Του Κώστα Πάντζιου
Δεν χρειάζεται να μας το πουν οι γιατροί ότι, με το νέο έτος, ο κορωνοϊός «πνέει τα λοίσθια», στην αυγή του 2022. Μας το λένε όλοι οι πολιτικοί και όλα τα κόμματα που μας βομβαρδίζουν ήδη με σενάρια εκλογών. Σενάρια, που φυσικό είναι να τα αναπαράγουν τα ΜΜΕ, προσθέτοντας και τα νέα στοιχεία των ειδικών, τα στατιστικά κυρίως, σύμφωνα με τα οποία δεν γίνεται με την «όμικρον» να προσβάλλονται δεκάδες χιλιάδες κάθε μέρα, αλλά οι θάνατοι να λιγοστεύουν και στις ΜΕΘ να παραμένουν ίδια περίπου τα νούμερα, εδώ και δύο εβδομάδες, ευτυχώς.
Έτσι λοιπόν –πάλι ευτυχώς– με βάση τις πρόωρες ή μη εκλογές, το σκηνικό στα κόμματα συνοψίζεται περίπου ως εξής: Η ΝΔ αρχίζει να φοβάται διαρ-ροές και μετακινήσεις ψηφοφόρων προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, παραδεχόμενη, έστω παρασκηνιακά, για πρώτη φορά, ότι το να κυβερνά ένα κόμμα έχει αναπόφευκτα φθορά. Για τον απλούστατο λόγο ότι φυσικό είναι κάποιες χιλιάδες ψηφοφόροι που την ψήφισαν το 2019, να είναι ήδη για κάποιους λόγους δυσαρεστημένοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για λόγους αδικαιολόγητης αμηχανίας, να το έχει ρίξει πολύ στη σκέψη και στην ανάλυση, κάτι όχι και τόσο ασυνήθιστο για την μη κομμουνιστική Αριστερά. Στον τρίτο πόλο, το ΚΙΝΑΛ, δεν έχει να σκεφθεί πολύ ο νέος αρχηγός και προς το παρόν να ταλαντευθεί, αφού έχει την ευχέρεια να διατηρεί ίσες αποστάσεις από τους δύο μεγάλους, πολιτικά, αλλά κάνοντας σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρ-νηση, αφού είναι κόμμα της αντιπολίτευσης. Όταν δε, έρθει η ώρα να πάρει θέση στο αίτημα για σχηματισμό κυβέρνησης, μετά τις εκλογές, τότε πιθανόν να κάνει κυβέρνηση με ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα ή με κανένα, αν δεν συμφωνεί με το πρόγραμμά τους, ή με την εκλογική τους συμπεριφορά.
Όμως, πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα σενάρια. Ένα είναι, ακραίο βέβαια, να μην οδηγήσουν στο σχηματισμό κυβέρνησης και οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις και να πάμε σε τρίτη εκλογή. Και αν πρώτο κόμμα είναι η ΝΔ, να επαναληφθεί το 1989-1990, με πρωταγωνιστή και τότε, τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού. Έτσι, το ένα σενάριο φέρνει το άλλο, ένα δε εξ αυτών προβλέπει, σε μια τέτοια περίπτωση, να υπάρξει κυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που δικαίως εξοργίζει τον κ. Αλ. Τσίπρα, διότι εκτός των άλλων, στις επόμενες εκλογές κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με μεγάλη πιθανότητα τη θέση αυτή να την πάρει το ΚΙΝΑΛ. Πολύ ασθενές σενάριο.
Κάποιος θα αναρωτηθεί, γιατί στην Γερμανία π.χ. η συγκυβέρνηση Χριστιανο-δημοκρατών και Σοσιαλιστών έχει υπάρξει επανειλημμένως, αλλά η απάντηση είναι ότι στη Γερμανία οι αρχηγοί των δύο αυτών μεγάλων κομμάτων δεν δηλώνουν ότι η χώρα τους κινδυνεύει με αφανισμό, αν κυβερνήσει αυτοδύναμα ο αντίπαλος!!! Και εν πάση περιπτώσει, επειδή πολλοί πολίτες δεν θα απέκρουαν μια τέτοια λύση, γιατί η συγκυβέρνηση δεν αποφασίζεται από την πρώτη εκλογή, με απλή αναλογική και θα χρειαστεί να γίνουν άλλες δύο εκλογικές αναμετρήσεις για να αποφασίσουν οι δύο μεγάλοι το αυτονόητο, δηλαδή την αποφυγή της ακυβερνησίας και την προστασία των συμφερόντων του τόπου και του λαού.
Ξαναγυρίζοντας στην πραγματικότητα, θα επισημαίναμε ότι για πρώτη φορά, ΜΜΕ προσκείμενα στη ΝΔ, τονίζουν «το τέλος της πολιτικής κυριαρχίας του κ. Κυρ. Μητσοτάκη» στην πολιτική ζωή και την πιθανότητα να συνεχιστεί π.χ. η αποστασιοποίηση στελεχών της τάσης των «εκσυγχρονιστών» από τη ΝΑΔ, χωρίς να φαίνεται να προστίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, επισημαίνεται ότι δεν αποκλείεται, το κόμμα αυτό, στο συνέδριό του, να επιμείνει διά του προέδρου του, οριστικά, στην κεντρώα γραμμή του, δηλαδή στην μετριοπαθή πολιτική του πλατφόρμα, ώστε να γίνει πόλος έλξης μετριοπαθών δυσαρε-στημένων για διάφορους λόγους ψηφοφόρων από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Μία ένδειξη, προς το παρόν, μιας τέτοιας τάσης, είναι π.χ. ότι ο κ. Αλ. Τσίπρας ποτέ, τα δύο τελευταία χρόνια, δεν επιτέθηκε κατά της ΝΔ, αλλά επιτίθεται μονίμως κατά του κ. Κυρ. Μητσοτάκη. Μια άλλη ένδειξη, είναι ότι, όταν επρόκειτο να γίνει εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, ο κ. Τσίπρας ένα χρόνο πριν δήλωσε ότι το κόμμα του προτείνει τον κ. Πρ. Παυλόπουλο, ακραιφνή καραμανλικό, ως γνωστόν.
Και τέλος (πάλι με τα σενάρια), προβάλλεται και η περίπτωση του σχηματι-σμού κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας –από πού άραγε –με πρωθυπουργό τον κ. Ι. Στουρνάρα. Αυτό δείχνει το πόσο μεγάλη υπήρξε η φυσιογνωμία του αείμνηστου Ξενοφώντα Ζολώτα, τον οποίο όσοι τον γνώρισαν, θυμούνται με κάποια νοσταλγία, εκτός των άλλων, και την εκπληκτική ευρυμάθειά του.
