Του Αντώνη Βένετη
Κύριε διευθυντά
Σχημάτισα τη γνώμη, σχετικά με τις απόψεις της γνωστής Αγγλίδας συγγραφέως Βικτόρια Χίσλοπ περί εμφυλίου πολέμου, όπως αυτές διατυπώθηκαν από την ίδια, στην «Κ» πρόσφατα, ότι ήταν καταφανώς μονόπλευρες, άκρως μεροληπτικές και τελείως αβάσιμες. Προφανώς έχει επηρεασθεί από τους ποικιλώνυμους ιστορικούς της Μεταπολίτευσης, οι οποίοι, σχεδόν εν τω συνόλω, διακρίνονται για την ανεπιφύλακτη αποδοχή των μύθων και των προκαταλήψεων, ακόμα θα έλεγα και τα έκδηλα ψεύδη της κυρίαρχης, κατά τη Μεταπολίτευση, κουλτούρας της Αριστεράς, η οποία αποφεύγει να ασχοληθεί με τις σιωπηλές «κρύπτες» του Εμφυλίου, που βρίσκονται όλες στην αριστερή όχθη της Ιστορίας.
Αναγράφεται, έτσι, επί λέξει, στη συνέντευξή της, ως συμπεράσματα της έρευνας της κ. Χίσλοπ: «…είδαν τα παιδιά τους να στέλνονται σε παιδουπόλεις». Ομως απαραίτητη προϋπόθεση για να εισαχθεί κάποιος ή κάποια στις φιλόξενες και σωτήριες παιδοπόλεις της αείμνηστης βασίλισσας Φρειδερίκης ήταν η σχετική αίτηση του κηδεμόνα τους. Η εκούσια προσέλευση τροφίμων στις παιδοπόλεις ήταν, θα έλεγα, χειμαρρώδης γιατί η καταστροφική δεκαετία του 1940, με πόλεμο κατά της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας, η Κατοχή, και τέλος η ανελέητη εμφύλια διαμάχη, με υπαιτιότητα των κομμουνιστών, άφησαν τη χώρα καθημαγμένη οικονομικά και δημοσιονομικά πλήρως κατεστραμμένη, ενώ και η ύπαιθρος γνώρισε ανείπωτη φτώχεια. Η ζοφερή αυτή εικόνα της χώρας επιδεινώθηκε από την αγριότητα που επέδειξαν οι αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ, που προέβαιναν σε κατασχέσεις τροφίμων, βίαιες επιστρατεύσεις ανδρών και γυναικών, ακόμα και 15χρονων, αμφοτέρων των φύλων, εκτελέσεις «αντιδραστικών» ανδρών και γυναικών κ.λπ.
Στην περιοχή της Μουργκάνας, φέρ’ ειπείν, επεστράτευσαν τέσσερις νεαρές ξαδέλφες της μητέρας μου, εκ των οποίων οι δύο σκοτώθηκαν σε πολύνεκρες μάχες και άλλες δύο διεσώθησαν γιατί κατόρθωσαν να παραδοθούν στον εθνικό στρατό. Αλλά το πλαίσιο μιας επιστολής είναι περιορισμένο, γι’ αυτό κλείνω με δύο περιπτώσεις παιδιών που εισήχθησαν στις παιδοπόλεις.
Η πρώτη, η Γκόνη-Σιάνου Ευμορφία, ο πατέρας της «σκληρός κομμουνιστής», όπως η ίδια καταθέτει, αλλά ο ίδιος την οδήγησε στην παιδόπολη της Λάρισας και ο Τάσσης Γεώργιος σημειώνει ότι «αρχές του 1950 η μητέρα μου τα κατάφερε και με πήγε η ίδια στην (Παιδόπολη) Ζηρού» (βλ. Β. Σάνδρη, «Ηταν μια εποχή φωτιάς» εκδ. Επίκεντρο).
Η Καθημερινή 7 Nov 2026
