Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς ή μια πραγματικά «καπιταλιστική» κοινωνία, αλλά μια κοινωνία παρεοκρατικού καπιταλισμού και κρατικής πρόνοιας. Δηλαδή, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τον καταναλωτή, αλλά αντίθετα για τα καταναγκαστικά προνόμια της κυβέρνησης.

Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι το μονοπώλιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς. Οι δυνάμεις του ανταγωνισμού θα εισάγουν πάντα νέους ανταγωνιστές σε έναν συγκεκριμένο τομέα, ειδικά όταν υπάρχουν μεγάλα χρηματικά ποσά προς απόκτηση. Ωστόσο, ορισμένοι οξυδερκείς επιχειρηματίες παρατηρούν ότι μπορούν να στραγγαλίσουν τον ανταγωνισμό τους εν τη γενέσει του μέσω του κράτους. Ασκούν πιέσεις για μια νομοθεσία που δημιουργεί τεχνητά εμπόδια εισόδου, παράλογους κανονισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διεξάγονται οι παραγωγικές διαδικασίες, επιδοτήσεις, ειδικούς φόρους ή άλλα εφευρετικά εμπόδια. Είναι πολύ πιο εύκολο να «στραφεί στην πολιτική» κάποιος και να ενώσει τις δυνάμεις του με την κυβέρνηση στην παρασιτική της άντληση πλούτου από την οικονομία. Το όνειρο ενός μονοπωλητή είναι να έχει μια κυβέρνηση να του παραχωρεί το αποκλειστικό μονοπώλιο σε έναν κλάδο.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα παρεοκρατίας στην πράξη. Ωστόσο, ένα ιστορικό παράδειγμα αποδεικνύεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς ρίχνει φως στο πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι μονοπωλητές για να αποκτήσουν ένα τέτοιο κρατικό προνόμιο. Το εν λόγω γεγονός είναι η Μπολσεβίκικη Επανάσταση στη Ρωσία. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι μεγάλες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ – με επίκεντρο τους ομίλους J.D. Rockefeller και J.P. Morgan – βοήθησαν στη χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων χρησιμοποιώντας τα τεράστια κεφάλαια και την επιρροή τους. Μολονότι παραμένει ανοιχτό το ερώτημα εάν οι Μπολσεβίκοι θα είχαν πετύχει στην κατάληψη της Ρωσίας και στην επακόλουθη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς αυτή τη βοήθεια, αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις έπαιξαν σίγουρα ρόλο.

Γιατί όμως αυτές οι «καπιταλιστικές» εταιρείες να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση των Μαρξιστών Μπολσεβίκων επαναστατών; Μήπως τους προσέλκυσαν κρυφά οι κίβδηλες υποσχέσεις του κομμουνισμού; Πιθανότατα, όχι. Ορισμένες εταιρείες που βοήθησαν τους Μπολσεβίκους βοήθησαν επίσης και τους εχθρούς τους, πιθανώς για να έχουν επιρροή σε οποιαδήποτε πλευρά νικούσε. Ως μονοπωλιακοί καπιταλιστές, συνειδητοποίησαν ότι μια αναποτελεσματική οικονομία διοικούμενη από έναν ολοκληρωτικό, σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό παρείχε την τέλεια αιχμάλωτη αγορά για εκείνους, υποθέτοντας ότι θα είχαν καλές σχέσεις με τους σοσιαλιστές μεσίτες της εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι μονοπωλητές μπορούν εύκολα να επιτύχουν την «προστασία» τους από την ολοκληρωτική κυβέρνηση και να εκμεταλλευτούν τους καταναλωτές, οι οποίοι αναγκάζονται να αγοράζουν από αυτούς επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή η ρύθμιση είναι ιδιαίτερα πλεονεκτική όταν η εν λόγω αιχμάλωτη αγορά είναι τόσο μεγάλη όσο η Ρωσία. Επομένως, η συμμαχία μεταξύ αυτών των δύο φαινομενικά εχθρικών ομάδων δεν είναι κάτι δύσκολο να το φανταστεί κανείς.

Αυτή η κατάσταση είναι στην ίδιο μήκος κύματος με τη δημιουργία του Ομοσπονδιακού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (Federal Reserve System). Όπως περιγράφει λεπτομερώς ο Murray Rothbard στην ιστορία του για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, τα ίδια αυτά μονοπωλιακά συμφέροντα – επικεντρωμένα σε μεγάλο βαθμό στους Morgan και Rockefeller – προώθησαν το παρασιτικό Ομοσπονδιακό Σύστημα των Κεντρικών Τραπεζών. Αυτό τους έδωσε ένα τραπεζικό μονοπώλιο στις ΗΠΑ, παρόμοιο, κατ’ αρχήν, με το μονοπώλιο που προσπάθησαν να αποκτήσουν στη Ρωσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μονοπωλιακοί «καπιταλιστές» είναι εχθροί των laissez-faire καπιταλιστών που ακολουθούν την παράδοση των Murray Rothbard, Ludwig von Mises κ.λπ. Οι μονοπωλιακοί μπορεί να διευθύνουν επιχειρήσεις, αλλά εξακολουθούν να οφείλουν τον πλούτο τους στην κυβερνητική εξουσία, όχι στην ικανοποίηση του καταναλωτή.

Οι μονοπωλητές της Wall Street υποστηρίζουν τους Μπολσεβίκους

Πολλά από τα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτό το γεγονός παρουσιάζονται λεπτομερώς στο έργο του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση». Ο Sutton παρέχει σημαντικές αποδείξεις ότι η παραδοσιακή ιδέα πως όλοι οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές είναι άσπονδοι εχθροί δεν είναι αληθής, τουλάχιστον όταν εμπλέκονται οι παρεοκρατικοί καπιταλιστές. Ο Sutton —χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό το Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ— αποκαλύπτει πολλούς ενδιαφέροντες δεσμούς μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων των ΗΠΑ και των Μπολσεβίκων επαναστατών.

 

Για παράδειγμα, μερικά μόνο αξιοσημείωτα γεγονότα που καταγράφει ο Sutton είναι: Ο Λέον Τρότσκι, ένας από τους βασικούς μαρξιστές επαναστάτες, μαζί με τον Λένιν, ο οποίος βοήθησε στην ανατροπή της ρωσικής κυβέρνησης, έλαβε μεγάλη βοήθεια από τους μονοπωλητές της Wall Street κατά την επιστροφή του στη Ρωσία τον Μάιο του 1917, λίγο πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός αφομοιώθηκε από τους μονοπωλητές της Wall Street. Χρησιμοποίησαν την αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στη Ρωσία το 1917 ως κάλυψη για οικονομικούς και πολιτικούς ελιγμούς με τους επαναστάτες εκεί. (Το προσωπικό της αποστολής δεν αποτελείτο μόνο από διπλάσιο περίπου αριθμό χρηματιστών και μηχανικών σε σύγκριση με τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό, αλλά επίσης όλοι οι γιατροί εγκατέλειψαν την αποστολή επειδή ήταν αηδιασμένοι με τους πολιτικούς ελιγμούς των υπόλοιπων μελών).

