Του ΜΑΝΟΥ ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ*
Κλείναμε το προηγούμενο σημείωμά μας με τη φράση ότι δεν υπάρχει ελπίδα και κάθε μέρα, πολλά πράγματα, σημαντικά και ασήμαντα, μας οδηγούν με βεβαιότητα στη διαπίστωση αυτή. Την εβδομάδα που πέρασε ένας υφυπουργός της κυβέρνησης, ο κ. Πετρόπουλος, ο οποίος μας κάνει συχνά να γελάμε με τις παραδοξολογίες του, που φαίνεται να τις πιστεύει, μας έκανε να έχουμε μία ακόμη επιβεβαίωση αυτής της απώλειας κάθε ελπίδας. Μα, θα πείτε, χρειαζόταν μία ασήμαντη φράση ενός ασήμαντου υπουργού αυτής της κυβέρνησης για να διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα;
Δεν φθάνουν οι καθημερινοί βομβαρδισμοί από ειδήσεις που δείχνουν καθαρά τα σημάδια, που θα κάνουν τα χρόνια μας ρημάδια, όπως λένε οι παροιμίες και τα τραγούδια; Δεν φτάνουν οι βανδαλισμοί, που αυξάνονται καθημερινά χωρίς αντίδραση και έφθασαν λέει, μόνο στα ΜΜΜ να ξεπερνούν πλέον σε κόστος το 1 εκ. ευρώ ετησίως;
Και τι είναι αλήθεια το ποσό αυτό εμπρός στο κόστος τόσων ταξιδιών των πρωθυπουργικών αεροσκαφών στο εξωτερικό, όταν ταξιδεύουν χωρίς τον πρωθυπουργό; Ίσως είναι μερικές κάμερες στις εθνικές οδούς, αλλά ίσως είναι και η τροφή μερικών χιλιάδων ανθρώπων που πεθαίνουν από λιμό σε Σομαλία, Υεμένη Σουδάν κλπ. Λαϊκισμός; Τίποτα δεν είναι λαϊκισμός αν απέναντι στην είδηση είναι ανθρώπινες ζωές, αλλά και συντάξεις απόμαχων που πλήρωναν όσα τους ζητούσαν, αλλά τις έχασαν! Οι άνθρωποι είναι ίδιοι όταν πεινάνε, δυσπραγούν, υποφέρουν, σκοτώνονται και αδικούνται.
Όμως δεν ξεκινήσαμε από αυτά, αλλά από την απώλεια της ελπίδας. Αυτό που είχε μείνει στο μαγικό κουτί της Πανδώρας χάνεται σιγά-σιγά και από τα μάτια μας και είναι αυτό που φέρνει την κοινωνία στα όριά της με απρόβλεπτες συνέπειες, ειδικά τώρα, σε μία στιγμή που ουρλιάζουν και οι απέναντι γείτονες, οι οποίοι μάλιστα ετοιμάζονται να αγοράσουν και μερικά άκρως αποτελεσματικά μαραφέτια από τη φίλη μας τη Ρωσία, για την οποία έχουν ξεχάσει όλοι όσοι δεν άνοιξαν ποτέ ένα βιβλίο ιστορίας ότι ουδέποτε ετάχθη με το μέρος της χώρας μας και ότι όλα όσα παραμιλάνε εδώ διάφοροι ονειροπαρμένοι για το ομόθρησκον ή την πολιτιστική μας στροφή στην …Ανατολή, δεν είναι τίποτε άλλο από παραμυθάκια, πολλές φορές καλοπληρωμένα από αυτούς που οφελούν!
Ας γυρίσουμε όμως στον καημένο τον υφυπουργό που εξεφώνησε στους συναδέλφους του της αντιπολίτευσης τη φράση: « Είστε όλοι εντελώς άχρηστοι…». Αυτό, αν το απομονώσουμε χρονικά είναι απόλυτα σωστό. Με μία διαφορά. Ότι αφορά περισσότερο όλους αυτούς που βρέθηκαν από τη θύελλα (την οποία εντέχνως και επί χρόνια υποδαύλιζαν) στη Βουλή και στα υπουργικά ή βουλευτικά έδρανα. Εκεί που δεν ήταν τίποτα άλλο από … τίποτα οι περισσότεροι, άντε και επικεφαλής κανενός τροτσκιστικού ή παλαιοκομμουνιστικού γκρουπούσκουλου, βρέθηκαν σε υπουργικούς θώκους.
