Του Γιώργου Κράλογλου
Η μεταπολίτευση, ως θέατρο παραλόγου ή περιφερόμενο τσίρκο, παρουσίαζε και στην οικονομία αναξιόπιστα σενάρια σε επανάληψη αλλάζοντας μόνο πρωταγωνιστές. Από τον κρατισμό του Παπαληγούρα, στο “Τσοβόλα δώστα όλα”. Και από τις δημιουργικές λογιστικές Παπαντωνίου και Αλογοσκούφη στη δημιουργική ασάφεια του Βαρουφάκη. Για πρώτη φορά όμως η αναξιοπιστία της οικονομίας συνδέεται με τον πρωθυπουργό της χώρας. Με τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά.
Ουδείς διανοείται βεβαίως να απαλλάξει και τον Τσακαλώτο. Και κανείς δεν δίνει συγχωροχάρτι στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Από τον Χουλιαράκη μέχρι τους Παπαδημητρίου, Σταθάκη και Σκουρλέτη (από τότε που διαδέχθηκε τον Λαφαζάνη).
Πώς να διαγράψεις τις ευθύνες τους όταν ουδέποτε έπεισαν (στην πράξη) ότι η κυβέρνηση διαθέτει οικονομικό επιτελείο. Ομάδα οικονομικών υπουργών με κύρος στην άσκηση οικονομικής πολιτικής. Η πρόφαση περί των προτεραιοτήτων στο χρέος και στα μνημόνια δεν αρκεί.
Παρ’ όλα αυτά οι πολύπλευρες ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα για την απώλεια επιχειρηματικής και επενδυτικής εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία υπερκαλύπτουν και αυτές των οικονομικών υπουργών του. Και ας μην έχουν την ευαισθησία να παραιτηθούν αλλά περιμένουν στωικά… την απόλυσή τους.
Πριν ένα ακριβώς χρόνο, το Πάσχα του 2016, προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας έβλεπε και χειροκροτούσε… ανάσταση της ανάπτυξης, από το 2016, που θα εκτόξευε (δικά του τα λόγια) την οικονομία μέσα στο 2017.
Τι μεσολάβησε και καταλήξαμε σε ύφεση 1,5% στο τέλος του 2016; Δεν ήταν σωστά πληροφορημένος ο Αλέξης Τσίπρας ή το παιχνίδι με τα ψέματα, για τα νούμερα στην οικονομία, είναι επίσης “ευλογημένο” από το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα;
Στο τέλος του 2016 (με αφορμή την πορεία των διαπραγματεύσεων για την αξιολόγηση) ο πρωθυπουργός (πάλι προσωπικά) προσδιόριζε ως χρόνο ανάπτυξης της οικονομίας (με ρυθμούς μεγαλύτερους και από εκείνους του 2016…) το πρώτο τρίμηνο του 2017. Προέβλεπε μάλιστα και αδιαχώρητο… σε επενδύσεις και επενδυτές.
Στο Eurogroup του Φεβρουαρίου (πριν λίγες εβδομάδες) ο πρωθυπουργός δεν διέψευσε non paper από το Μαξίμου με τους πανηγυρισμούς για τον τερματισμό της λιτότητας.
Το απέφυγε ακόμη και όταν ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο συντονιστής της οικονομικής πολιτικής αντιπρόεδρος Ι. Δραγασάκης και ο υπουργός Χουλιαράκης μίλαγαν για μικρό καλάθι… Έστω και με μισόλογα. Έστω και μουδιασμένα (φοβούμενοι, προφανώς, τον Φλαμπουράρη που περιμένει να τρίβουμε τα μάτια μας από την ανάπτυξη!!).
Τις προάλλες ο Αλέξης Τσίπρας συγκαλεί υπουργικό συμβούλιο να παρουσιάσει όραμα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Την ίδια ημέρα τον αδειάζουν ΕΛΣΤΑΤ και EUROSTAT με τα νούμερα ύφεσης του 2016.
Τον “μαρκάρει” όμως και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δ. Τζανακόπουλος με το ανήκουστο… ότι το λάθος οφείλεται στο ότι η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη αρχή…
Φεύγει από την Αθήνα η Τρόικα (με διάσταση απόψεων ως προς το τέταρτο μνημόνιο που θα προσυμφωνηθεί το 2017 για να ισχύσει από το 2019) αλλά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εξαγγέλλει στην Θεσσαλονίκη προγράμματα ανάπτυξης στο 2017 και αντίμετρα που θα ανακουφίσουν (λέει) τον χειμαζόμενο λαό της Βορείου Ελλάδος.
Και τώρα ας συσχετίσουμε τις ύψιστες ευθύνες προσωπικά του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα προς την εμφανέστατη έλλειψη επιχειρηματικής εμπιστοσύνης όχι μόνο για το αύριο αλλά και για το σήμερα της οικονομίας.
Η οικονομία μπορεί όντως να λειτουργήσει ως συμπιεσμένο ελατήριο εκτινάσσοντας δράσεις, τομείς και κλάδους σε επίπεδα απρόσμενης (με τα σημερινά δεδομένα) επιτυχίας και ανόδου.
Η Ελλάδα δεν έχει αποσβέσει (ακόμη) το γεωπολιτικό της κεφάλαιο σε συνδυασμό με την γεωγραφική της θέση για κάθε μορφής (βιομηχανικές και –ιδίως– ενεργειακές) επιχειρηματικές και επενδυτικές αναζητήσεις με κατεύθυνση την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνδυαστικά μάλιστα με τους στόχους της Ε.Ε. για παραπέρα βιομηχανική ανάπτυξη της Ευρώπης κατά 20% η σημασία του ελληνικού γεωπολιτικού χώρου είναι μέχρι και προκλητική.
Ο δρόμος αυτός (που περνά αποκλειστικά μέσα από ιδιωτικές επενδύσεις) είναι ανοικτός και βατός και στα απαιτούμενα, 200-250 δισ. ευρώ, κεφάλαια για την επόμενη τριετία ή τετραετία (όπως οι ίδιοι οι επενδυτές υπολογίζουν).
Αρκεί όμως (λένε) οι επενδύσεις να ξεκινήσουν χθες… Και να μην διακοπούν με πολιτικές παρεμβάσεις.
Οπότε απορρίπτοντας (ρητορικά έστω) κάθε σενάριο τρόμου, για διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τι μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα (που σχηματοποιούν από το 2017 και για την επόμενη –προβλέψιμη– διετία) την, υπό μορφή ελατηρίου, εκτίναξη της οικονομίας;
Όταν όμως ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, (ασυντόνιστος προς τα όσα προκύπτουν από τις διαπραγματεύσεις της δική του κυβέρνησης με τους δανειστές) προπαγανδίζει τα προσωπικά του συμπεράσματα ανάπτυξης ενώ (ταυτόχρονα) διαψεύδεται από την στατική υπηρεσία του κράτους του (!!) ποιος θα πείσει επενδυτές να φέρουν κεφάλαια στην Ελλάδα… Αν ήταν τόσο απλό θα πήγαιναν και στον Μαδούρο… Τα ίδια λέει. Τα ίδια υπόσχεται…
george.kraloglou@capital.gr
Πηγή : capital.gr