Μια επιδρομή του 1919 στο Soviet Bureau στη Νέα Υόρκη αποκάλυψε έγγραφα που αποδείκνυαν την αλληλογραφία με τον επικεφαλής του γραφείου, Ludwig Martens, και με πολλές αμερικανικές μεγάλες επιχειρήσεις. Τα έγγραφα δείχνουν ότι ορισμένες από αυτές τις εταιρείες βοήθησαν ακόμη και στη χρηματοδότηση του Soviet Bureau. Η JP Morgan, ελεγχόμενη από την Guaranty Trust Company – ένας σημαντικός χρηματοοικονομικός παράγοντας στη Wall Street – διοχέτευσε παράνομο μπολσεβίκικο χρυσό στις ΗΠΑ, ώστε οι Μπολσεβίκοι να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν κρίσιμες αγορές πόρων από το εξωτερικό. Επιπλέον, το 1922, ο Max May της Guaranty Trust έγινε διευθυντής στην πρώτη Σοβιετική Κρατική Τράπεζα, την Ruskombank, ενισχύοντας περαιτέρω τη σχέση της Guaranty Trust με την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.

Στο Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών, ένα αντίγραφο μιας έκθεσης της Scotland Yard Intelligence του 1919 αναφέρει λεπτομερώς ότι οι κυβερνήσεις γνώριζαν τη σύνδεση του Guaranty Trust με τους Μπολσεβίκους,

Ο Martens βρίσκεται στο προσκήνιο. Δεν φαίνεται να υπάρχει αμφιβολία για τη σύνδεσή του με την Εταιρεία Guarantee [ sic ] Trust, αν και είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μια τόσο μεγάλη και ισχυρή επιχείρηση έχει συναλλαγές με μια μπολσεβίκικη εταιρεία.

Από όλα τα γεγονότα, η επιστροφή του Λέον Τρότσκι στη Ρωσία το 1917 είναι αρκετά ενδιαφέρουσα επειδή ήταν μια κεντρική φυσιογνωμία στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Ο Τρότσκι απελάθηκε από την Ευρώπη εξαιτίας ουσιαστικά «επαναστατικών δραστηριοτήτων» και στη συνέχεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη. Προχώρησε στην απόκτηση αμερικανικού διαβατηρίου σε μια εποχή που το Υπουργείο Εξωτερικών προσπαθούσε να αυστηροποιήσει καθολικά τις διαδικασίες των διαβατηρίων. Ο Τζένινγκς Κ. Γουάιζ, στο βιβλίο του Γούντροου Γουίλσον: Μαθητής της Επανάστασης, ισχυρίζεται ότι ο Γούντροου Γουίλσον χρησιμοποίησε την επιρροή του για να διασφαλίσει ότι ο Τρότσκι θα λάμβανε αμερικανικό διαβατήριο, το οποίο χρησιμοποίησε για να εισέλθει στη Ρωσία.

Αφού ο Τρότσκι χρησιμοποίησε το αμερικανικό του διαβατήριο για να φύγει από τη Νέα Υόρκη, οι Βρετανοί αξιωματούχοι της Αυτοκρατορίας τον απομάκρυναν αυτόν και τους συνεργάτες του από το υπερωκεάνιο SS Kristianiafjord και τους συνέλαβαν στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στις 3 Απριλίου 1917. Συνελήφθησαν επειδή θεωρούνταν ύποπτοι ως Ρωσογερμανοί σοσιαλιστές με στόχο την ανατροπή της υπάρχουσας κυβέρνησης στη Ρωσία, κάτι που, όπως αποδεικνύει η ιστορία, δεν ήταν λάθος. Τώρα η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα. Είναι απολύτως πιθανό ο Τρότσκι να μην είχε καταφέρει να επιστρέψει στη Ρωσία, αν η απελευθέρωσή του από το Χάλιφαξ δεν είχε επιταχυνθεί χάρη σε μερικά ισχυρά άτομα.

Στα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, υπάρχει ένα τηλεγράφημα σχετικά με τον Τρότσκι από έναν εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, τον Νίκολας Αλεϊνίκοφ, προς τον αναπληρωτή γενικό διευθυντή ταχυδρομείου του Καναδά, Ρ.Μ. Κούλτερ. Ο Αλεϊνίκοφ ζητά από τον Κούλτερ να διερευνήσει τον λόγο κράτησης του Τρότσκι και του ζητά να παρέμβει εκ μέρους τους. Ο Άρθουρ Γουλφ της οδού Ιστ Μπρόντγουεϊ 134, στη Νέα Υόρκη, έστειλε επίσης ένα τηλεγράφημα στον Κούλτερ παρόμοιο με αυτό του Αλεϊνίκοφ. Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ταχυδρομείου δεν είχε καμία ευθύνη εντός του στρατού. Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, ο Κούλτερ -αφού επιβεβαίωσε ότι έλαβε τα τηλεγραφήματα- παρενέβη εκ μέρους του Τρότσκι γράφοντας στον Υποστράτηγο Γουίλοουμπι Γκουάτκιν του Υπουργείου Πολιτοφυλακής και Άμυνας στην Οτάβα. Στην επιστολή του, ο Κούλτερ αναπαράγει τα τηλεγραφήματα Αλεϊνίκοφ και Γουλφ και ουσιαστικά εγγυάται την αξιοπιστία τους ως υπεύθυνων ανδρών που ενδιαφέρονται για την κατάσταση στη Ρωσία. Υπονοεί επίσης ότι, εάν ο Γκουάτκιν το κρίνει σκόπιμο, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στις αγγλικές αρχές για να βοηθήσει τον Τρότσκι.

Ο Γκουάτκιν ήταν άνθρωπος με σημαντική επιρροή στον καναδικό στρατό. Έστειλε πολλά υπομνήματα στις διασυνδέσεις του στον καναδικό στρατό – ένα στις 14 Απριλίου 1917 και ένα άλλο στις 20 Απριλίου 1917 – υπονοώντας ότι η κράτηση του Τρότσκι ήταν ενδεχομένως μια αδικία και ζητώντας να επιταχυνθεί η λήψη της απόφασης σχετικά με την απελευθέρωσή του. Αυτή η πίεση από τον Γκουάτκιν φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση του Τρότσκι. Επιβεβαίωσε σε επιστολή του προς τον Κούλτερ στις 21 Απριλίου ότι «οι φίλοι Ρώσοι σοσιαλιστές, πρόκειται να απελευθερωθούν και γίνονται διευθετήσεις για το πέρασμά τους στην Ευρώπη». Χρησιμοποιώντας μόνο τα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, οι λόγοι για τους οποίους ο Κούλτερ και ο Γκουάτκιν βοήθησαν τον Τρότσκι είναι άγνωστοι σύμφωνα με τον Sutton. Ανεξάρτητα από αυτό, είναι ενδιαφέρον το πώς η προσωπική παρέμβαση δύο πολιτών της Νέας Υόρκης, όχι Καναδών, οδήγησε σε μια αλυσίδα γεγονότων που επέτρεψε στον Τρότσκι να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Ρωσία εγκαίρως.

Σύνοψη

Υπάρχει μια πολύ πιο λεπτομερής τεκμηρίωση για τη βοήθεια των μονοπωλίων της Wall Street προς τους Μπολσεβίκους στο βιβλίο του Sutton, και αναμφίβολα πολλά στοιχεία αυτής της σύνδεσης παραμένουν κρυμμένα πίσω από ιδιωτικά αρχεία εταιρειών και απόρρητα κρατικά αρχεία. Σαφώς, δεν θα ήταν ωφέλιμο για τα μονοπώλια αν η γνώση του σχεδίου τους να αξιοποιούν το κράτος γινόταν εύκολο να την ανακαλύψει κανείς. Τα μονοπώλια είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής δράσης, και είναι εκπληκτικό τι κάνουν ορισμένα μονοπώλια για να ασκήσουν πιέσεις υπέρ αυτής της δράσης. Η τεράστια απώλεια ανθρώπινων ζωών, η βία και οι φρικαλεότητες για τις οποίες ήταν υπεύθυνη η Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση αυτών των μονοπωλίων. Για να το θέσω επιεικώς, αυτοί οι μονοπωλητές της Wall Street φαίνεται πως είχαν μια ελαττωματική ηθική πυξίδα αν ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν τέτοιου είδους άτομα για χάρη του χρηματικού κέρδος.

Πηγή: xpressing.substack.com

Το άρθρο Οι κεφαλαιοκράτες που χρηματοδότησαν την μπολσεβίκικη επανάσταση… Του Nathan Triner εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εκτιμήσεις των τελευταίων ετών έκαναν λόγο για το τέλος της παγκοσμιοποίησης. Οι εμπορικοί πόλεμοι, η πανδημία, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις και η επιστροφή των δασμών ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι η εποχή της βαθύτερης διεθνούς οικονομικής ολοκλήρωσης πλησιάζει στο τέλος της. Τα δεδομένα του 2026, όμως, δείχνουν μια διαφορετική εικόνα. Η παγκοσμιοποίηση μετασχηματίζεται, δεν υποχωρεί. Μεταβάλλεται η γεωγραφία και η λογική της. Οι διεθνείς ροές παραμένουν ισχυρές, ωστόσο αλλάζουν τα κέντρα βάρους, οι αλυσίδες αξίας και οι κανόνες του ανταγωνισμού.

Στο πρώτο εξάμηνο του 2026 το παγκόσμιο εμπόριο αγαθών έφθασε τα 13,7 τρισ. δολάρια, αυξημένο κατά 12,5%, ενώ το εμπόριο υπηρεσιών ενισχύθηκε κατά 10,5%.
Μέρος της ανόδου οφείλεται στον υψηλότερο πληθωρισμό, όμως παράλληλα αυξήθηκε ο όγκος του παγκόσμιου εμπορίου αγαθών κατά 3,2% σε ετήσια βάση στο πρώτο τρίμηνο. Οι ψηφιακά παρεχόμενες υπηρεσίες αποτελούν πλέον το 56% των παγκόσμιων εξαγωγών υπηρεσιών. Η διεθνής οικονομία δεν αποσυνδέεται. Οι διασυνδέσεις της αναδιατάσσονται.

Εκείνο που αλλάζει είναι η αρχιτεκτονική των διεθνών αγορών. Για δεκαετίες οι αλυσίδες αξίας οργανώνονταν με κριτήριο το κόστος και την αποτελεσματικότητα. Σήμερα η ασφάλεια εφοδιασμού και η γεωπολιτική αξιοπιστία αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.
Η κλιμάκωση ΗΠΑ – Καναδά, με δασμούς έως 50% και αντίμετρα αντίστοιχης κλίμακας, δείχνει ότι ακόμη και βαθιά ενοποιημένες οικονομίες είναι πλέον διατεθειμένες να επανεξετάσουν εμπορικές σχέσεις δεκαετιών στο όνομα της στρατηγικής και παραγωγικής αυτονομίας.
Η τεχνολογία αποτελεί την καθαρότερη έκφραση αυτής της μετάβασης. Η αξία του εμπορίου αγαθών που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη αυξήθηκε περισσότερο από 40% σε ετήσια βάση στο πρώτο τρίμηνο, ενώ ισχυρή δυναμική καταγράφεται σε ημιαγωγούς και κρίσιμα ορυκτά.

Η νέα παγκοσμιοποίηση οργανώνεται γύρω από chips, data centres, ενέργεια, πρώτες ύλες, δίκτυα και προηγμένη μεταποίηση. Δεν σημαίνει λιγότερη διεθνή διασύνδεση. Σημαίνει ότι η διασύνδεση αποκτά πλέον στρατηγικό χαρακτήρα.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο οξύς ανταγωνισμός ΗΠΑ και Κίνας. Η αντιπαράθεση έχει ξεπεράσει τους δασμούς και τις εμπορικές ανισορροπίες. Αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, τους ημιαγωγούς, τα κρίσιμα ορυκτά, τις βιομηχανικές επιδοτήσεις και τον έλεγχο κρίσιμων αλυσίδων αξίας. Οι δύο πλευρές επιδιώκουν λιγότερες στρατηγικές εξαρτήσεις, μεγαλύτερη τεχνολογική αυτονομία και ισχυρότερη θέση στον επόμενο κύκλο της παγκόσμιας ανάπτυξης.

Αυτό μεταβάλλει τους ίδιους τους όρους του οικονομικού ανταγωνισμού. Το συγκριτικό πλεονέκτημα δεν καθορίζεται πλέον μόνο από το κόστος εργασίας ή την πρόσβαση στις μεγάλες αγορές. Εξαρτάται όλο και περισσότερο από την τεχνολογική ικανότητα, το βάθος των κεφαλαιαγορών, την ενεργειακή επάρκεια, τις υποδομές και τη δυνατότητα κινητοποίησης επενδύσεων σε μεγάλη κλίμακα.

Η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη. Καθώς ΗΠΑ και Κίνα οργανώνουν την οικονομική τους πολιτική γύρω από την τεχνολογική και παραγωγική ισχύ, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί ανάμεσα σε δύο πόλους χωρίς αντίστοιχη ικανότητα να διαμορφώνει τους όρους του ανταγωνισμού.
Διαθέτει μεγάλη αγορά, βιομηχανική βάση και υψηλή τεχνογνωσία, αλλά δυσκολεύεται να μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε επενδύσεις, καινοτομία και οικονομική ισχύ.
Το διακύβευμα δεν είναι απλώς η ανταγωνιστικότητα. Είναι αν η Ευρώπη θα παραμείνει οικονομική δύναμη και όχι απλώς μεγάλη αγορά.

Η απάντηση δεν απαιτεί μια ακόμη ευρωπαϊκή στρατηγική. Οι εκθέσεις Letta και Draghi έχουν ήδη αποτυπώσει τις αδυναμίες και τις αναγκαίες κατευθύνσεις. Δύο χρόνια μετά, το ζήτημα δεν είναι η διάγνωση ούτε η παραγωγή νέων προτάσεων. Είναι αν η Ευρώπη μπορεί να ξεπεράσει τον κατακερματισμό, να κινητοποιήσει τους πόρους και να μετατρέψει τις κοινές προτεραιότητες σε αποφάσεις με την ταχύτητα και την κλίμακα που απαιτεί ο διεθνής ανταγωνισμός.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία δεν μπορεί να σημαίνει περιχαράκωση. Πρέπει να σημαίνει ικανότητα διαχείρισης αλληλεξαρτήσεων, με κρίσιμη παραγωγική, τεχνολογική και χρηματοδοτική ισχύ.

Σε έναν κόσμο όπου η οικονομική ασφάλεια γίνεται μέρος της οικονομικής πολιτικής, το άνοιγμα στις διεθνείς αγορές και η στρατηγική ισχύς δεν αποτελούν αντίθετες επιλογές.

Η νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν θα κριθεί από το αν το διεθνές εμπόριο θα συνεχίσει να αυξάνεται. Θα κριθεί από το ποιος θα ελέγχει τις τεχνολογίες, τα κεφάλαια, την ενέργεια και τις κρίσιμες αλυσίδες αξίας της επόμενης δεκαετίας. Για την Ευρώπη, το διακύβευμα είναι σαφές. Οχι απλώς να προσαρμοστεί στους νέους συσχετισμούς, αλλά να παραμείνει δύναμη ικανή να τους συνδιαμορφώνει.

Ο κ. Δημήτρης Λιάκος είναι οικονομολόγος

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης… Του Δημήτρη Λιάκου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μια ανεπιτυχής προσπάθεια αναθεώρησης του Συντάγματος ολοκληρώθηκε με την δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς καμιά εξαίρεση, τάχθηκαν κατά των κυβερνητικών προτάσεων.

Αυτό σημαίνει ότι εξέλειπε κάθε ελπίδα να περάσουν ορισμένες κρίσιμες συνταγματικές αλλαγές, όπως αυτή της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων, της υπαγωγής στο φυσικό δικαστή των πολιτικών προσώπων, ή την εκλογή των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών.

Το καινούργιο πεδίο πολιτικής αναμέτρησης, πέρασε στο χρόνο παροχής των επιδομάτων του ταμείου ανεργίας. Μια άστοχη προσωπική άποψη του κυβερνητικού εκπροσώπου, έγινε θέμα αντιπαράθεσης κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, κάτι σαν κοκορομαχία σε ξέφραγο κοτέτσι.

Στις ομιλίες στη ΔΕΘ των αρχηγών, ελάχιστα ακούσαμε για τον πρωτογενή τομέα και συγκεκριμένα τον αγροτο-κτηνοτροφικό. Τους αγρότες ως γνωστόν τους θυμούνται όλοι όταν αυτοί κινητοποιούνται, κι όταν κοπάσουν οι αντιδράσεις, τους ξεχνούν.

Όμως η επάρκεια της χώρας σε προϊόντα διατροφής, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, είναι πρώτιστο καθήκον μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Οι αθρόες εισαγωγές δεν δημιουργούν συνθήκες αυτάρκειας και μια κρίση, θα βρει τη χώρα σε αδυναμία σίτισης του πληθυσμού της.

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται στον αγροτικό τομέα ένα 22% του ενεργού πληθυσμού. Από αυτούς το 12% παρουσιάζει μια σοβαρή παραγωγική δραστηριότητα.

Φιλοξενούμενος φίλων βρίσκομαι δυο-τρεις φορές τον χρόνο στην Κυπαρισσία. Εκεί συναντώ έναν φίλο αγρότη με Α κεφαλαίο, που καλλιεργεί 300 στρέμματα και παράγει τρείς φορές τον χρόνο καρπούζια και δύο φορές τον χρόνο ντομάτες.

Τις εκτεταμένες καλλιέργειες καρπουζιού συμπληρώνουν και δύο μεγάλα θερμοκήπια για τις ντομάτες. Ο φίλος μου ο Παναγιώτης Λεβεντογιάννης, που είναι ο πάτερ-φαμίλιας της οικογένειας, έχει κοντά του τον γιό του το Σταύρο και τον εγγονό του, που φέρει το όνομά του. Στην όλη επιχειρηματική δραστηριότητα συμμετέχει και η κόρη του η Γιούλη, που διεκπεραιώνει τις παραγγελίες και έρχεται σε επαφή με τους πελάτες.

Η επιχείρηση του Π. Λεβεντογιάννη εξάγει τα προϊόντα της στο εξωτερικό, που γίνονται ανάρπαστα, χάρις στην ποιότητά τους, αλλά και γιατί παράγει προϊόντα πρώιμα. Η πρώτη σοδειά του καρπουζιού ωριμάζει στις αρχές Μαΐου και οι ντομάτες τον Οκτώβριο.

Ο επιχειρηματίας αυτός, που βρίσκεται πάνω στα χωράφια από την αυγή μέχρι την δύση του ηλίου, δεν έχει δάνεια και δεν παίρνει ούτε ένα ευρώ, από τις κάθε λογής και μορφής επιδοτήσεις. Έχει μια υγιή επιχείρηση, που τη διαχειρίζεται ο ίδιος με την οικογένειά του, με απόλυτη επιτυχία.

Τα τρακτέρ του, γιατί είναι πολλά, είναι εικοσαετίας και στην περίοδο της καλλιέργειας και της συλλογής των προϊόντων απασχολεί 40-50 εργάτες γης. Οι άνθρωποι αυτοί φιλοξενούνται σε σύγχρονα οικήματα και έχουν όλοι, νόμιμα εγκατασταθεί για ορισμένο χρόνο, στην Ελλάδα.

Βλέποντας το νοικοκυριό που επικρατεί στο αγρόκτημα, αναλογίζεται κανείς τι συμβαίνει στη χώρα αυτή και κάποιοι δεν τα βγάζουν πέρα και ζητούν συνεχώς επιδοτήσεις, ενώ άλλοι λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους με ζηλευτή αυτάρκεια και δεν τείνουν προς το κράτος για χείρα βοηθείας.

Γιατί για παράδειγμα και στη Βόρειο Ελλάδα κάποιοι αγρότες, όταν τα καπνά έπαψαν να αποτελούν ένα προϊόν υψηλής ζήτησης, άλλαξαν καλλιέργειες και πέρασαν στα ακτινίδια, εξάγοντας το 95% των προϊόντων τους, μέσω της εταιρίας Ζεύς, πολλαπλασιάζοντας τα έσοδά τους, πολύ πάνω από τα μίζερα 200 ευρώ, ανά στρέμμα.

Πολιτεία και πολιτικολογούντες αγρότες, με ή χωρίς εισαγωγικά, δεν συνεργάζονται δημιουργικά, ώστε να αλλάξουν καλλιέργειες, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να περάσουν από την καχεξία στην ανάπτυξη, που θα τους αποδώσει κέρδη αντί για τις ζημιές, που έχουν με προϊόντα, που δεν είναι ανταγωνιστικά στην αγορά.

Τα τεράστια και αστραφτερά τρακτέρ, που βλέπουμε στις κινητοποιήσεις κάποιων αγροτών, σε κάνουν να αναλογίζεσαι αν αυτά μπαίνουν στο χωράφι ή αν είναι μόνο για βόλτες στα χωριά και στις πλατείες.

Η Ελλάδα έχει εύφορα εδάφη, που προσφέρονται για υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα. Αν σκεφθεί κανείς ότι, από το Ισραήλ, μέχρι τις αραβικές χώρες, οι άνθρωποι προσπαθούν και τα καταφέρνουν να καλλιεργήσουν ακόμη και στην έρημο, τότε θα συνειδητοποιήσει σε ποιον ευλογημένο τόπο ζούμε, που τον αφήνουμε να ρημάζει, συμπληρώνοντας τις διατροφικές μας ανάγκες, με εισαγόμενα αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα.

Με αυτά τα θέματα άραγε, που είναι μείζονος σημασίας θα ασχοληθούν άραγε κάποτε οι πολιτικοί μας, ή θα αρκούνται με τα ρουσφέτια διορισμών ανθρώπων από την επαρχία, στην κορεσμένη πληθυσμιακά Αθήνα;

Το άρθρο Η εγκαταλελειμμένη αγροτική γη… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία. Ο Μαρξ είχε δίκαιο όταν έλεγε ότι το αστικό σύστημα παραγωγής πλούτου, δηλαδή ο καπιταλισμός, έχει μια μοναδική ικανότητα  να μετατρέπει σε πηγή άντλησης κεφαλαίου οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα. Όσο για τον Λένιν πέρα από τη θεωρία του περί χρήσιμων ηλιθίων με πολύ χιούμορ έλεγε ότι οι καπιταλιστές είναι ικανοί να  πουλήσουν στους εχθρούς τους ακόμα και το σχοινί του απαγχονισμού τους.

Σήμερα, στο μέτρο που η τεχνητή νοημοσύνη και η  έκρηξη  των μέσων κοινωνικών δικτύωσης δημιουργούν  ένα πρωτόγνωρο επικοινωνιακό περιβάλλον, ενώ ο πολιτικός λαϊκισμός προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις, μια νέα δραστηριότητα στις ΗΠΑ και όχι μόνον υποθέτουμε, επισημοποιείται  και θεσμικά. Πρόκειται για τις εταιρίες «παραγωγης πολιτικής λάσπης» και οργάνωσης «διαδηλώσεων αγανακτισμένων». Οι πρώτες εταιρείες του είδους δημιουργήθηκαν στην Αμερική προ τριετίας και σε μια από αυτές βασικός εμπνευστής και μέτοχος είναι ο Στήβ Μπάνον, πρώην δεξί χέρι του σημερινού Αμερικάνου προέδρου Ντόναλντ Τράμπ και άτομο με αρκετά πάρε-δώσε με την αμερικανική δικαιοσύνη

Πέραν όμως από την παραπάνω εταιρεία, δυο ακόμα επιχειρήσεις παρόμοιας δραστηριότητας ιδρύθηκαν το 2020 στις ΗΠΑ, με αραβικά κεφάλαια και συμμετοχή σε αυτές δυο ευρωπαϊκών επενδυτικών ταμείων, που εικάζεται ότι ανήκουν σε Ρώσους ολιγάρχες, του στενού περιβάλλοντος Πούτιν.Παράλληλα όμως με αυτές τις εταιρίες οι οποίες θα φορολογούνται τουλάχιστον, περίεργος είναι και ο ρόλος πληθώρας μη κυβερνητικών οργανώσεων(ΜΚΟ),αγνώστων λοιπών στοιχείων και αδήλωτων πόρων.

«Είναι ηλίου φαεινότερον ότι με τη συμβολή της τεχνητής νοημοσύνης και την ψηφιακή τεχνολογία, μπήκαμε σε μια νέα επικοινωνιακή εποχή, στο πλαίσιο της οποίας καθοριστικός θα είναι ο ρόλος του “ψηφιακού όχλου”. Πρόκειται για ένα νέο φαινόμενο, το οποίο θα είναι πολύ πιο τοξικό από αντίστοιχα φαινόμενα της επιρροής των όχλων τότε που δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά, τηλεοπτικά και ψηφιακά μέσα επικοινωνίας….», μας λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Ονφραί και φέρνει στο προσκήνιο ένα κορυφαίο θέμα της εποχής μας.

Αυτό της πλήρους μετατροπής του όχλου σε εμπόρευμα το οποίο εφεξής θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη πολιτική αξία. Επιπροσθέτως δε, αυτή η νέα αξία θα εμπλουτίζεται και με νέες μεθόδους «δολοφονίας χαρακτήρων», μια παληά τακτική η οποία όμως θα ενισχύεται και με υπερσύγχρονες «σοφιστικέ» τεχνολογίες. Ήδη δε, υπάρχουν αρκετά ζωντανά παραδείγματα στο Διαδίκτυο που επιβεβαιώνουν του λόγου μας το ασφαλές.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, εδώ και αρκετά χρόνια, με τη βοήθεια κάποιων μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ) και ανθρώπων που συνεργάζονται με   ξένες πρεσβείες, βάλλονται δια της μεθόδου των «ψηφιακών ψιθύρων», αλλά και άλλων μέσων, συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίζονται ως διεφθαρμένα και συμμετέχοντα σε «εγκληματικές οργανώσεις», όταν κανένα απολύτως στοιχείο δεν επιβεβαιώνει μια τέτοια κατάσταση.

Βεβαίως, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη , που έχει σταλινικό κόμμα στο Κοινοβούλιό της με καλό  ποσοστό και με καταστατική του αρχή την εγκατάσταση δικτατορίας, εύκολα συνάγεται ότι για τους «παραγωγούς λάσπης» οι συνθήκες είναι άριστες. Προφανώς δε, αυτό θα φανεί και στις προσεχείς εκλογές, με τα κόμματα της λάσπης και των άναρθρων κραυγών και απειλών να εκπροσωπούν σχεδόν εικοσι Έλληνες στους εκατό στη Βουλή

Παρόμοια φαινόμενα ήδη με ανοδικό ρυθμό είναι ορατά και ενεργά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα πολιτικά άκρα, όπως το γερμανικό Afd, ενισχυμένα και με αριστερό αντισημιτισμό  παίζουν άνετα μπάλα σε φιλικά τους γήπεδα.Και το ερώτημα είναι που μπορεί να οδηγήσει η χρήση λάσπης και η συναφής με αυτήν πνευματική εξαχρείωση, σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη, ανατρέπει υποδομές της οικονομίας, θεσμούς της κοινωνίας και αρχές της φιλοσοφίας, ενώ το γεωπολιτικό τοπίο μετασχηματίζεται, όχι χωρίς τριγμούς.

Το άρθρο ΟΙ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΟΧΛΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ?… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή τις τελευταίες μέρες, που τόσος κόσμος μαζεύτηκε και θρήνησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, και τόσοι άνθρωποι στα αμάξια ακούνε τα τραγούδια του, δημοσιεύτηκαν αρκετές αναλύσεις και απόψεις – μερικές κάπως υπερφιλοσοφημένες και κοινωνιολογικές, και μερικές απλά «ανθρώπινες».

Όμως για κάποια φαινόμενα, όπως το αυθόρμητο λαϊκό συναίσθημα, καλό είναι να πετάμε τις τηβέννους του κοινωνικού κατήγορου, και την ψευτοκουλτούρα του ποιοτικού από πάνω μας, και απλά να σιωπούμε, να σκεφτόμαστε, και κυρίως να νιώθουμε.

Να νιώθουμε πρώτα απ όλα τους πολλούς. Και να σκεφτόμαστε γιατί άραγε ταυτίζονται σε επιλογές, βιώματα , ανάγκες, συναισθήματα.

Και δεν βλάπτει να ψάχνουμε την μεγάλη εικόνα, να θυμόμαστε Χρήσιμο βιβλίο που μας θυμίζει κυρίως ότι στο Μπουρνάζι, στη Νίκαια, στο Αιγάλεω, και στην δυτική Αττική γενικότερα, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα : όχι των celebrities και των bistro ή των πολυτελών clubs των νότιων και των βόρειων προαστίων.

Συστήνω λοιπόν ένα βιβλίο γραμμένο από την Ναταλία Κουτσογέρα, κοινωνική ανθρωπολόγος στο Πάντειο, που προ δύο ετών έγραψε για την πολιτισμική και «αισθητική» συμπεριφορά, και κυρίως τις επιτελέσεις του λαϊκού στις υποκειμενικότητες, κάτι που αφορά αυτούς ακριβώς «τους πολλούς» στην νεοελληνική κοινωνία.

Αξίζει να το μελετήσουμε ώστε να γειωθούμε με την πραγματικότητα – να αναρωτηθούμε και να καταλάβουμε πχ γιατί το λαϊκό τραγούδι άλλαξε, γιατί το πολιτισμικό στοιχείο είναι αποτυπωμένο σε κάθε εποχή με διαφορετικό τρόπο – από αυτόν που σχολιάζουν στήλες «ποιοτικών» και «καλλιτεχνικών» κριτικών ή αναρτήσεις στα social άλλου ύφους, άλλης αισθητικής.

Η συγγραφέας ξεκινάει ψάχνοντας το διασκεδαστικό ίχνος στην νεολαία – και όχι μόνο – της Δυτικής Αττικής, εκεί που ζει ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Αφού επισκεφθεί έννοιες αναγκαίες και επιστημολογικούς προσανατολισμούς, ως ανθρωπολόγος ερευνήτρια εξετάζει πώς λειτουργούν τα μουσικά και καλλιτεχνικά μοτίβα στους «λαϊκούς» νεανικούς πληθυσμούς.

Ουσιαστικά μας ξεναγεί στο τι σημαίνει σήμερα, στην ψηφιακή εποχή – όπου οι τάξεις και η αισθητική αναμιγνύονται -«νεανικοί πολιτισμοί»

Πώς βιώνει στην πραγματικότητα την νύχτα και την διασκέδαση ο ντελιβεράς, η σερβιτόρα, ο φοιτητής που κάνει και μεροκάματο, το παιδί που δεν σπουδάζει αλλά επιβιώνει με μια τέχνη ή μια ειδικότητα χειρωνακτικής εργασίας.

Το βιβλίο μας δείχνει γιατί πχ το τραπ κατέλαβε τον κόσμο των νέων – κυρίως στις δυτικές συνοικίες- γιατί το pop ελαφρολαϊκό τραγούδι κυριαρχεί ξανά στην νυχτερινή λαϊκή διασκέδαση.

Η Κουτσογερα επεξεργάζεται ως επιστήμονας τις χωροχρονικές οριοθετήσεις, τις μεθοδολογικές διαδρομές ώστε να κατανοήσει ( και να μας κάνει να προβληματιστούμε) αυτήν την ζήτηση για «τρέλα», για εκκεντρικότητα : αυτή την σχέση πχ ακόμα και ναρκωτικών ουσιών και μουσικών ακουσμάτων, που δίνει ενδεχομένως ψευδαισθητικές διεξόδους σε φτωχά λαϊκά παιδιά, που καταναλώνουν ποτό και χρόνο μαζί, χαμένα μερικά μέσα σε μη προσδιορισμένες έμφυλες ταυτότητες, με ευνουχισμένα όνειρα ενίοτε, ή με ροπή να βγουν έξω από την «δύσκολη» σκηνή της οικογένειας, της γενεαλογίας, της εθνογραφικής βιοπάλης.

Κάνει ανάλυση του στιχουργικού και οπτικο-ακουστικού περιεχομένου των μουσικών επιλογών, ώστε να δείξει πώς πχ η εμπορική χιπ χοπ μουσική (ραπ και τραπ) διασταυρώνονται με τα λαϊκά παλιά τραγούδια για να παραγάγουν ροές νοημάτων και ανάμεικτα συναισθήματα.

Παρατηρεί και καταγράφει την απλωμένη «ψυχική ευφορία» και το πως υποχώρησε η ξενομανία πχ των νεολαίων από τα ‘80s και τα ‘90s στις σημερινές επιλογές : στις «συναισθαντικές επιτελέσεις στο ελληνάδικο, στη λαϊκή και τραπ μουσική»

Η συγγραφέας βλέπει το συμβολικό κεφάλαιο πίσω από την λαϊκότητα και την πολιτισμική επιλογή των νέων, και εξηγεί αυτή την «αναπαραστατική οριακότητα» που επικρατεί (πχ το παράδειγμα των επικίνδυνων πως «εκφράζεται», το φύλο με την μουσική, γιατί κυριαρχεί η αισθητική των θηλυκοτήτων αλλά και γιατί ταυτόχρονα μπορεί να έχουμε σε νέα αγόρια αρρενωπές «επιτελέσεις της κοινωνικής οδύνης, του ερωτικού πόνου και της αλητείας»

Το βιβλίο ουσιαστικά εξηγεί την κοινωνιολογική διάσταση του «ελληνάδικου» που περιλαμβάνει μαζί λαϊκή και τραπ μουσική, μια αναπαραστατική μίξη από αποδομημένες ταυτότητες, και μας δείχνει πώς δομείται το φαίνεσθαι του εαυτού (μια ενδεχομένως “άλλη” δήλωση ταυτότητας) σε αγόρια, κορίτσια, gay, bisexuals, μέσω της μουσικής έκφρασης και της μαζικής εκδοχής, της λαϊκότητας ….

Το άρθρο «Γέννημα θρέμμα Δυτικής Αττικής»… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Στο καλό και να μας γράφεις!». Αυτή θα μπορούσε να είναι η κυνική αντίδραση της κυβέρνησης των Εργατικών στην απόφαση του Κρις Ρόκος, ενός από τους κορυφαίους φορολογούμενους της χώρας, να αποχωρήσει. Ας μην ξεχνάμε ότι το κόμμα των Εργατικών λαμβάνει μεγάλες δωρεές από τα σκληροπυρηνικά εργατικά σωματεία. Επιπλέον, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων (με «βαθιές» αριστερές καταβολές) ποτέ δεν είδε με «καλό μάτι» την επιτυχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Πέρυσι ο Ρόκος δήλωσε ως ο τρίτος υψηλότερος φορολογούμενος της Βρετανίας, με συνεισφορά 330 εκατ. στερλίνες στα ταμεία του υπουργείου Οικονομικών. Ο Ρόκος είναι ιδρυτής της Rokos Capital Management, γνωστού μακροοικονομικού hedge fund με περιουσιακά στοιχεία στα περίπου 15 δισ. στερλίνες. Πέρυσι, έλαβε εισόδημα από το δικό του hedge fund 477 εκατ. στερλίνες, κάτι που προκάλεσε την προαναφερθείσα μεγάλης έκτασης φορολογική συνεισφορά. Να σημειωθεί, επίσης, ότι είναι και φιλάνθρωπος, με πρόσφατη συνεισφορά 190 εκατ. στερλίνες στο University of Cambridge. Η δωρεά έγινε για την ίδρυση μιας σχολής διακυβέρνησης για την εκπαίδευση μελλοντικών πολιτικών ηγετών. Προφανώς, μελλοντικοί (αριστεροί) ηγέτες δεν θα είναι και τόσο ευπρόσδεκτοι εκεί…

Σύμφωνα με τους «Times» του Λονδίνου ο Ρόκος κατάλαβε ότι πρέπει να αποχωρήσει όταν πέρυσι κυκλοφόρησαν φήμες, σύμφωνα με τις οποίες οι Εργατικοί σκέφτονταν να επιβάλουν φορολογία εξόδου μέχρι και 20%(!) σε όσους αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Πιο ώριμες σκέψεις επικράτησαν, όμως, και δεν προχώρησαν οι Εργατικοί στο μέτρο αυτό γιατί η επιχειρηματική κοινότητα τους δήλωσε ότι κανείς σοβαρός και εύπορος επιχειρηματίας δεν θα «πάταγε πια πόδι» στη Βρετανία!