Ειλικρινά αγνοούμε σε ποία κατηγορία ανήκε ο κ. υφυπουργός γνωρίζουμε όμως κάλλιστα ότι η κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος αυτής της χώρας δεν έγινε σε μία νύχτα. Χρειάστηκαν μακρόχρονοι αγώνες των συντρόφων του, ειδικά των συνδικαλιστών, οι οποίοι αντιδρούσαν σε οποιαδήποτε δειλή ή τολμηρή προσπάθεια των πρώην κυβερνώντων προς τους οποίους απευθυνόταν η ρήση του ότι είναι άχρηστοι. Μήπως θυμάται ο ίδιος τι έκαναν στη μεταρρύθμιση του Σιούφα, ή, ακόμη περισσότερο του Γιαννίτση, που έχασε και την υπουργική του θέση ή όλων όσων μεσολάβησαν ή τους ακολούθησαν; Μήπως ξεχνά τι έκαναν στους δρόμους τα παλικάρια που κατευθύνονταν από νυν βουλευτές και υπουργούς του κόμματός του;
Αλλά και εκείνον τον αξέχαστο Μάιο του 2011 ποίος μπορεί να πείσει τους Έλληνες ότι όσα έγιναν δεν είχαν την ανοχή, αν όχι τις ευλογίες μερικών εξ όσων συνωστίζονται σήμερα στα βουλευτικά έδρανα; Μήπως αγνοεί ο κ. υφυπουργός ότι όλες οι μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές στις κοινωνίες, όπως αυτή του ασφαλιστικού, το οποίο κακή τη μοίρα χειρίζεται σήμερα, όπως το χειρίζεται, δεν έχουν ανάγκη ευρύτερων συναινέσεων για να προληφθούν όσα δυσάρεστα εκλήθη και ο ίδιος να διαχειρισθεί; Πότε αλήθεια έφθασαν σε μία στοιχειώδη έστω συνεννόηση για οποιοδήποτε θέμα, ειδικά δε γι’ αυτό;
Ακόμη και αυτή η ύστατη προσπάθεια, μετά τον Βαρουφάκειο κατακλυσμό και όσα ακολούθησαν το 2015 για μία εθνική συνεννόηση, δέχθηκε αμέσως τις τορπίλες του αρχηγού του και ετάφη οριστικά και αμετάκλητα τότε. Τι, αλήθεια, ζητά τώρα και από ποίον; Και σε ποίους απευθύνει ότι είναι άχρηστοι αν δεν συναριθμεί με σαφήνεια και τις αφεντιές του και το κόμμα του στη χορεία αυτών των αχρήστων; Και μάλιστα των πλέον επιφανών αχρήστων από όσους κυβέρνησαν αυτή τη χώρα τα νεότερα χρόνια.
Δυστυχώς ο τύπος δεν στάθηκε σε αυτό, καθώς ο υφυπουργός φρόντισε να προσφέρει σε όλους άφθονο γέλιο για άλλη μία φορά με τα περίφημα αγγλικά του ….αρχηγού του. Δυστυχώς όμως όλα τα γέλια θα κοπούν απότομα σε λίγο καιρό, καθώς όλο και πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι από το Μαντείο των Δελφών ξαναφεύγει ο χρησμός προς τον Ιουλιανό και προς τους σύγχρονους και πραγματικούς παραβάτες κάθε ανθρώπινης και θείας εντολής για το ….ασφαλιστικό:
Χαμαί πέσε Δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, μηδέ παγάν λαλαίουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ.
Έχει καταλάβει άραγε τίποτα ο κ. υφυπουργός, η παρέα του και οι «εντελώς άχρηστοι» ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος; Ή δεν βλέπει και αυτός την πηγή που στέρεψε, αφού επί δεκάδες χρόνια την λεηλατούσαν διάφοροι μαστόροι της λεηλασίας των ασφαλιστικών ταμείων; Και τα έλεγε όλα καταλεπτώς ένας Γιάννης Μαρίνος στον Οικονομικό Ταχυδρόμο πάνω από τρεις δεκαετίες πριν, όμως ποίος ακούει και πολύ περισσότερο, ποίος εφαρμόζει πολιτικές που δεν έχουν ένα, δήθεν εξαγνισμένο, αριστερό πρόσημο; Εξάλλου, όλοι όσοι έβλεπαν πιο μακριά και σε αυτούς δεν ήταν σίγουρα ο γκαφατζής υφυπουργός, ήταν ασφαλώς τίποτα φιλελέδες και δεξιά απόβλητα!
*Έκδότης – Αρθρογράφος εφημ. ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ
