ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ*
Βρισκόμαστε για μια ακόμη φορά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στη πορεία του Κυπριακού. Έχουμε απέναντί μας, μίαν άκρως επιθετική Τουρκία, μια Τουρκία που έχει αποθρασυνθεί ενώ ταυτόχρονα ανερυθρίαστα διατείνεται ότι επιθυμεί εδώ και τώρα την επίλυση του κυπριακού, μια Τουρκία που αποστασιοποιείται από την ευθύνη της ως εισβολέας και παρουσιάζεται ως ο εποικοδομητικός παράγοντας που κάνει ότι μπορεί για να μας βοηθήσει ” να τα βρούμε”!
Ας προβληματιστούμε.
Γιατί αυτή η ξαφνική ” δήθεν” διάθεση για λύση; Τι να υποκρύπτει αυτή η νέα τακτική άραγε όταν μετά την εισβολή του 1974 και για πολλά χρόνια δεν αποδεχόταν καμιά συζήτηση για την επίλυση του κυπριακού;
Είναι προφανές, και από την μέχρι τώρα εξέλιξη των συνομιλιών προκύπτει, ότι η δική μας πλευρά διολισθαίνει συνέχεια με συνεχείς παραχωρήσεις και μας οδηγεί προς μία τουρκικών προδιαγραφών λύση.
Κι επειδή κάποιοι μας κατηγορούν για αδιαλλαξία και για άρνηση να κάνουμε κάποιους συμβιβασμούς, θα δανειστώ δύο φράσεις από πρόσφατο άρθρο του Σενέρ Λεβέντ για να αποδείξω ότι οι ανησυχίες μας δεν είναι διόλου αβάσιμες.
Μας λέει λοιπόν ο Σενέρ Λεβέντ απευθυνόμενος στους Τουρκοκύπριους που ενεργούν κατά τις βουλές της Άγκυρας:
«Μίλησες για διζωνική δικοινοτική. Το δέχτηκαν.
Είπες να κάνουμε πολίτες και τα αδέλφια μας από την Τουρκία. Είπαν εντάξει.
Είπες έδαφος 29,2%.
Σου είπαν εντάξει με διαφορά μίας εκατοστιαίας μονάδας. Μίλησες για ίσο αριθμό στη γερουσία. Άμα σου είπαν εντάξει κακόμαθες. Ψήλωσες τον πήχη. Σάμπως δεν έφταναν οι εγγυήσεις, ζήτησες και τις τέσσερις ελευθερίες για τον πληθυσμό από την Τουρκία. Εσύ το λες λύση αυτό; Αυτά ούτε καν εγώ ως Τουρκοκύπριος τα δέχομαι. Γιατί να τα δεχτεί ο αδελφός μου ο Ελληνοκύπριος;»
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΗΜΕΡΑ
– Έχουμε αποδεχτεί, ξεκινώντας από τις συμφωνίες υψηλού επιπέδου το 1977 και 1979 καθώς και με την επικαιροποίησή τους 2004 μια δικοινοτική και διζωνική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα του 18% των Τουρκοκυπρίων προς του 82% των Ελληνοκυπρίων.
-Έχουμε δώσει στην Διακυβέρνηση, ίση εκπροσώπηση σε όλα σχεδόν τα όργανα διοίκησης του Ομόσπονδου κράτους.
-Στα οικονομικά έχουμε αποδεχθεί τα χρέη των Τουρκοκυπρίων στην Άγκυρα – χωρίς δεσμεύσεις ότι η Τουρκία θα διαγράψει το χρέος-και ταυτόχρονα διακηρύσσουμε, ότι οι υδρογονάνθρακες , θα διαμοιρασθούν εξ ίσου στις δύο συνιστώσες Πολιτείες.
Αλήθεια, γιατί δεν προβληματίζει ότι η Άγκυρα μπορεί να έχει επιβάλει στο υπό κατοχή τμήμα της Κύπρου, να υπογράψει “συμφωνία” παραχώρησης του συνόλου της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην Τουρκία; Μια συμφωνία που μπορεί να μας δεσμεύει όλους, εάν και εφόσον γίνει αποδεκτή η εκ περιτροπής Προεδρία.
-Στο περιουσιακό έχουμε αναγνωρίσει το δικαίωμα του χρήστη που εγκαταστάθηκε στη γη μας με τη βία και την παραμονή κατοχικών στρατευμάτων- για ένα “δήθεν” μεταβατικό στάδιο. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.