Ο Ρόκος γνωρίζει ότι ο υπουργός Οικονομικών Τζον Χίλι αρνείται να αποκλείσει νέα επιδρομή φόρων στον ερχόμενο προϋπολογισμό του Οκτωβρίου προκειμένου να στηριχθούν τα ανεξέλεγκτα επιδόματα κοινωνικής πολιτικής. Ο πρωθυπουργός Αντι Μπέρναμ έχει μιλήσει θετικά για έναν νέο φόρο περιουσίας. Τόσο o Ρόκος όσο και άλλοι εύποροι θα μπουν στο «στόχαστρο» της (υποτιθέμενης) φιλικής προς το κεφάλαιο κυβέρνησης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη προβεί σε «δράσεις» απομάκρυνσης των εξαιρετικά εύπορων ατόμων, κυρίως καταργώντας, τον Απρίλιο του 2025, το φορολογικό καθεστώς «non-dom». Μέχρι τότε, οι «non-dom» πλήρωναν φόρους μόνο για τα εισοδήματά τους στη Βρετανία και όχι για τα εισοδήματά τους στον υπόλοιπο κόσμο. H Ελλάδα, όμως, τους καλωσορίζει επιτρέποντας στους αλλοδαπούς να πληρώνουν ετήσιο ενιαίο φόρο 100.000 ευρώ για το εισόδημά τους στο εξωτερικό…

Ο Ρόκος ακολουθεί σε «φυγή» από τη Βρετανία τον μεγιστάνα του χάλυβα Λακμσί Μιτάλ και τον αιγύπτιο επιχειρηματία Ναγκίμπ Σαουίρις. Η αποχώρηση και του Ρόκος δείχνει ότι η Βρετανία, εν έτει 2026, μάλλον θεωρεί ανεπιθύμητους τους εύπορους επιχειρηματίες…

Ο κ. Κώστας Μήλας είναι καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο University of Liverpool Management School

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η Βρετανία αφιλόξενος τόπος για επιχειρηματίες;… Του Κώστα Μήλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Κριστίν Λαγκάρντ προχώρησε σε αυξήσεις των παρεμβατικών επιτοκίων της ΕΚΤ προσθέτοντας φρασεολογία απαισιόδοξη για τις προοπτικές της ευρωπαϊκής οικονομίας όσο ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός (στο 3,3% στο τέλος Αυγούστου). Τη σκυτάλη παίρνουν οι Κεντρικές Τράπεζες των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Ιαπωνίας που καλούνται από αύριο να επιβεβαιώσουν με τις αποφάσεις τους  ότι συνομολογούν με την ανάγκη αντιμετώπισης της πληθωριστικής απειλής, προσπερνώντας την επιθυμία των κυβερνήσεων για συγκράτηση των δαπανών εξυπηρέτησης των τεράστιων δημόσιων χρεών. Με τις αγορές να επικεντρώνουν στις αποφάσεις της Federal καθώς τυχόν μη αναπροσαρμογή των επιτοκίων της Federal θα κλονίσει την αξιοπιστία του Κεβιν Γουόρς και θα εγείρει ζήτημα για τον υφιστάμενο  βαθμό ανεξαρτησίας της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ από τον Πρόεδρο Τραμπ.

Την ίδια ώρα, οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων των ΗΠΑ έφτασαν το 5%, των ιταλογαλλικών το 4,5% και των βρετανικών το 5,4% καθώς οι δημοσιονομικές πολιτικές δεν αναπροσαρμόζονται με στόχο την περιστολή των ελλειμμάτων. Παράλληλα, το σκηνικό στη Μ. Ανατολή κλιμακώνει την ένταση με την εμπλοκή της Σ. Αραβίας και των ανταρτών Χούθι οδηγώντας την τιμή του πετρελαίου μέχρι τα $100/βαρέλι χωρίς μάλιστα να διαφαίνεται διαδικασία συνεννόησης δια της διπλωματίας. Με τον Πρόεδρο Τραμπ να αναφέρεται στο ενδεχόμενο λήξης του πολέμου το Νοέμβριο (!) και να προσφέρει ειδική αμοιβή στους Αμερικανούς πολίτες αν διατηρηθεί ο έλεγχος των νομοθετικών σωμάτων μετά τις εκλογές.

Ευλόγως, οι δείκτες των διεθνών αγορών κινούνται με υψηλή μεταβλητότητα καθώς επανέρχεται η αυξημένη αβεβαιότητα, με τους πολιτικούς στην Ευρώπη και σε άλλες χώρες να καλούνται να βρούν τρόπους να αντιμετωπίσουν το θυμό των νοικοκυριών που διαπιστώνουν την ολοένα μεγαλύτερη διάβρωση της αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων τους από τις αυξημένες τιμές των βασικών ειδών που καταναλώνουν (βενζίνη, τρόφιμα, ενοίκια κοκ).

Στο Euronext όλα ήταν διαφορετικά, αλλά μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή με το ΓΔ να καταγράφει αλλεπάλληλα ρεκόρ 17ετίας φτάνοντας στις 2726,49  μονάδες. Εξέλιξη που την εξηγεί ο συνδυασμός των ικανοποιητικών μακροοικονομικών δεδομένων, της υψηλής κερδοφορίας των εισηγμένων εταιρειών και κυρίως του frontrading λόγω της επικείμενης αναταξινόμησης του ελληνικού χρηματιστηρίου στις ανεπτυγμένες αγορές από τους οίκους Stoxx και FTSE Russell από τη Δευτέρα 21/9. Θα έχει προηγηθεί ωστόσο το rebalancing της Παρασκευής 18/9, συνεδρίαση με συναλλακτική έξαρση και υψηλή αβεβαιότητα ως προς το τελικό της πρόσημο. Ο λόγος είναι ότι τα funds που κατείχαν ελληνικούς τίτλους λόγω της ταξινόμησης του Χ.Α. στις αναδυόμενες αγορές είναι υποχρεωμένα να τους ρευστοποιήσουν ενώ τα funds που δραστηριοποιούνται στις ανεπτυγμένες αγορές δεν είναι υποχρεωμένα να τοποθετηθούν άμεσα σε ελληνικούς τίτλους, με την χαμηλότερη συμμετοχή στους δείκτες να μην ενθαρρύνει την επίσπευση της διαδικασίας. Με αθλητικούς όρους, η μετάπτωση του Χ.Α. στις ανεπτυγμένες αγορές δεν είναι ανάλογη της σκυταλοδρομίας, όπου ο αριθμός αθλητών που σταματούν να τρέχουν είναι ίδιος με εκείνον που συνεχίζουν στη διαδρομή !

Ωστόσο, πεποίθηση των αναλυτών είναι ότι το ευοίωνων προοπτικών ελληνικό αφήγημα θα προσελκύσει σε εύλογο βάθος χρόνου περισσότερα κεφάλαια από εκείνα που θα αποχωρήσουν, τόσο από τα passive funds που επικεντρώνουν σε παλέτες μετοχών που περιλαμβάνονται στους δείκτες όσο και  από άλλες κατηγορίες επενδυτών που μπορεί να περιλαμβάνουν και  άλλους τίτλους με στόχο την πιθανή εξαγορά τους. Επιπλέον,  θα παραμείνει η προσδοκία νέων εισροών λόγω της μελλοντικής αναβάθμισης της ελληνικής αγοράς από τη Morgan Stanley που καταρτίζει τους δείκτες MSCI  και ακολουθούνται από τους περισσότερους διεθνείς επενδυτές. Καλούνται επομένως οι επενδυτές να συμφιλιωθούν με τους κραδασμούς από τις βραχυχρόνιες διακυμάνσεις των τιμών τις επόμενες ημέρες δείχνοντας εμπιστοσύνη στις θετικές μεσο-μακροπρόθεσμες προοπτικές των ελληνικών τίτλων.

