Του Κώστα Πάντζιου
Η εκλογή νέου Προέδρου στο ΚΙΝΑΛ εξελίχθηκε σε γρίφο. Και το Debate της περασμένης εβδομάδας, παρά τον επιτυχή και άψογο τρόπο που πραγματοποιήθηκε, δεν βοήθησε στο να μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως είναι σε θέση να προβλέψει το αποτέλεσμα. Και είναι φυσικό να μην υπάρχει δυνατότητα πρόβλεψης, καθώς οι παράγοντες οι οποίοι συνθέτουν την εκλογή είναι πολλοί και ποικίλοι. Στην πραγματικότητα, η εκλογή του νέου ηγέτη του μικρού αυτού κόμματος, δεν είναι τίποτε άλλο, από μία αντιπροσωπευτική εικόνα του πολιτικού μας σκηνικού, στον καιρό της πανδημίας και στον καιρό της έλλειψης του ασφαλούς «μπούσουλα» της ιδεολογικής ταυτότητας των κομμάτων. Και αυτό, με τη σειρά του, είναι αποτέλεσμα της άχρωμης, μονότονης και αβαθούς κοινωνικής μας ζωής, στην οποία κυριαρχεί η χρησιμοθηρία και σχεδόν βρίσκεται στο περιθώριο η πολιτική σκέψη.
Επί παραδείγματι, κανείς από τους 5 υποψηφίους προέδρους δεν έδωσε στους θεατές κάποιο ιδεολογικο-πολιτικό στίγμα, το οποίο να έχει μία στοιχειώδη ευκρίνεια. Και αυτό διότι γνώριζαν και οι πέντε, ότι ελάχιστοι θα το πρόσεχαν. Και πολύ λιγότεροι θα το καταλάβαιναν. Αυτό τεκμηριώνεται και από το γεγονός ότι, σχεδόν σε όλες τις συζητήσεις μεταξύ των ασχολουμένων πολιτών με τα κοινά, κυριαρχεί το ερώτημα και η αναφορά, με ποιο εκ των δύο μεγάλων κομμάτων θα συμμαχήσει το ΚΙΝΑΛ, όταν χρειαστεί να σχηματιστεί κυβέρνηση μετά τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Ενώ όσοι ασχολούνται με έρευνες της κοινής γνώμης, περί την εν λόγω εκλογή, μας πληροφορούν ότι, περίπου οι μισοί ερωτώμενοι επιθυμούν το κόμμα τους, το ΚΙΝΑΛ, να συμμαχήσει με τη ΝΔ και οι άλλοι μισοί με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., λες και δεν υπάρχει ο δρόμος της καμήλας: το να μη συμμαχήσει το ΚΙΝΑΛ με κανέναν από τους δύο μεγάλους και να αποτελεί μία τρίτη πρόταση και άποψη στα πολιτικά μας δρώμενα.
Έτσι, δηλαδή, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, οι αφανείς, αλλά ισχυροί πρωταγωνιστές της εκλογής, είναι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., τα στελέχη των οποίων δέχονται στην πραγματικότητα, σιωπηλά, ότι ο λαός μάλλον δεν θα εμπιστευθεί στα κόμματά τους την αυτοδυναμία για να κυβερνήσουν και να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους.
Πέραν αυτών, η προεκλογική πορεία έδειξε ότι μία τουλάχιστον εκ των δύο πολιτικών δυναστειών, αμύνεται απελπισμένα να μη βγει από το παιχνίδι, με ανατσούμπαλο και άκομψο πολιτικά τρόπο, ενώ μία άλλη, προσπαθεί να νικήσει ο υποψήφιος, ο οποίος με πολλούς τρόπους, από τώρα, έχει δώσει στίγμα με ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα επιλέξει να κάνει κυβέρνηση. Και ας ήταν η προηγούμενη συμμαχική κυβέρνηση η αιτία που το πρώην ΠΑΣΟΚ κατάντησε να έχει μόνο το 8,1% της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος.
Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι. Στο Debate είδαμε με ικανοποίηση, ότι υπάρχουν και υποψήφιοι που πιστεύουν στην ανθρωπιά της πολιτικής, αποκλείοντας τη λογική «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι», όπως επίσης και νέους που μεταφέρουν στην πολιτική σκηνή τα πραγματικά προβλήματα των νέων ανθρώπων, γιατί πραγματικά, όχι μόνον κάνουν παρέα μαζί τους, αλλά ταυτόχρονα τους καταλαβαίνουν και θέλουν, όταν αποκτήσουν την όποια εξουσία, να τους βοηθήσουν.
Και τέλος, για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο Έλληνας πολίτης ενδιαφέρεται, συζητά, έντονα καμιά φορά, αλλά συζητά για την πολιτική, έστω και αν η πολιτική και οι πολιτικοί, άνδρες και γυναίκες, δεν είναι πάντοτε στο ύψος των περιστάσεων, ο μέσος Έλληνας πολίτης και ψηφοφόρος είναι πάντοτε καλός αγωγός της ελπίδας.
