Του Κώστα Πάντζιου
Μετά από έναν μήνα πολέμου στην Ουκρανία, αρχίζουν να εντοπίζονται κάποια σημεία πολιτικής προσέγγισης σ’ αυτό το παράλογο, που ξεκίνησε ως γκάφα του Προέδρου της Ρωσίας και εξελίσσεται σε διακύβευμα των πάντων για τη χώρα αυτή. Άλλωστε, ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου κ. Πετκόφ επεσήμανε ότι η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα αν διακυβευθεί η ίδια η ύπαρξη της χώρας του.
Υπάρχει τέτοιο θέμα; Φυσικά υπάρχει, αλλά όχι όπως το θέτει ο κ. Πεκόφ, αλλά ως οικονομική εκμηδένιση της Ρωσίας, η οποία άρχισε ήδη, εδώ και ένα μήνα, όχι βέβαια με υπαιτιότητα του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου. Με τις οικονομικές κυρώσεις, βέβαια, που είναι ήδη τόσο ισχυρές και καταστρεπτι-κές, που καμία οικονομία χώρας του πλανήτη δεν θα τις άντεχε, όσο ισχυρή και αν είναι. Σ’ αυτό το σημείο, να υπογραμμίσουμε το άρθρο του έγκριτου δημοσιογράφου, που γράφουμε στο ίδιο site, του κ. Αθ. Παπανδρόπουλου, ότι έως το 2027 η οικονομία της Ρωσίας θα είναι εξαρτημένη από την Κινεζική κατά 90%, ενώ η Ρωσία θα είναι για τον Δυτικό Κόσμο ό,τι είναι χρόνια τώρα για την Κίνα η Βόρειος Κορέα!!! Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι φυσικοί πόροι της Ρωσίας θα είναι στην κινεζική διαχείριση, πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει την απόκτηση ισχύος για το Πεκίνο πρωτοφανούς, που μόνο στα όνειρά του θα μπορούσε ίσως να δει ο Πρόεδρος της Κίνας. Επομένως, είτε κερδηθεί είτε όχι ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, στρατιωτικά, γεωστρατηγικά και οικονομικά, καμία σημασία δεν θα έχει, θα είναι μια απλή λεπτομέρεια, τραγική βέβαια και απάνθρωπη, για χιλιάδες θύματα και πρόσφυγες.
Και τώρα μπαίνουμε στο πολιτικό κομμάτι του δράματος. Αν οι προβλέψεις του συναδέλφου Αθ. Παπανδρόπουλου και άλλων πολιτικών αναλυτών ισχύουν, τότε τι γίνεται; Συμφέρει, επί παραδείγματι, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να πέσει η Ρωσία στα νύχια της Κίνας, δηλαδή να μετατραπεί η Ρωσία σε δορυφορική δύναμη της γιγάντιας ασιατικής υπερδύναμης; Προφανώς, όχι. Διότι το Πεκίνο θα έχει καταστεί η σούπερ υπερδύναμη, όχι μόνο σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και σε οικονομικό.
Αν έτσι μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, τότε τι νόημα έχει η επαναλαμβανόμενη θέση του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με την οποία ο κ. Βλ. Πούτιν είναι εγκληματίας πολέμου (πράγματι είναι), δηλαδή με απλή πολιτική προσέγγιση του θέματος, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν θέλει να συναντηθεί μαζί του. Μία θέση, που μπορεί να ερμηνευτεί ως πρόβλεψη ότι η λύση του δράματος στην Ουκρανία μπορεί να δοθεί χωρίς την παρουσία του νυν Προέδρου της Ρωσίας. Άλλη εκδοχή μπορεί να είναι ο σχεδιασμός για τη λύση του προβλήματος να προβλέπει διαπραγμάτευση σε πιο χαμηλό επίπεδο.
Μεταξύ των επιτευγμάτων του κ. Πούτιν στην παράλογη αυτή ιστορία, είναι το ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αρχίσει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς να αποκτά Κοινή Άμυνα και Εξωτερική Πολιτική. Μήπως π.χ., σε αυτήν την εξελισσόμενη ήδη παγκόσμια υπερδύναμη, ποντάρει πια αλλιώς η ηγεσία των ΗΠΑ και ταυτόχρονα η Ρωσία των Μεγάλων Ρώσων της Ιστορίας, ώστε μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να κάνει τη μεγάλη ολική επαναφορά; Παίζει κι αυτό. Έτσι, πλέον, που αναπάντεχα ξαναρίχνονται στο τραπέζι τα «χαρτιά» για μία νέα Γιάλτα, τι μπορεί κανείς να προβλέψει, να πιστέψει ή να απορρίψει; Άλλωστε, πολλοί ομιλούν για νέο διπολισμό, τύπου ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης, με μεγαλύτερους πληθυσμούς, δηλαδή απλά της Ανατολής απέναντι στη Δύση και με ισχυρό ισοροπιστικό παράγοντα την Ε.Ε. των 420 εκατομμυρίων πολιτών, υψηλού βιοτικού, πολιτικού και πολιτιστι-κού επιπέδου. Σενάρια που μοιάζουν απίστευτα, σε ένα παράλογο παρόν.
Και μια και αναφερόμαστε στο παράλογο, ίσως βοηθήσει να το κατανοήσου-με η περικοπή του μεγάλου Αλμπέρ Καμύ, στο «πρόγραμμα» του θεάτρου στο Παρίσι, όταν παρουσιαζόταν το έργο του «Καλιγούλας». Ας το παραθέσουμε, ως μικρή συμβολή του φιλοσόφου που αναμετρήθηκε με το παράλογο. Αναφέρει λοιπόν: «…Αν η ακεραιότητα του Καλιγούλα έγκειται στην άρνησή του απέναντι των θεών, το σφάλμα του βρίσκεται στην άρνησή του απέναντι στους ανθρώπους. Δεν μπορεί κανείς να καταστρέψει τα πάντα, δίχως να καταστρέψει τον εαυτό του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Καλιγούλας καταστρέφει τον κόσμο γύρω του, και μετά, σύμφωνα με τη δική του λογική, κάνει οτιδήποτε είναι αναγκαίο για να εξοπλίσει εναντίον του εκείνους, που τελικά θα τον καταστρέψουν. Η ιστορία του Καλιγούλα είναι ένας υψηλόφρων τύπος αυτοκτονίας. Δεν πιστεύει στην ανθρωπότητα, με σκοπό να διατηρήσει την πίστη του στον εαυτό του».