*Σύμβουλος Διοίκησης Κύκλος ΑΧΕΠΕΥ

Το άρθρο Brent και Rebalancing στο επίκεντρο!… Του Δημήτρη Τζάνα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με λίγα λόγια, η σημερινή Ακροδεξιά δεν ήλθε για να φύγει. Δεν είναι περαστική.

Το άρθρο Πού είναι η έκπληξη;… Του Γιάννη Πρετεντέρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εκτός φυλακής λοιπόν ο Ηλίας Κασιδιάρης, με δηλωμένη την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις επόμενες εθνικές εκλογές. Με νέο κόμμα του οποίου έχει εξαγγείλει την ίδρυση, αν και δεν θα είναι αρχηγός του. Η αλήθεια είναι ότι και μόνη η συμμετοχή του, κάνουν την ταυτότητα και τους σκοπούς αυτού του κόμματος ολοφάνερους πριν καν ιδρυθεί. Αλλά αν η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης είναι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα», η παραβατικότητα και η περιφρόνηση της νομιμότητας είναι πανευρωπαϊκό γνώρισμα της άκρας Δεξιάς . Η κυρία Lepen καταδικάστηκε για υπεξαίρεση δημόσιων πόρων. Η κυρία Meloni ανέστειλε τα ανοιχτά σύνορα με την Ισπανία, όπως προβλέπονται από την Συμφωνία Schengen την οποία είχε συνομολογήσει η χώρα της. Με το AfD της κυρίας Alice Weidel να εκλέγει πρόσφατα βουλευτές στην Saxony-Anhalt έναν πλαστογράφο, διάφορους ποινικά ελεγχόμενους για σχέσεις με νεοναζιστικές οργανώσεις και… έναν παλιό αξιωματικό της Stasi!

Τι υπόσχεται η άκρα Δεξιά

Είναι ξεκάθαρο πια ότι, σε όλο τον δυτικό κόσμο, η άκρα Δεξιά δηλώνει συστημική δύναμη, με βασική της επαγγελία ότι θα υπηρετήσει το «σύστημα» πιο αποτελεσματικά από όσους το κάνουν μέχρι τώρα και απέτυχαν. Αποδίδοντας την αποτυχία αυτή στον δισταγμό τους να παραβιάζουν την δημοκρατική τάξη πραγμάτων. Υπόσχεται η άκρα Δεξιά ότι θα κινηθεί χωρίς αναστολές πέρα, έξω και κόντρα στην ομαλότητα, ακόμα και νομιμότητα, αν έτσι κρίνει ότι επιβάλλεται από το δημόσιο ή και στενά δικό της συμφέρον (στις γραμμές της έχουν ήδη τρυπώσει τυχοδιώκτες). Προτείνει ως θεραπεία των αστοχιών της Δημοκρατίας… την κατάργησή της. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι αστοχίες αυτές οφείλονται ακριβώς σε αλλεπάλληλες δημοκρατικές εκπτώσεις, παραβιάσεις ακόμα και παρανομίες. Με το κατεστημένο το οποίο ευθύνεται για αυτές να αισθάνεται απλώς υποχρεωμένο να τηρεί κάποια προσχήματα. Όπως, παραδείγματος χάριν, η δήλωση Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την αποκάλυψη παρακολουθήσεων τηλεφωνικών συνδιαλέξεων με παράνομο λογισμικό τις οποίες είχε παραγγείλει ο ίδιος: «δεν έπρεπε να γίνουν». Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι πως στέκεται απέναντι στην άκρα Δεξιά ο όποιος εξουσιαστικός μηχανισμός. Το ερώτημα είναι αν έχουμε συνείδηση του πολλαπλάσιου κόστους το οποίο θα φορτωθούμε, αν υποκύψουμε στην ευκολία της έωλης αντιπαράθεσης τους.

Η απάντηση στην απειλή

Ή αλλιώς -και επειδή η Δημοκρατία μας είναι συντεταγμένη- έχει το «συνταγματικό τόξο» πολιτικά βέλη να εκτοξεύσει κατά των πολιορκητών του ή έχει ήδη συνθηκολογήσει μαζί τους; Και φυσικά, τέτοια βέλη δεν είναι τα «φύλλα συκής» σε δημοκρατικές εκπτώσεις. Έχει συνείδηση ότι η (απαραίτητη σε κάθε περίπτωση) ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης για την δίωξη παράνομων πράξεων ή δράσεων εκ μέρους ακροδεξιών δεν φτάνει; Ότι στην καθαρή και τρέχουσα απειλή «να μας βάλλουν στον γύψο» πολιτική απάντηση είναι μόνον η, ολιστική και χωρίς αστερίσκους, προάσπιση των αρχών της Δημοκρατίας, των εγγυήσεων με τις οποίες συντάσσεται και η θωράκιση της με αποτελεσματικές ρυθμίσεις; Συγκεκριμένα: αποκατάσταση της ισονομίας, της ισοπολιτείας και της ισηγορίας, αλλαγές στο πλαίσιο λειτουργίας και συνύπαρξης των κομμάτων με τις οποίες θα γίνονταν ξανά αποθετήρια λαϊκών ελπίδων και, τέλος, ρήτρες ώστε οι συμπολίτες να αισθανόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι, όλο και πιο προστατευμένοι από αυθαιρεσίες εις βάρος μας.

Το αναγκαίο πολιτικό διάβημα και ο σημαιοφόρος του

Μπορεί η Αριστερά (ρεφορμιστική, ριζοσπαστική, «κεντροαριστερά», άλλη) να υιοθετήσει ένα τέτοιο πολιτικό διάβημα; Να πείσει και συντηρητικούς πολίτες, ανεξαρτήτως του κόμματος που ψήφισαν ή και ψηφίζουν ακόμα, να συμπράξουν σε αγώνα για την προάσπιση της Δημοκρατίας; Πως αλλιώς σκέπτεται να νικήσει στις εκλογές; Βέβαια, καθοριστικής σημασίας είναι το ποιος είναι ο σημαιοφόρος αυτού του πολιτικού διαβήματος, το ηθικό του διαμέτρημα, το ειδικό του βάρος και η αξιοπιστία του. Ψάχνουμε κάποιον από εμάς, δίχως άλλο, όχι όμως και «όποιον να’ ναι φτάνει να είναι από ‘μας». Αυτές ως ελάχιστες προδιαγραφές, μιας και εκτός από την άκρα Δεξιά, μας απειλούν και άλλα.

Το άρθρο Η απάντηση στην άκρα Δεξιά… Του Παντελή Οικονόμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι αριθμοί που αφορούν την Τουρκία δεν επιτρέπουν σε καμία χώρα της περιοχής να την αγνοήσει, καθώς αποδεικνύουν ότι διαθέτει σημαντική ισχύ και σημαντικά διαπραγματευτικά χαρτιά σε όλους τους τομείς

Το άρθρο Τι κάνει την Τουρκία μεγάλη δύναμη… Του Γιάννη Μαρίνου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.