Αν η Ένωση κρατάει ζωντανό το εθνικό πνεύμα των Ελληνοκυπρίων, μήπως η 20ή Ιουλίου δεν κρατάει ζωντανό το εθνικό πνεύμα των Τουρκοκυπρίων;
Του Σενέρ Λεβέντ*
Σίγουρα το θυμάστε. Όταν ο Μουσταφά Ακιντζί αντέδρασε για πρώτη φορά στην απόφαση της Βουλής στον νότο σε σχέση με την Ένωση, ο Αναστασιάδης πέρασε στην αντεπίθεση και έθεσε και εκείνος μερικές ευαισθησίες του. Ανάμεσα σε αυτές τις ευαισθησίες ήταν οι εορτασμοί της 20ής Ιουλίου και η σημαία στον Πενταδάκτυλο.
Αλλά για κάποιο λόγο ο Ελληνοκύπριος ηγέτης δεν συνέχισε αυτές τις ευαισθησίες του κατά τις προσεχείς ημέρες. Δεν τις προώθησε. Δεν τις κράτησε στην ημερήσια διάταξη. Σώπασε παρά το γεγονός ότι ο Ακιντζί κλιμάκωσε όσο μπορούσε το ζήτημα της Ένωσης.
Σάμπως και μετάνιωσε γι’ αυτά που είπε και τα απέσυρε. Δεν έγινε ξανά αναφορά στους εορτασμούς της 20ής Ιουλίου και στη σημαία πάνω στα βουνά κατά τις συζητήσεις για την Ένωση. Γιατί; Μήπως πράγματι μετάνιωσε που τα έθεσε αυτά ενώπιον του Ακιντζί;
Όμως εγώ ήμουν πολύ περίεργος για την άποψη του Ακιντζί πάνω σε αυτά τα θέματα. Τι είδους υπεράσπιση θα έκανε. Πώς θα τα παραγκώνιζε. Όταν η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν παρατράβηξε το σχοινί, ούτε εκείνος ένιωσε την ανάγκη να αναφερθεί ξανά σε αυτά. Και έτσι έκαναν φτερά αυτές οι ευαισθησίες.
Άρα χάσαμε όλοι μαζί την ευκαιρία. Θα μπορούσαμε να επωφελούμασταν από την απόφαση της Βουλής στον νότο για την Ένωση και να τακτοποιούμασταν και εμείς. Έτσι είναι, αν θα σπάσουν τα σοβινιστικά ταμπού, πρέπει να σπάσουν όλα μαζί.
Αν θα γκρεμιστούν τα είδωλα πρέπει να γκρεμιστούν όλα μαζί. Αν η Ένωση κρατάει ζωντανό το εθνικό πνεύμα των Ελληνοκυπρίων, μήπως η 20ή Ιουλίου δεν κρατάει ζωντανό το εθνικό πνεύμα των Τουρκοκυπρίων; Μήπως δεν αποτελεί σύμβολο του διαχωρισμού η σημαία στον Πενταδάκτυλο; Του διαχωρισμού, δηλαδή της διχοτόμησης.
Επιπλέον, αν το πνεύμα της Ένωσης έχει ταφεί στην Ιστορία, το πνεύμα της 20ής Ιουλίου είναι ολοζώντανο. Και κάθε χρόνο τιμάται με πιο μεγάλες γιορτές. Για παράδειγμα, επινοήθηκε και η σκοπιά της αυγής. Λένε τραγούδια μέχρι το πρωί στην ακτή της απόβασης του τουρκικού στρατού. Διοργανώνονται εικονικές σκηνές απόβασης.
Κάθε 20ή Ιουλίου ο τουρκικός στρατός κάνει ξανά απόβαση στο νησί. Κατακτά ξανά την Κερύνεια. Ε, αν θα υπάρξει λύση και ειρήνη, μήπως δεν χρειάζεται να ακυρωθούν και αυτοί οι εορτασμοί όπως και η μνημόνευση της Ένωσης; Είμαι περίεργος. Γιατί ο Αναστασιάδης δεν επέμεινε σε αυτό;
Άμα ο Ακιντζί λέει «δεν επιστρέφω στο τραπέζι ενόσω δεν ακυρώνεται η απόφαση της Βουλής για την Ένωση», μήπως ο Αναστασιάδης δεν θα μπορούσε να πει «δεν επιστρέφω στο τραπέζι ενόσω δεν αποσύρεται η σημαία από τα βουνά»;
Για να πω την αλήθεια, νόμιζα πως έτσι θα συνεχιζόταν η συζήτηση που άρχισε με την Ένωση. Νόμισα ότι ο Αναστασιάδης θα συνέχιζε τις ευαισθησίες που πρόβαλε την πρώτη μέρα. Δεν το έκανε αυτό. Μήπως αυτό οφείλεται άραγε στο γεγονός ότι θεωρεί πως δεν είναι στο χέρι του Ακιντζί να ακυρώσει τους εορτασμούς της 20ής Ιουλίου ή να βγάλει τη σημαία από τα βουνά;
Ακόμα και αν είναι έτσι, θα μπορούσε τουλάχιστον να του ζητήσει να εξηγήσει την άποψή του πάνω σε αυτά τα θέματα, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον αυτός μήπως δεν είπε στον Ακιντζί ότι δεν θεωρεί ορθή την απόφαση της Βουλής για την Ένωση; Το είπε. Τότε, μήπως δεν θα μπορούσε να του έλεγε και ο Ακιντζί; Θα μαθαίναμε και τη δική του άποψη. Και αν ήταν έτσι όπως νομίζουμε, θα του βρίσκαμε δίκιο.
Μόνο αυτός μπορεί να είναι ο δρόμος της μετατροπής της κρίσης σε ευκαιρία. Όλα τα σοβινιστικά ταμπού πρέπει να σπάσουν. Πρέπει να γκρεμιστούν τα είδωλα. Ακόμα υφίσταται αυτή η ευκαιρία. Αν υπάρχει βούληση φυσικά. Οι δύο ηγέτες μπορεί να συναντηθούν και να λάβουν μια απόφαση από κοινού. Ιστορική απόφαση. Να άρουμε τα σοβινιστικά σύμβολα στις δύο πλευρές του νησιού.
Οι Ελληνοκύπριοι να καταργήσουν την απόφαση για Ένωση και εμείς να καταργήσουμε τους εορτασμούς της 20ής Ιουλίου. Ο νότος να καθαρίσει από τις ελληνικές σημαίες και ο βορράς από τις τουρκικές σημαίες. Να καταργηθούν τόσο οι εορτασμοί της ΕΟΚΑ όσο και οι εορτασμοί της ΤΜΤ. Ούτε οι ελληνικές εθνικές επέτειοι να εορτάζονται ούτε οι τουρκικές.
Να μνημονεύουμε όλοι μαζί όλους τους νεκρούς μας, που χάσαμε μέχρι σήμερα κατά τις αιματηρές συγκρούσεις. Να πηγαίνουμε όλοι μαζί στους τάφους τους και να καταθέτουμε λουλούδια. Στο εξής να κηδεύουμε όλοι μαζί τους αγνοούμενούς μας που βρίσκουμε. Μπορεί να σας είναι δύσκολο να τα κάνετε αυτά κύριοι. Αλλά αυτός είναι ο δρόμος της ειρήνης. Αν θέλουμε πράγματι ειρήνη και στοχεύουμε να είναι κυπριακή ειρήνη αυτή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
*Εκδότης-Αρθρογράφος εφημερίδας ΑΦΡΊΚΑ
Πηγή : politis.com.cy
