Του ΜΑΝΟΥ ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ*
Ασφαλώς θα βρεθούν πολλοί, οι οποίοι θα δικαιολογήσουν την απόφαση του υπουργού Παιδείας για την κατάργηση των αναχρονιστικών, όντως, χαρακτηρισμών της διαγωγής των μαθητών, τους οποίους έτρεμαν κάποτε όλοι οι μαθητές στα σχολεία. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν η αναγραφή της διαγωγής των μαθητών στους ελέγχους είναι αναχρονιστικό μέτρο, αλλά ο λόγος που λαμβάνεται τώρα η απόφαση της κατάργησής του.
Λίγοι Έλληνες θα θεωρήσουν τη συγκυρία της ανακοίνωσης τυχαία, αφού συμπίπτει με όλα όσα βιώνουν σήμερα οι πολίτες και δεν θα την συσχετίσουν με παράξενες δράσεις και συμπεριφορές, οι οποίες δεν μπορεί να μην έχουν σχέση με τη διάλυση της Παιδείας.
Φυσικά όλοι θα διερωτηθούν, γιατί μόνο της παιδείας, αφού ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει χωρίς να εμφανίζουν εικόνα διάλυσης, αλλά και αυτά ίσως να φαίνονται έτσι και σε λίγο να έχουμε και από εκεί τα κακά μαντάτα. Όταν η παιδεία δεν λειτουργεί σωστά τίποτα δεν πάει καλά σε έναν τόπο. Και δεν αρκεί να υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι διδάσκοντες να είναι άξιοι και να καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης.
Έχουμε όμως ξαναγράψει ότι, εάν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν ανεπαρκείς γνώσεις και, κυρίως, ανεπαρκείς ευαισθησίες για τον τόπο και την ιστορία του, θα τους είναι δύσκολο έως αδύνατον να μεταδώσουν σωστές συμπεριφορές στους μαθητές τους. Οι οποίοι, όσα δεν θα λάβουν από το σχολείο θα πρέπει να τα αναπληρώσουν από το σπίτι, την κοινωνία, την εκκλησία κλπ.
Μία ματιά να ρίξει κανείς σε όλους αυτούς τους θεσμούς και θα τον πιάσει απελπισία….. Ας δούμε όμως για λίγο το κεφάλαιο της διαγωγής των μαθητών. Πιστεύουν αλήθεια οι αρμόδιοι και ο υπουργός ότι καταργώντας την αναγραφή της διαγωγής θα βελτιώσουν την ίδια τη διαγωγή των μαθητών;
Οι τελευταίοι ασφαλώς θα διδαχθούν περισσότερα από τους καθηγητές τους και τους δασκάλους τους, πολλοί από τους οποίους μεταφέρουν και μέσα στα σχολεία τη συνδικαλιστική τους δράση, ενώ ασφαλώς και οι πλείστοι των μαθητών τους απολαμβάνουν και στην τηλεόραση, αλλά και σε όλες τις εκδηλώσεις του δημοσίου βίου, από τις εθνικές εορτές μέχρι τις φθηνές σχολικές εκδηλώσεις με ελάχιστες είναι η αλήθεια εξαιρέσεις, όλα όσα έχει ισοπεδώσει η απέχθεια προς κάθε αριστεία και διάκριση.
Και πόσοι άραγε δεν θα συσχετίσουν ακούσια την πρόταση για την κατάργηση της διαγωγής με την εντεινόμενη και σχεδόν καθημερινή δράση νεαρών εναντίον των ελεγκτηρίων για τα εισιτήρια, εταιρειών, δημοσίων υπηρεσιών, μέσων μεταφοράς και άλλων δημόσιων αγαθών, την οποία πληρώνουν από τους εξαθλιωμένους μισθούς τους οι γονείς τους και οι δάσκαλοί τους;
Αλήθεια, από πότε την απονομή της Δικαιοσύνης ανέλαβαν διάφορες ορδές καταστροφής σε μία χώρα που πλησιάζει στην καταστροφή σαν να επίκειται σύγκρουση με επικίνδυνο αστεροειδή; Και πόση πλέον αριστερή ισοπέδωση σηκώνει αυτός ο τόπος, μέσα και από τη γενική αδιαφορία και την ανοχή κάθε βαθμίδας εξ όσων έχουν τις σχετικές ευθύνες;
Μπορεί άραγε ο λαλίστατος υπουργός Προστασίας του Πολίτη (απίθανη ειρωνεία τίτλου και αναντιστοιχία έργου) να εξηγήσει στον κόσμο ποίας διαγωγής είχαν τύχει στα σχολεία οι παραπάνω αμφισβητίες; Ή μήπως είναι μερικοί ακόμα εκεί; (Σχολεία, Πανεπιστήμια το ίδιο είναι).
Πριν λίγες ημέρες, απαντώντας σε έναν υπουργό του (Σκουρλέτη), ο οποίος κουνούσε δυνατά την ..καρέκλα για τη ΔΕΗ, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είπε ότι κανένας δεν είναι πιο αριστερός από τον ίδιο. Μήπως όμως θα έπρεπε να ερωτήσει πλέον την κοινωνία, που είχε πιστέψει σε μία κάποια διαφορετική αριστερά πριν δύο χρόνια, τι γνώμη έχει σήμερα και πόσοι ακούν πλέον αριστερά και κρύβονται;
Σίγουρα δεν υπάρχει κανένα αριστερόμετρο, ούτε και δεξιόμετρο για να κάνουμε κανονικές μετρήσεις. Στις εκλογές φαίνονται όλα. Υπάρχει όμως ένα σίγουρο μέτρο κρίσης. Η διαγωγή και το ….νοόμετρον. Άγνωστο ίσως το τελευταίο, αλλά μπορείτε να το βρείτε ως μία «εφεύρεση» του εφήμερου Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων στο 19ο αι. Στ. Κασιμάτη, ο οποίος ισχυριζόταν ότι το είχε εφεύρει για να μετρά τη νοημοσύνη.
Των άλλων φυσικά, καθώς αν μετρούσε τη δική του θα την είχε βρει λειψή, όπως και άλλα χαρακτηριστικά του, όπως προσφυώς είχε παρατηρήσει ο Ροΐδης. Σήμερα όμως Ροΐδης δεν υπάρχει, ούτε νοόμετρον, ούτε και ανάγκη πλέον να αναγράφεται η διαγωγή στα απολυτήρια.
Ολα τα διαπιστώνει κανείς εύκολα κάθε βράδυ στους τηλεοπτικούς του δέκτες. Εκεί μπορεί να εξασκηθεί και με το ….νοόμετρον της σήμερον και θα εξαγάγει τα πλέον απογοητευτικά συμπεράσματα. Ας καθίσει μία βραδιά στους δέκτες του ο υπουργός μας επί της Παιδείας και ας βρει έναν τρόπο αλλαγής της διαγωγής των μαθητών. Χωρίς αναγραφή στα απολυτήρια.
Ίσως δε να χρειασθεί και των γονέων. Πρωτίστως δε των συναδέλφων του υπουργών και βουλευτών. Οι οποίοι θα κινδύνευαν με διαγωγή ….κοσμία. Όσο για τις μετρήσεις που θα επετύγχαναν στο …..νοόμετρον εκείνου του μακρινού συναδέλφου τους προέδρου της Ελληνικής Βουλής, αν δούλευε αυτό το μαραφέτι, θα διαπίστωνε μετρήσεις όπως ένα θερμόμετρο σε ασθενείς με υποθερμία!
*Εκδότης-Αρθρογράφος εφημ. ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ
