Του Κ. Πάντζιου
Όπως αναμενόταν, η υπόθεση της εκλογής νέου αρχηγού στο ΚΙΝΑΛ εξελίσσεται αλλόκοτα. Και συγκεκριμένα, ενώ είχε ξαφνιάσει τους πολίτες η εμμονή από την αρχή, του ενός εκ των υποψηφίων, του κ. Α. Λοβέρδου, να γυρίσει ντε και καλά τη μηχανή του χρόνου πίσω, στο 1974, στο ΠΑΣΟΚ, προέκυψε δεύτερη παραδοξότητα, η απόφαση του κ. Γ. Παπανδρέου να είναι υποψήφιος για αρχηγός, σε ένα κόμμα το οποίο, όχι και πολύ παλαιά, το είχε εγκαταλείψει και είχε ιδρύσει δικό του κόμμα, το ΚΙΔΗΣΟ, ανταγωνιστικό του κόμματος για το οποίο τώρα αγωνίζεται να γίνει αρχηγός.
Κατά τη γνώμη πολλών ανθρώπων που ασχολούνται με τα κοινά, η πρώτη περίπτωση δεν είναι μόνο παράδοξη, αλλά και εξόχως οπισθοδρομική πολιτικά, αλλά και άστοχη, καθώς το ΠΑΣΟΚ, είναι γνωστό στους πάντες ότι ευθύνεται σε μέγιστο βαθμό για την χρεωκοπία της χώρας, που απλώς αναγγέλθηκε το 2010, αλλά οι πάντες γνωρίζουν ότι υπήρξε αποτέλεσμα 25ετούς περίπου διακυβέρνησης της Ελλάδος, από τον πατέρα του σημερινού υποψηφίου αρχηγού του ΚΙΝΑΛ, δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ, του 1974.
Και τώρα, πάμε σε μια άλλη διάσταση της υπόθεσης, που λέγεται «εκλογή νέου αρχηγού στο ΚΙΝΑΛ». Και αυτή η άλλη διάσταση, έχει να κάνει με την αντιμετώπιση τρίτων φορέων, μιντιακών ως επί το πλείστον, του θέματος της εκλογής. Τα ΜΜΕ, είναι γεγονός ότι ξαφνιάστηκαν με την κάθοδο στον αγώνα του κ. Γ. Παπανδρέου. Και μετά από μία μικρή περίοδο αμηχανίας, στην πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία δείχνουν την προτίμησή τους να νικήσει ο κ. Α. Λοβέρδος.
Το ενδιαφέρον, κατά την άποψή μας, έγκειται στο ότι αυτό επιχειρείται με πολύπλοκο τρόπο. Τι εννοούμε; Το εξής: Εδώ και λίγες μέρες, σε μεγάλο τμήμα των ΜΜΕ, «βρίθουν» οι αναλύσεις, σύμφωνα με τις οποίες τα δύο μεγάλα κόμματα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, χάνουν δραματικά έδαφος, κατρακυλά η δημοτικότητά τους και ταυτόχρονα «δημιουργείται» ένα ρεύμα ανόδου του ΚΙΝΑΛ.
Κοντά στο νου και η γνώση. Αν υπήρχε τέτοιο «ρεύμα», θα είχε καταγραφεί, αφού δεν μένουν παρά μόνο δύο εβδομάδες πριν στηθούν οι κάλπες. Ούτε στους χώρους εργασίας, ούτε στα καφενεία και στις καφετέριες
καταγράφεται τέτοιο ανατρεπτικό ρεύμα υπέρ του ΚΙΝΑΛ, ούτε άλλωστε καταγράφεται καμία «άτακτη» φυγή ψηφοφόρων από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αν υπήρχε, η πιάτσα θα το είχε μυριστεί και αν είχε συμβεί, θα είχε δώσει σημάδια από κάποιο χρόνο ενωρίτερα.
Και τέλος, τίποτε το συνταρακτικό πολιτικά δεν συνέβη αυτές τις δύο πρώτες εβδομάδες του Νοεμβρίου, ώστε να απωλέσουν τόσο μεγάλο ποσοστό από τη δύναμή τους, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Το μόνο που συμβαίνει, είναι το γεγονός ότι δεν μένουν παρά μόνο δύο εβδομάδες ως το στήσιμο της κάλπης για την ανάδειξη νέου αρχηγού στο εν λόγω μικρό κόμμα. Και προφανώς, γίνεται προσπάθεια να καταγραφεί ανατροπή στο πολιτικό μας σκηνικό. Αυτό είναι εύλογο, εν όψει μιας τέτοιας εκλογής, αλλά κατά την άποψη πολλών πολιτικών παρατηρητών, επιχειρείται αργά και με χονδροειδή τρόπο. Δηλαδή, αν καταλαβαίνουμε καλά, οι όποιοι σχεδιαστές της σχετικής πολιτικής μετεξέλιξης, με το που θα βγει νέος αρχηγός στο ΚΙΝΑΛ, θα αφαιρέσει από τη ΝΔ γύρω στο 10% και από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κάτι ανάλογο και θα καταστεί μεγάλο κόμμα, αφού έχει ήδη καταγεγραμμένο ένα 10% περίπου, ως ΚΙΝΑΛ!!!
Φυσικά, αυτά είναι επιστημονική φαντασία. Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτη-το, έστω και τώρα, να προσεγγιστεί η κοινή γνώμη με λογικά πολιτικά επιχειρήματα, υπέρ του ΚΙΝΑΛ, με άξονα π.χ. το ότι είναι προς το καλό του πολιτικού μας σκηνικού να υπάρχει ένα μεσαίο κόμμα, η ηγεσία του οποίου δεν θα «αλληθωρίζει» Δεξιά ή Αριστερά, αλλά θα έχει τη δική του ρότα, το δικό του πολιτικό στίγμα. Και δεν θα είναι υποχρεωμένο να λέγει τι θα κάνει, από τώρα, μετά τις εκλογές, αφού το πόση δύναμη θα έχει, δεν την αποφασίζει ο αρχηγός, αλλά ο ελληνικός λαός.
Πιστεύουμε ότι, πιο μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτή η εκλογή, διότι επαναφέρει στην επικαιρότητα την κρίσιμη μάχη της κατάκτησης των κεντρώων ψηφοφόρων από τα δύο μεγάλα κόμματα. Και ίσως, το ποιος τελικά θα εκλεγεί αρχηγός στο ΚΙΝΑΛ, θα είναι ένδειξη για το ποια τάση που υπάρχει στα δύο μεγάλα κόμματα θα επικρατήσει.
