Του ΜΑΝΟΥ ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ*
Για να διαπιστώσει κανείς πόσο επικίνδυνη γίνεται μία κατάσταση δεν έχει παρά να ρίξει μία ματιά γύρω του για να δει πόσα πράγματα ακολουθούν ένα φυσιολογικό δρόμο και πόσα όχι. Μάλιστα έχει σημασία και πόσο κρίσιμος για τη ζωή και την καθημερινότητα κάθε πολίτη είναι ο κάθε τομέας που διαπιστώνονται τα μη φυσιολογικά πράγματα.
Πόσο φυσιολογικό για παράδειγμα είναι να διαβάζει κανείς το δημοσίευμα με τη διαπίστωση εγκύρων αναλυτών ότι η Ελλάδα έφθασε στην τέταρτη θέση εξαθλίωσης στον κόσμο, να το θεωρεί κάτι συνηθισμένο ή αδιάφορο και να το αντιπαρέρχεται;
Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, αλλά και πολύ συχνά δυστυχώς, να απεργούν όλα τα μέσα σταθερής τροχιάς καταταλαιπωρώντας εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, χωρίς να έχουν κάποιο συνδικαλιστικό αίτημα, αλλά να διαμαρτύρονται για την απόφαση του εργοδότη τους, δηλαδή του κράτους, να διαχειρισθεί ορθότερα τους διαφημιστικούς χώρους των μέσων αυτών;
Και αλήθεια, από πότε δικαιούνται να έχουν γνώμη, αλλά και άποψη όσοι εργάζονται στα μέσα αυτά, αφού το θέμα για το οποίο απεργούν ανήκει στο αποκλειστικό δικαίωμα του κράτους; (Θα πείτε ποίου κράτους; Αυτού εδώ; Ναι, αυτού εδώ, το οποίο προέκυψε από την ψήφο των Ελλήνων. Καλό, κακό αυτό είναι μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι να το αλλάξουν!) Και εκείνο το ερώτημα που προκύπτει άμεσα είναι γιατί δεν τους έπιασε τέτοιο «κόψιμο» από πολύ χειρότερες αποφάσεις αυτού του κράτους;
Γιατί, επί παραδείγματι, δεν ασχολήθηκε κανείς, όταν αυτό το ίδιο το κράτος διαλύει τον ακρογωνιαίο λίθο του, την Παιδεία, αλλάζοντας κάθε τρεις και λίγο τα συστήματα και δεν μπορεί να εφαρμόσει επιτέλους ένα αξιόπιστο σύστημα για ένα ικανό χρονικό διάστημα; Για το θέμα αυτό πόσες απεργίες έγιναν; Αντίθετα, θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό να κλείνουν τα σχολεία κάθε τόσο από κάθε είδους συνδικαλιστικό αίτημα, τακτικά δε 2-3 φορές το χρόνο για να κάνουν γενικές συνελεύσεις οι καθηγητές και οι δάσκαλοι.
Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι στα μέσα σταθερής τροχιάς ταλαιπωρούν το κοινό ετοιμάζονται οι εργαζόμενοι στην Εγνατία να κάνουν το ίδιο, γιατί ο ιδιοκτήτης του δρόμου, δηλαδή το κράτος, προτίθεται λένε να τον αξιοποιήσει και οι αφεντιές τους δεν θέλουν! Όπως κάνουν και οι αντίστοιχοι στους σιδηροδρόμους και σε κάθε δημόσιο οργανισμό, στον οποίο έχουν αγκιστρωθεί χιλιάδες υπάλληλοι, το πλείστον χωρίς αξιολόγηση ή με άφθονη χρήση πλαστών τίτλων και πιστοποιητικών δεξιοτήτων που δεν έχουν!
