Του Ν. Γ. Δρόσου
Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε στη Θεσσαλονίκη την προεκλογική περίοδο και, μαζί, τα χαρτιά του.
Το πρώτο ήταν το αναμενόμενο: παροχές 2,2 δισ. ευρώ, προσεκτικά μοιρασμένες σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες. Το δεύτερο, η δημοσιονομική σοβαρότητα. Το τρίτο, η σταθερότητα. Και το τέταρτο, ίσως το σημαντικότερο, ο φόβος για όσα μπορεί να ακολουθήσουν, εάν η ΝΔ δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία.
Το αφήγημα είναι σαφές: Η Ελλάδα του 2026 είναι καλύτερη από εκείνη του 2019 και του 2023, υποστηρίζει ο πρωθυπουργός. Η οικονομία αναπτύσσεται, το χρέος αποκλιμακώνεται και η επόμενη τετραετία μπορεί να αποτελέσει μία «επενδυτική άνοιξη», με τις επενδύσεις να αυξάνονται από 46 σε 65 δισ. ευρώ.
Υπάρχουν στόχοι, αριθμοί και χρονοδιαγράμματα. Υπάρχει σχέδιο διαχείρισης, δίχως να είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι υπάρχει και όραμα τρίτης τετραετίας.
Ο ίδιος είπε κάτι απολύτως σωστό: κανείς δεν σε ψηφίζει για όσα έχεις κάνει, αλλά για όσα μπορείς να κάνεις ώστε να βελτιώσεις τη ζωή του. Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία του.
Ύστερα από σχεδόν οκτώ χρόνια εξουσίας, δεν αρκεί πλέον να συγκρίνεις το 2026 με το 2019. Κάποια στιγμή η σύγκριση παύει να γίνεται με τους προηγούμενους και γίνεται με τις προσδοκίες που ο ίδιος δημιούργησες.
Ο κ. Μητσοτάκης αναγνώρισε λάθη. Ανέφερε τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την πανεπιστημιακή αστυνομία και την ταχύτητα υλοποίησης του κυβερνητικού έργου. Απουσίασε όμως η μεγάλη εικόνα της αυτοκριτικής. Η αδιαφάνεια, οι υποκλοπές, η κριτική για το κράτος δικαίου, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μοιράστηκε η αναπτυξιακή πίτα δεν βρήκαν ανάλογη θέση στον απολογισμό.
Κι όμως, οι κυβερνήσεις του κλήθηκαν να διαχειριστούν ένα πρωτοφανές χρηματοδοτικό απόθεμα. Μόνον Ταμείο Ανάκαμψης και ΕΣΠΑ 2021-2027 αθροίζουν περισσότερα από 62 δισ. ευρώ.
Το ζήτημα δεν είναι μόνον πόσα χρήματα μπήκαν στην οικονομία. Είναι ποιο παραγωγικό αποτύπωμα αφήνουν και πόσο δίκαια μοιράστηκαν οι ευκαιρίες που δημιούργησαν.
Και μετά έρχεται το μεγάλο πολιτικό χαρτί: η σταθερότητα.
Ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε την αυτοδυναμία, απέδωσε στα κόμματα της αντιπολίτευσης το ενδεχόμενο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας και προειδοποίησε για τον κίνδυνο ακυβερνησίας.
Το δίλημμα έχει σαφώς εκβιαστικά χαρακτηριστικά. Ο κίνδυνος, όμως, στον οποίο παραπέμπει δεν είναι ανύπαρκτος.
Εάν η πρώτη κάλπη δεν δώσει αυτοδυναμία και τα κόμματα επιμείνουν στην άρνηση συνεργασιών, η χώρα μπορεί πράγματι να οδηγηθεί σε άκαρπες διερευνητικές εντολές, υπηρεσιακή κυβέρνηση και δεύτερες εκλογές. Και ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι η δεύτερη κάλπη θα λύσει όσα δεν έλυσε η πρώτη.
Αυτό είναι πραγματικός κίνδυνος για μία χώρα που χρειάζεται πολιτική και επενδυτική σταθερότητα.
Δεν σημαίνει όμως ότι η αυτοδυναμία της ΝΔ αποτελεί τη μοναδική απάντηση.
Η δημοκρατία δεν εγγυάται αυτοδυναμίες. Εγγυάται το αποτέλεσμα της κάλπης και επιβάλλει στα κόμματα να το διαχειριστούν. Η ευθύνη για τον σχηματισμό κυβέρνησης δεν μπορεί να αποδίδεται εκ των προτέρων μόνο στους άλλους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε έτσι μία συνεκτική στρατηγική επανεκλογής: παροχές χωρίς δημοσιονομικό εκτροχιασμό, στόχους έως το 2030, κυβερνητική εμπειρία και απέναντι σε όλα αυτά την προοπτική πολιτικής αστάθειας. Μπορεί να αποδειχθεί αρκετή για να κερδίσει τις εκλογές.
Για να δικαιολογήσει μία τρίτη τετραετία χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη διαβεβαίωση ότι η εναλλακτική είναι χειρότερη. Χρειάζεται να πείσει ότι, ύστερα από οκτώ χρόνια στην εξουσία, έχει ακόμη κάτι καινούργιο να προσφέρει στη χώρα.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.
Πηγή: euro2day.gr
