Του Κώστα Πάντζιου*
Δεν προκάλεσε και πολύ μεγάλη έκπληξη, το ότι στην Αττάλεια δεν βγήκε «λευκός καπνός» από την συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών Ρωσίας και Ουκρανίας. Άλλωστε, ο χώρος των εκπλήξεων ανήκει πλέον στον Δυτικό ελεύθερο κόσμο, σε καθημερινή βάση και αφορά στο τι θα ανακοινώνει κάθε μέρα η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δρα πλέον ως ταχέως μετασχηματιζόμενη δύναμη, με ενιαία πολιτική και αμυντική ατζέντα και όχι μόνο οικονομική, όπως ήταν πριν από 15 μέρες. Πρόκειται για το σούπερ κατόρθωμα του Προέδρου της Ρωσίας. Σε επίπεδο νέων και απίστευτων πολιτικών εξελίξεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρωτοστατεί, με έναν ανταγωνισμό μεταξύ των δύο κρατών του Γαλλο-Γερμανικού Άξονα, με την έννοια ότι και σ’ αυτήν τη νέα συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ιστορία, η Γερμανία δεν θέλει να έρθει δεύτερη, έναντι μιας Γαλλίας που πάντοτε πρωτοστατούσε σε πολιτικές προτάσεις για μια Ευρώπη με ενιαία και αυτόνομη εξωτερική πολιτική και άμυνα, αφού ούτως ή άλλως είναι το κράτος που διαθέτει πυρηνικά όπλα. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ο ανταγωνισμός αυτός θα ωφελεί και τις δύο χώρες, μαζί και το σύνολο των κρατών-μελών της Ε.Ε. Ήδη –πάλι με την κίνηση του κ. Βλ. Πούτιν– ο Καγκελάριος της Γερμανίας κ. Όλαφ Σολτς, εξήγγειλε πρόγραμμα εξοπλισμών στη χώρα του, αρχικά, ύψους 100 δις ευρώ.
Αν καθίσει κάποιος και δει την «κοσμογονία» που έφερε η ανεξήγητη λογικά κίνηση του κ. Πούτιν να εισβάλλει στην Ουκρανία, μπορεί να μετρήσει μερικές δεκάδες επωφελείς για τη Δύση εξελίξεις. Και σε επίπεδο πολιτικών σχολιαστών, ακόμα αναζητείται κάποια εξέλιξη πολιτική, υπέρ της Ρωσίας. Δηλαδή, τα πράγματα είναι απλά. Εφόσον το ΝΑΤΟ ήταν κλινικά νεκρό (Εμμ. Μακρόν), η Δύση –μηδέ και των ΗΠΑ εξαιρουμένων– ήταν εξαιρετικά κατακερματισμένη και ασυνεννοητη, τόσο πολύ, ώστε η πρώτη υπερδύναμη να κάνει συμφωνίες γεωστρατηγικού περιεχομένου με την Αυστραλία, χωρίς να ενημερώνει την Ευρωπαϊκή Ένωση (Τζο Μπάντεν). Και ακόμη, επί τέσσερα χρόνια, η ίδια υπερδύναμη, να δηλώνει ότι ούτε το ΝΑΤΟ την ενδιαφέρει, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ντ. Τραμπ). Και το νέο δόγμα να τηρείται χωρίς καμία παρέκκλιση!!! Επομένως, αυτήν την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αναρωτιέται κάθε λογικός άνθρωπος, ποιος θα την έκανε. Πέραν του ότι, και αν στην απίθανη περίπτωση που θα βρισκόταν φόρμουλα να συμφωνήσει η Δύση για να γίνει, υπήρχαν και άλλοι τρόποι να εμποδιστεί από τη Ρωσία και να μη γίνει, εκτός από το να εισβάλλει μια υπερδύναμη, έστω δεύτερης ισχύος, στο ανεξάρτητο κράτος της Ουκρανίας.
Είναι πλέον κοινοτοπία να πούμε, ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Πολλοί υποστηρίζουν ότι πλέον η ανθρωπότητα πάει για νέα Γιάλτα, αλλά μάλλον δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, δοθέντος ότι τότε, οι νικητές ήταν γνωστοί και πανίσχυροι και η ηττημένη ήταν μόνο μία χώρα, η Γερμανία, η οποία είχε παραδοθεί άνευ όρων. Τώρα, υπάρχει το ερώτημα, ποιος θα νικήσει στην Ουκρανία, όχι τόσο στρατιωτικά, αλλά κυρίως γεωστρατηγικά. Και ακόμη, έστω ότι συμφωνείται κατάπαυση των εχθροπραξιών, ποιος θα «συνδράμει» τη Ρωσία, ώστε να αντέξει τις οικονομικές κυρώσεις της Δύσης, οι οποίες έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας.
Εδώ, έχουμε να κάνουμε με κάτι ασύλληπτο. Η Κίνα, που είναι μεγάλη υπερδύναμη, έχει δείξει ότι θέλει μεγάλη συνεργασία με την «Καπιταλιστική Δύση», γιατί απλούστατα, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συναποτελούν έναν πληθυσμό 750 εκατομμυρίων ανθρώπων, με υψηλό βιοτικό επίπεδο και με ελεύθερες και δημοκρατικές επιλογές ως προς το ποια προϊόντα θέλει να καταναλώσει. Πιστεύεται ότι αυτή είναι η προτεραιότητα της Κίνας, προς το παρόν, και όχι ιστορίες αντιπαλότητας, με απειλές πυρηνικού ολοκαυτώματος.
Το συμπέρασμα είναι ότι έτσι που έχει διαμορφωθεί η κατάσταση εδώ και δύο εβδομάδες, λόγω των αποφάσεων του Προέδρου της Ρωσίας, είναι ο κ. Βλ. Πούτιν, που θα πρέπει να κάνει μια καθαρή συζήτηση, σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο, για μία νέα, από την αρχή σχέση με αυτόν το χώρο και με μεσοπρόθεσμο ζητούμενο την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική προσέγγιση, με «οδηγούς» τον Μεγάλο Πέτρο και τη Μεγάλη Αικατερίνη.
