθημερινά συνταρακτικά πράγματα, που δεν τα χωράει νους ανθρώπου. Η όλη υπόθεση μπορεί πλέον να καταχωρηθεί στην Ιστορία, όχι με το όνομα «επική οργή», αλλά με το όνομα «επική αλαζονεία». Και τούτο, για τους εξής, κυρίως, λόγους. Με τη σειρά, λοιπόν, η ψευδαίσθηση που επικράτησε στους επιτιθέμενους ήταν, προφανώς, η αίσθηση της δύναμης και της εν συνεχεία απόλυτης αλαζονείας, τέτοιου βαθμού, ώστε περίπου ΗΠΑ και Ισραήλ να πιστεύουν πως η όλη πολεμική κινητοποίησή τους θα γονάτιζε σε λίγα 24ωρα κάθε αντίσταση του καθεστώτος του Ιράν. Και αν δεν παραδίδονταν, ίσως ο στρατός να έπαιρνε πρωτοβουλία για αλλαγή του θεοκρατικού Ιράν των Μουλάδων, προς πιο δημοκρατικό καθεστώς. Αυτό ήταν το πρώτο λάθος, διότι και οι πρωτοετείς φοιτητές της Ιστορικής Επιστήμης γνωρίζουν ότι όταν μία χώρα υφίσταται εισβολή με καταπάτηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, τότε λαός και στρατός και όποιο άλλο κέντρο εξουσίας, συσπειρώνονται και αμύνονται για να υποστηρίξουν την πατρίδα τους. Να θυμίσουμε, έτσι ως παράδειγμα, την περίπτωση της ιταλικής φασιστικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδος και ο λαός, που στέναζε κάτω από το ανελεύθερο τυραννικό και απάνθρωπο δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά, με ένα σώμα και μία ψυχή, το έβαλαν στην άκρη αυτό και αμύνθηκαν και νίκησαν στο αλβανικό μέτωπο τους εισβολείς.
Ένα είναι αυτό. Αλλά στην ηγεσία των ΗΠΑ αποδείχτηκε ότι συμβαίνουν πιο συνταρακτικά πράγματα. Δηλαδή, ένας άνθρωπος, ο Πρόεδρος Τραμπ, αποφασίζει για όλα και ενεργεί, ως αποδεικνύεται, με βάση «αφηγήματα» που ο ίδιος έχει κατασκευάσει και όταν δεν του βγαίνουν, απειλεί καθημερινά τους πάντες και τα πάντα. Επί παραδείγματι, ένα τέτοιο αφήγημα αποδεικνύεται ότι υπήρξε το ότι μόλις η αμερικανική πολεμική μηχανή θα… ορμούσε εναντίον των αντιπάλων, εκείνοι θα παραδίδονταν!!! Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν δεν επαληθεύτηκε η προσδοκία, είναι φανερό πλέον, πως εναλλακτική λύση δεν υπάρχει.
Ένα άλλο τρανταχτό δεδομένο της όλης τραγικής κατάστασης, είναι το ότι, μη υπαρχούσης πολιτικής πλατφόρμας στην όλη υπόθεση από τον κ. Ντ. Τραμπ, εκείνος, ακριβώς μία εβδομάδα από την έναρξη της επίθεσης, θεώρησε ως πολιτικό ελιγμό… το να δηλώσει ότι οι στόχοι της επίθεσης επετεύχθησαν και άρα το τέλος των επιχειρήσεων είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου. Ούτε αυτό, όμως, δεν το επέβαλε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Και κάποιοι αναλυτές παρατη-ρούν ότι δεν συμφωνούν, εν προκειμένω, οι Ισραηλινοί.
Αλλά οι αστοχίες του Προέδρου δεν έχουν, ως φαίνεται, τελειωμό. Και αυτό διότι βλέπει, όπως βλέπουμε όλοι, ότι οι αντίπαλοι δημιουργούν ταυτόχρονα και οικονομικό πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ και της Δύσης, αλλά μέτρα γι’ αυτό το πρόβλημα, αποτελεσματικά μέτρα εννοούμε, δεν λαμβάνονται από τον Λευκό Οίκο. Απόδειξη αυτής της δραματικού πλέον χαρακτήρα, εξέλιξης, συνειρμικά, είναι ότι μόλις ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε, πριν από μία εβδομάδα, ότι το τέλος του πολέμου είναι κοντά, το αργό πετρέλαιο από τα 120 δολάρια το βαρέλι που είχε φτάσει, κατέβηκε η τιμή του στα 93 δολάρια το βαρέλι μέσα σε λίγες ώρες, ενώ ταυτόχρονα πρασίνισαν οι δείκτες στις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές!!! Και ανέβηκαν πάλι, μετά τις νέες δηλώσεις του Τραμπ, που αναιρούσαν τις πρώτες.
Πάμε παρακάτω. Γενική πλέον είναι η αίσθηση ότι στην Ουάσινγκτον, αποτε-λεί ανάμνηση πλέον η πρακτική των συλλογικών πολιτικών αποφάσεων. Και εννοούμε πολιτικών αποφάσεων, στις οποίες συμμετέχουν θεσμικά κέντρα επιρροής, με αποτέλεσμα να έχουμε το φαινόμενο ενός Προέδρου που κάνει κατάχρηση των προσωπικών προνομίων που του παρέχει το Σύνταγμα. Π.χ., μια τέτοια συλλογική απόφαση θα ήταν να μελετηθεί και να επιχειρηθεί μία διερεύνηση για το πώς έχουν τα πράγματα από πλευράς κέντρων εξουσίας στο Ιράν, έτσι ώστε να έχει πράγματι πιθανή επιτυχία η επίδειξη στρατιωτι-κής ισχύος των ΗΠΑ, στους συσχετισμούς δυνάμεων στη χώρα αυτή. Και αν αυτό δεν εξασφάλιζε πιθανή «σύμπραξη» για αλλαγή στο καθεστώς, τότε η επιχείρηση δεν υπήρχε λόγος να γίνει. Και να κάνουμε μία απαραίτητη διευ-κρίνηση. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν αμφιβάλλει πως το καθεστώς στο Ιράν είναι τυραννικό, ανελεύθερο, δικτατορικό. Και άρα, όσα αναφέρουμε εδώ, σε καμία περίπτωση δεν «δικαιώνουν» το εν λόγω καθεστώς.
Σε τελευταία ανάλυση, το λίαν ανησυχητικό στην προκειμένη περίπτωση, είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ, με την Προεδρία Τραμπ, εδώ και ένα χρόνο,δ εν δρουν πολιτικά, αλλά με το θυμητικό, πράγμα που σημαίνει πως πορεύονται λάθος!!! Θα θυμηθούμε πάλι το αρχαίο ελληνικό ρητό «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τι εννοούμε; Το ότι «παίρνει κεφάλι» η Γαλλία, ως πρώτη πολιτική-στρατιωτική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που σημειωτέον, είναι η μοναδική χώρα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με πυρηνικό οπλοστάσιο και με έναν Πρόεδρο πραγματικά μεγάλο πολιτικό ταλέντο. Με βάση το θέμα της επίθε-σης των Ιρανών στις αγγλικές βάσεις στην Κύπρο, ο Μακρόν δήλωσε –και όχι μόνο δήλωσε– ότι όποιος επιτίθεται σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιτίθεται στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι στο οποίο συμφώνησε και η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ως ήταν επόμενο,. Συμφώνησε και ο πρωθυπουργός της Βρε-τανίας, Σερ Κίμ Στάρμερ. Μέχρι πέρυσι, αυτό θεωρούνταν απίστευτο, αλλά τώρα είναι αληθινό. Για τέτοιες ταχύτητες μιλάμε!!! Ας μην ανησυχούν πλέον οι αθεράπευτοι ευρωσκεπτικιστές. Όλα θα γίνουν γρήγορα για την Κοινή Άμυνα και την Εξωτερική Πολιτική.