-Πήραμε χάρτη με 29,2%, που δεν περιλαμβάνει την περιοχή της Μόρφου και το πανηγυρίσαμε ως επιτυχία, επειδή για πρώτη φορά η Άγκυρα μας έδωσε χάρτη δια χειρός Ακιντζί.
-Μας επιστρέφουν ένα 5 τοις εκατό, ενώ διατηρούν 11,2% ως λάφυρο και νιώθουμε ότι είναι ικανό αντάλλαγμα, για να τους ανοίξουμε τις πύλες να αλώσουν ολόκληρη την Κύπρο.
-Ταυτόχρονα διατηρούν το 50 και πλέον τις εκατό των ακτών μας, με ότι αυτό συνεπάγεται, τόσο για την τουριστική εκμετάλλευση των ακτών όσο για την αλιεία, αλλά και το εύρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
Αυτή η μοιρασιά, το λεγόμενο πάρε-δώσε, όχι μόνο δίκαιη δεν είναι αλλά και μη λειτουργική. Οι παλιότεροι θυμούνται και οι νεότεροι έχουν διαβάσει για το μπλοκάρισμα, που υπήρξε τα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξ αιτίας του βέτο που προέβλεπαν οι συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου.
Θα θυμούνται τα δεκατρία σημεία , που χρησιμοποίησαν ως ευκαιρία οι Τούρκοι για να αποχωρήσουν από το κυβερνητικό σχήμα της εποχής, αλλά και την ανταρσία που ακολούθησε, και την πράσινη γραμμή που χάραξαν οι Άγγλοι μέσω του ΟΗΕ.
Ο κίνδυνος για τη συνέχιση της παρουσίας μας ως Έλληνες της Κύπρου βρίσκεται προ των πυλών. Ας μαθαίνουμε από τα λάθη άλλων. Είναι προφανές ότι το κρατικό μόρφωμα που στήνεται, είναι ανάλογο αυτού της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Οι τρεις κοινότητες εκεί, δεν συμφωνούν σε τίποτα και η χώρα στην ουσία διοικείται από τον εκπρόσωπο του ΝΑΤΟ. Η σήψη και η διαφθορά βρίσκεται στο ζενίθ, οι άνθρωποι ξενιτεύονται και όσοι παραμένουν εκεί προσπαθούν να επιβιώσουν με μισθούς 200 ευρώ τον μήνα.
Η Τουρκία δεν είναι μια πολιτισμένη χώρα.
Ας αναλογιστούμε όλοι, ότι δεν ζούμε στην κεντρική Ευρώπη, όπου οι ηγέτες μετά τον καταστροφικό πόλεμο αποφάσισαν να ζήσουν εν ειρήνη και γι’ αυτό προχώρησαν στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταργώντας σύνορα και κάθε φραγμό στην διακίνηση ανθρώπων και αγαθών.
Το ιστορικό προηγούμενο της Τουρκίας την ίδια περίοδο, έχει διώξεις του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη το 1955 και το 1963, διώξεις των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών και εποικισμό των νησιών από τρόφιμους φυλακών, αλλά και τα όσα σε σχέση με τους κουβαλητούς της ανατολίας συνέβησαν τα σαράντα δύο και πλέον χρόνια στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της πατρίδας μας. Πέρα από την εθνοκάθαρσης σε βάρος του Ελληνισμού από τους Τούρκους, να θυμίσουμε την Αλεξανδρέττα, όπου η πλειοψηφία των Αράβων κατέστη μειοψηφία και το δημοψήφισμα της αυτοδιάθεσης της περιοχής δεν έγινε ποτέ.
Αλλά και στην οικονομία, που έχει αρχίσει να δείχνει κάποια μορφή βελτίωσης με τις θυσίες όλων μας, μετά την πρόσφατη κρίση, το κούρεμα των καταθέσεων και τα capital controls, όλα δείχνουν ότι αναλαμβάνοντας το κόστος των κατεχομένων που περιλαμβάνει, ας μην το ξεχνάμε και αδιευκρίνιστο αριθμό εποίκων, πολύ φοβάμαι ότι θα γυρίσουμε όχι στο 2013, αλλά σε πολύ χειρότερες ημέρες μια και το κόστος της λεγόμενης, πλαστής ,”επανένωσης” θα είναι ασήκωτο, για τις πλάτες μας.
