Οι «Ελληνοτουρκοκύπριοι»

«Ο Ακιντζί είναι εκπρόσωπος της κατοχικής δύναμης. Από τη στιγμή που δηλώνει “πρόεδρος της ΤΔΒΚ” δεν μπορεί –δεν θέλει– να λύσει το Κυπριακό. Η Τουρκία θα αλλάξει στάση μόνο αν προκύψουν διαφορετικά συμφέροντα από αυτά που έχει τώρα.» Κουίζ: Ποιος τα λέει αυτά; Και ποιος είπε, μιλώντας για τη στάση της Τουρκίας μετά το δημοψήφισμα, ότι αν περάσει [το “ναι”], «τότε ίσως να γίνει η στάση της πιο συγκαταβατική στο θέμα της ασφάλειας»;
Λοιπόν, η πρώτη δήλωση είναι λόγια ενός Τουρκοκύπριου, του διεθνολόγου καθηγητή Ζεκί Μπεσικτεπελί, την περασμένη εβδομάδα (ΡΙΚ, Biz/Εμείς). Η δεύτερη… οξυδερκής εκτίμηση ανήκει στον υπουργό Εξωτερικών κ. Κασουλίδη. Αν κάποιος Ελληνοκύπριος πολιτικός εκτιμούσε πως «στο τραπέζι του διαλόγου συζητούν για τα συμφέροντα της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ» πιθανότατα θα χαρακτηριζόταν ως απορριπτικός – άρα, είναι και ο κ. Μπεσικτεπελί τέτοιος; Κρίνετε μόνοι σας από τα λεγόμενά του: «Η φόρμουλα της Άγκυρας είναι πολύ απλή, είναι το “3”: Να δίνει το ένα τρίτο στους Ε/κ και να διεκδικεί τα δύο τρίτα».
Για τις εγγυήσεις: «Κανείς δεν είπε στην Τουρκία (σ.σ. μετά το 1974) “έκανες το καθήκον σου, άντε στο καλό”. Ούτε σήμερα το λέει κανείς». Για τον Ερντογάν: «Είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στην Τουρκία, είναι φασίστας, ισλαμοφασίστας». Για το θέμα με το ενωτικό δημοψήφισμα: «Κίνδυνος για προσάρτηση στην Τουρκία υπάρχει, αλλά ούτε υποψία φόβου για ένωση με την Ελλάδα. Όμως η προσάρτηση, η ένωση ή η διχοτόμηση απαγορεύονται από τη συνθήκη εγγυήσεως». Πόσοι στην πλευρά μας χρησιμοποιούν ως φόβητρο την προσάρτηση, ώστε να ακολουθήσουμε τον δικό τους δρόμο της όποιας λύσης;
Για την κατοχή και την προοπτική λύσης, εκτιμά ότι η Τουρκία προτιμά να μείνει ο βορράς όπως είναι, επειδή είναι πλυντήριο χρήματος, όχι μόνο της Μ. Ανατολής αλλά και της Ευρώπης: Όπλα, ναρκωτικά, γυναίκες, τζόγος. Η Τουρκία βγάζει έτσι τα έξοδά της για τη συντήρηση του ψευδοκράτους, υποστηρίζει. Επομένως, η λύση δεν θα προκύψει στις συνομιλίες, αφού ο Ακιντζί, όπως λέει, «είναι κλητήρας της Τουρκίας». Θα έρθει από τους δρόμους και την κοινή δράση Ε/κ, Τ/κ, Μαρωνιτών κ.ά. Ο κ. Μπεσικτεπελί ζητά από την Κυπριακή Δημοκρατία να ετοιμάσει και να προτείνει μέτρα για τη μελλοντική επιβίωση των Τουρκοκυπρίων, επειδή έτσι θα τους πάρει με το μέρος της. «Αυτή πρέπει να είναι η ασφάλειά μας», λέει, «αλλά δεν το κάνει».
Γιατί άραγε δεν συνεργαζόμαστε με τέτοιους ανθρώπους; Δεν είναι μόνο ένας-δυο γραφικοί, ούτε είναι μόνο ο Σενέρ Λεβέντ που αψηφά τον κίνδυνο και αποζητά συνεργασία και κατανόηση. Πριν λίγες μέρες άκουγα σε άλλη εκπομπή τον Σενέρ Ελτζίλ, της συντεχνίας των Τ/κ δασκάλων «Ktos», εκφράζοντας τις απόψεις του για μια κοινή εκπαίδευση υπό την ευθύνη ενός μελλοντικού ομόσπονδου κράτους, να βεβαιώνει ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφία της κοινότητάς του, η οποία είναι αντίθετη στην υποτελή στην Τουρκία διοίκηση. «Αυτοί που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την κοινότητά μας, στην πραγματικότητα παίζουν τον ρόλο που γράφει η Τουρκία γι’ αυτούς» λέει. «Τη μέρα που θα σιγήσει η φωνή της συντεχνίας μας, να ξέρετε ότι η τ/κ κοινότητα θα έχει σβήσει» καταλήγει. Εμείς τι περιμένουμε;