Πόσο φυσιολογικό είναι να χάνονται στην άσφαλτο τόσες εκατοντάδες άνθρωποι κάθε χρόνο και να μην βρίσκει το κράτος λίγα κονδύλια για να λειτουργούν οι κάμερες στους δρόμους, όταν το ίδιο βρίσκει αμέσως όσα θέλει αν είναι να δίνει υπερωρίες σε «συμβούλους στρατηγικού σχεδιασμού» με τα γνωστά προσόντα;
Και πόσο φυσιολογικό είναι να γεμίζουν οι δρόμοι με τροχονόμους κάθε φορά που θέλει να μετακινηθεί κάποιος επίσημος, αλλά να μην συναντάς ποτέ κανέναν από την Ειδομένη μέχρι το Γύθειο; Αν υπήρχαν δεν θα είχαν συμμορφωθεί σε μερικά απλά θέματα οι οδηγοί, όπως π.χ. στους πυροσβεστήρες που οφείλουν να έχουν; Πρόσφατα στην Ηλεία δεν κάηκε μία νέα γυναίκα σε ατύχημα, που θα μπορούσε να είχε σωθεί ίσως αν είχαν τα οχήματα πυροσβεστήρες;
Πόσο φυσιολογικό είναι να προσπαθεί ένας (ήταν όντως, ένας και μοναδικός) καθηγητής σε Πανεπιστήμιο να προστατεύσει την περιουσία όλων, δηλαδή το ίδιο το Πανεπιστήμιο, από βανδαλισμούς και να τρώει το ξύλο της χρονιάς του και να δέχεται τις απειλές για να μην μιλάει; Το ίδιο φυσιολογικά είναι να τελούν υπό κατάληψιν πανεπιστημιακά κτίρια επί δεκαετίες ολόκληρες και να θεωρούν, κράτος, δικαιοσύνη και πρυτάνεις το φαινόμενο …φυσιολογικό;
Και μια και είπαμε για κατάληψη, πόσο φυσιολογικό είναι να θεωρείται έτσι η αυθαίρετη κατάληψη περιουσιών (σπιτιών, ξενοδοχείων, πολυκατοικιών κλπ) και, όταν ο ιδιοκτήτης απευθύνεται στο κράτος –την Αστυνομία εν προκειμένω- για να εκδιώξει τους καταληψίες, να δέχεται την προτροπή να πάει στη Δικαιοσύνη, γιατί οι ίδιοι αδυνατούν να τον προστατεύσουν;
Πόσο φυσιολογικό είναι να μην μπορεί πλέον κανείς να διαβάσει μία πινακίδα της τροχαίας στους δρόμους, καθώς την έχουν βάψει με μπογιές ή καλύψει με αυτοκόλλητα;
Πόσο φυσιολογικό είναι να αγοράζει το κράτος πανάκριβα μηχανήματα, τα οποία πληρώνουν οι πολίτες με τους φόρους τους, για να μην χάνονται εκατομμύρια από τη μη πληρωμή εισιτηρίων και σε λίγες μέρες να καταστρέφονται χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί έστω και ένας από αυτούς που τα καταστρέφουν;
Αλλά και να βρεθεί, τι θα πάθει; Έχουν φοβηθεί οι πάντες από την ανομία και έχουν γίνει οι νόμοι τόσο ελαστικοί, που, ακόμη και σοβαρά αδικήματα, που επισύρουν πολυετείς ποινές φυλάκισης, μένουν με τις …ποινές, αφού οι καταδικαζόμενοι χρησιμοποιούν τις πρόνοιες του νόμου και κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα στους βαρυποινίτες που έλαβαν …άδειες και δεν ξαναγύρισαν ποτέ στις φυλακές.