Αν δε, όπως ακούγεται, φορτωθούμε ακόμη και το κόστος της παραμονής των κατοχικών στρατευμάτων σε μεταβατικό στάδιο, τη πληρωμή των αποζημιώσεων και των ομολόγων, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι το ¨ομόσπονδο¨ κατ’ ονομασία κράτος θα καταρρεύσει.
Κάποιοι μιλούν για δωρητές που θα συμβάλουν στην ανάκαμψη της οικονομίας καθώς και στο θέμα των αποζημιώσεων. Είναι προφανές ότι στην σημερινή διεθνή συγκυρία, με Τράμπ στη διοίκηση των ΗΠΑ και εκλογές σε τρεις σημαντικές χώρες της ΕΕ, η όλη συζήτηση δεν είναι παρά λόγια του αέρα και όνειρο θερινής νυκτός.
Μας τονίζουν ορισμένοι εντός και εκτός Κύπρου για την ανάγκη να υπάρξουν εκατέρωθεν συμβιβασμοί. Ποιος έχει κάνει τους συμβιβασμούς μέχρι σήμερα; Αλήθεια μήπως μπορούν να μας δώσουν μιαν αξιόπιστη απάντηση πάνω σε ποιο θέμα έχουν κάνει έστω μια υποχώρηση οι Τούρκοι; Γιατί κακά τα ψέματα με την Άγκυρα μιλάμε, μέσω των εδώ “εκπροσώπων” της.
Λένε οι Τούρκοι, ότι, σε περίπτωση λύσης θα υποχωρήσουν στο 28,2 έως το 29,2 αντί του 36% που κατέχουν. Το ποσοστό της δήθεν υποχώρησης τους όμως είναι πολύ μικρότερο αν υπολογίσουμε και τη νεκρή ζώνη, που σήμερα βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ΟΗΕ.
Ήδη ο κατοχικός ηγέτης, προκειμένου να πείσει τους ντενκτασικούς για τις υποχωρήσεις επί χάρτου παραδέχθηκε και δημόσια ότι η γη που κατέχουν θα νομιμοποιηθεί με την συμφωνία της λύσης. Πολύ απλά γνωρίζει ότι η τουρκική κατοχή δεν νομιμοποιείται χωρίς τη δική μας υπογραφή μια και αποτελεί διαχρονικό έγκλημα πολέμου.
Στο κρίσιμο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι ανυποχώρητοι μια και στην διάσκεψη του περασμένου Ιανουαρίου, ελλείψει άλλων επιχειρημάτων η Άγκυρα, δια του Τσαβούσογλου μας είπε ότι θα παραμείνουν για να μας προστατεύσουν από τον … ISIS.
Μας κατηγορούν οι θιασώτες της ΔΔΟ ότι με την άρνηση μας να δεχθούμε μια νόθα λύση εμποδίζουμε την επανένωση της Κύπρου.
ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ:
Αρνούμεθα λύση, που δεν θα διασφαλίζει την στοιχειώδη επιβίωσή, την δική μας και των παιδιών μας, στη γη των προγόνων μας.
Δεν είμαστε βολεμένοι όπως υποστηρίζουν οι επικριτές μας με το σημερινό στάτους, που προέκυψε από την εισβολή και κατοχή του 36% της πατρίδας μας από τους Τούρκους.
Δεν δεχόμαστε λύση μια λύση αλά καρτ, που θα ονομάζεται μεν ομοσπονδία αλλά θα λειτουργεί ως συνομοσπονδία, και θα νομιμοποιεί τη παρανομία , θα ανοίγει δρόμο για αδέσμευτη πορεία στο τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο και θα γραφτεί με μελανά γράμματα στην ιστορία ως η δεύτερη ήττα, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του 1974 για τους Κυπρίους στο σύνολό τους, μια και η Τουρκία θα είναι αυτή που θα κινεί τα νήματα.
Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε όπλα απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ελέγξει την Κύπρο από άκρου εις άκρον.
Έχουμε κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο.
Είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχουμε στα χέρια μας έστω και με θυσίες ως νόμισμα το ευρώ.
Η άλλη πλευρά εξακολουθεί να είναι επί ξύλου κρεμάμενη, στηρίζεται οικονομικά στα χρήματα της Τουρκίας, γνωρίζοντας πολύ καλά, παρά τα λάθη μας, ότι δεν είναι παρά μια πειρατική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Βεβαίως δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να αποτρέψουμε τα επακόλουθα της εισβολής και της κατοχής της πατρίδας μας.
Όμως θέλουμε να ορίζουμε τα του οίκου μας. Δεν δεχόμαστε επεμβατικά δικαιώματα και δεν αναγνωρίζουμε σύστημα εγγυήσεων για μια χώρα κράτος μέλος του ΟΗΕ και της Ε.Ε.
Θέλουμε να ελέγχουμε την οικονομία μας και να μην ζούμε με την αγωνία και την ανασφάλεια μιας έωλης συμφωνίας, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να καταπατήσει με την βία και πάλι η Τουρκία.
Θα κλείσω αυτή την σύντομη παρέμβαση μου, με αφορμή την αποχώρηση Ακιντζί από τις συνομιλίες, λόγω της αναφοράς στο ιστορικό γεγονός του ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 στα σχολεία, με ένα ακόμη απόσπασμα άρθρου του Σενέρ Λεβέντ.
Μας λέει ο αρθρογράφος της Αφρίκα απευθυνόμενος στον κατοχικό ηγέτη:
«Παραπονιέσαι για την οχλαγωγία περί ένωσης; Πες μου εσύ τι έκανες. Μήπως δεν γιορτάζεις την 20ή Ιουλίου εδώ και 43 χρόνια; Μήπως δεν γιορτάζεις την ώρα που εκείνοι πενθούν; Αν ένωση σημαίνει προσάρτηση, μήπως 20 Ιουλίου δεν σημαίνει διχοτόμηση; Εσύ γιορτάζεις την κατάκτηση και τη διαίρεση. Κάνεις γιορτές κατά την πιο αιματηρή, την πιο τραγική μέρα της πατρίδας σου.
Σου αρέσει να κλαίει από πόνο η άλλη πλευρά. Περνούν στρατιωτικά τζετ πάνω από το κεφάλι σου φωνάζοντας την κατάκτηση. Πετιέσαι έξω για να χαιρετίσεις τα τζετ. Κρατάς σκοπιές της αυγής στις ακτές της Κερύνειας. Και δεν σου είπαν τίποτα. Δεν σηκώθηκαν να φύγουν από το τραπέζι. Δεν σου είπαν δεν συζητάμε αν δεν τα σταματήσεις αυτά.
Και τώρα εσύ χαλάς τον κόσμο επειδή βγήκε από το στόμα τους η νεκρή ένωση;
Έχεις δίκαιο αδελφέ. Καήκαμε σε αυτό το νησί από τον μπελά της ένωσης. Αλλά εσύ τι έκανες; Αυτό πες μου. Αν εκείνος ζήτησε ένωση, μήπως εσύ δεν ζήτησες διχοτόμηση; Σφετερίστηκες τα εδάφη, τα σπίτια τους. Ακόμα και στον πληθυσμό που μεταφέρθηκε από το εξωτερικό έδωσες τίτλους ιδιοκτησίας γι’ αυτά τα χώματα.
Και πήγες στο τραπέζι ζητώντας νομιμοποίηση για όλα αυτά. Έκλεισες τις πόρτες για 29 χρόνια και δεν επέτρεψες σε κανέναν να δει το άλλο μισό της χώρας του. Κορόιδεψες τα αισθήματα της άλλης πλευράς βάφοντας μια τεράστια σημαία κατάκτησης πάνω στα βουνά τα οποία κατέκτησες με τη βία των όπλων.
Για 43 χρόνια αφήνεις το Βαρώσι να το τρώνε τα φίδια, οι σαρανταποδαρούσες. Δολοφόνησες τον Σολομού μπροστά στα μάτια όλων. Λίντσαρες τον Τάσο χτυπώντας τον στο κεφάλι με σίδερα. Και πάλι δεν δυσαρεστήθηκαν μαζί σου.»
Εμείς θα πούμε δεν θέλουμε να χάσουμε την πατρίδα μας …
Δεν θέλουμε οι Τουρκία να συνεχίσει την κατοχή των εδαφών μας Θέλουμε να μείνουμε στη γη μας …
Θέλουμε να μείνουμε ζωντανοί στον τόπο μας …
(Εισήγηση στην Κ.Ε. του κόμματος της 23ης Φεβρουαρίου 2017)
*ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ Κ.Σ. ΕΔΕΚ ΚΥΠΡΟΥ