Πόσο φυσιολογικό είναι να μην μπορούν να ασκήσουν τα λειτουργήματά τους γιατροί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι και πολλές άλλες κατηγορίες πολιτών και μάλιστα για πολλούς μήνες;
Αλλά και στην πολιτική καθημερινότητα τα παραδείγματα αφθονούν. Πόσο φυσιολογικό είναι να εγκαλείται ένας πολιτικός που ευρισκόμενος στο εξωτερικό καλεί τους εκεί επενδυτές να επενδύσουν στη χώρα του, στην οποία μάλιστα δεν κυβερνά το κόμμα του, όταν αυτοί που κυβερνούν εγκαλούν ακόμη και τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, επειδή επισκέπτεται ξένους ηγέτες, όταν οι ίδιοι έκαναν ακριβώς το ίδιο;
Πόσο φυσιολογικό είναι το ίδιο το υπ. Άμυνας να διαρρέει ότι τον Ιούνιο στην Κύπρο οι Τούρκοι θα προκαλέσουν θερμό επεισόδιο, όταν αυτή η διαρροή δεν βασίζεται καν σε πληροφορίες, αλλά σε …εκτιμήσεις; Αλλά και πληροφορίες να είχαν, αρμόδιοι ήταν οι δημοσιογράφοι προς τους οποίους έγιναν οι διαρροές ή το κράτος το οποίο αφορούσε η απειλή;
Και για να κλείσουμε με ένα αστείο. Πόσο φυσιολογικό είναι να τρέχει, άρα να ξοδεύει, ένας κάποιος υφυπουργός αποδήμων, που τη μία είναι στη Μποτσουάνα, την άλλη στη Μοζαμβίκη, την άλλη εδώ την άλλη εκεί και ειδικά όπου οι απόδημοι και ομογενείς είναι σπανιότεροι από τα πλατάνια και τα αβοκάντο στη Σαχάρα;
Αν όλα τα παραπάνω θεωρούνται και αντιμετωπίζονται από τους πολίτες ως φυσιολογικά, τότε δεν έχουν άδικο ότι το τέλος αυτής της χώρας με τον τρόπο που την γνωρίσαμε και ζήσαμε σ’ αυτήν δεν είναι μακριά. Αν όλα τα παράδοξα εδώ περνούν για φυσιολογικά, τότε η έννοια του φυσιολογικού έχει χαθεί. Μοιάζει σαν αυτόν που παντρεύεται μία πόρνη από έναν οίκο ανοχής και ελπίζει να ζήσει μία φυσιολογική οικογενειακή ζωή.
Και για να λέμε την αλήθεια, μάλλον πιθανότερο είναι αυτό, παρά να αλλάξουν τα παραπάνω. Γιατί μία πόρνη μπορεί να γίνει και καλή νοικοκυρά και στοργική σύζυγος. Ενώ το Ελληνικό κράτος, όπως το γνωρίζουμε, μάλλον είναι αδύνατον να νοικοκυρευτεί, ενώ σίγουρα είναι ελάχιστα στοργικό στους πολίτες του!
Και μια και είπαμε για αλήθεια. Πόσοι διάβασαν ότι στις ΗΠΑ, σε αυτή τη χώρα του «κακού», έχασε ένας πολιτικός τη θέση του και κάποιοι ακόμη κινδυνεύουν να την χάσουν, όχι γιατί έκαναν κάποια πολιτικά λάθη ή έκλεψαν το κράτος, αλλά γιατί είπαν ψέματα στη Βουλή!
Αν εφαρμοζόταν κι εδώ ένας αντίστοιχος νόμος τότε μάλλον δεν επρόκειτο να μείνει κανένας από το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας. Μιας χώρας που καταρρέει, γιατί έφτασε να θεωρεί φυσιολογικό το παράδοξο, το ανήθικο, το λανθασμένο, το έγκλημα, τον τσαμπουκά, τους βανδαλισμούς, την ανομία, την αντικοινωνική συμπεριφορά, την ανικανότητα, το ψέμα, την έλλειψη γνώσης και παιδείας, την εξαπάτηση του λαού. Αυτός όμως, ο λαός, δεν έφθασε να τα θεωρεί όλα αυτά φυσιολογικά; Άρα, ελπίδα μάλλον δεν υπάρχει αδέλφια.
*Εκδότης Εφημερίδας ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ
