Του ΒΑΣΙΛΗ ΒΙΛΙΑΡΔΟΥ
Σύμφωνα με έναν πρώην υπουργό της κυβέρνησης, η κατάσταση είναι αναστρέψιμη επειδή η αντίδραση των Ελλήνων δεν είναι «γραμμική», αλλά ξαφνική, απρόσμενη και απροσδόκητη, λόγω του ότι πρόκειται για έναν λαό της τελευταίας στιγμής – οπότε δήθεν υπάρχουν ελπίδες!
Εάν υποθέσουμε ότι ισχύει, δεν καταλαβαίνει κανένας λογικά σκεπτόμενος Πολίτης τι νόημα θα είχε μία τέτοια αντίδραση, όταν θα έχουν ξεπουληθεί τα πάντα, οι Έλληνες θα έχουν χάσει τα σπίτια και τα εισοδήματα τους, ενώ θα έχουν μετατραπεί σε σκλάβους χρέους μίας σύγχρονης γερμανικής αποικίας. Ασφαλώς θα εξεγερθούν οι Έλληνες όταν χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, όπως άλλωστε εξεγείρονται όλοι οι πεινασμένοι λαοί στον πλανήτη – χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι ελπιδοφόρο, αφού θα είναι πολύ αργά για δάκρυα.
Άλλοι τώρα αναρωτιούνται τι ακριβώς θα έπρεπε να κάνουν οι νέοι και προς ποιά κατεύθυνση – κατηγορώντας μας πως τα έχουμε και εμείς οι ίδιοι χαμένα. Εν τούτοις, οι νέοι δεν χρειάζονται ποτέ τις συμβουλές των μεγαλυτέρων, όσον αφορά τη συμπεριφορά τους – γεγονός που τεκμηριώνεται από την ίδια τους τη φύση, σύμφωνα με την οποία αμφισβητούν τα πάντα, έχοντας σκοπό να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωή.
Επομένως, το πρόβλημα βρίσκεται γενικότερα κάπου αλλού: στο ότι έχουμε συλλογικά αποχαυνωθεί, νέοι και μεγαλύτεροι, αποδεχόμενοι τον εθνικό και ατομικό μας εξευτελισμό χωρίς καμία αντίδραση, είτε από καθαρή δειλία, είτε επειδή έχουμε πεισθεί πως είμαστε θύτες και όχι θύματα.
Κυρίως επειδή αδυνατούμε να καταλάβουμε πως μπορεί μεν να υπερχρεωθήκαμε με δική μας εν μέρει ευθύνη έως το 2009, αν και πολύ λιγότερο από ότι η Ιταλία σήμερα, αλλά δεν οφείλεται σε αντικειμενικές συνθήκες η βιβλική καταστροφή που βιώσαμε μετά το 2010 – αλλά στο ότι σκύψαμε το κεφάλι και αποδεχθήκαμε υφεσιακά μέτρα μοναδικά στην παγκόσμια ιστορία, αντιδρώντας αποσπασματικά και ελάχιστα.
Το άκρον άωτο της αποχαύνωσης ήταν το ότι, κάποιοι από εμάς ψήφισαν ξανά μία κυβέρνηση που έχει πει τα περισσότερα ψέματα στην υφήλιο, ενώ ανέτρεψε ακόμη και το δημοψήφισμα – δίνοντας έτσι την εντύπωση στους ξένους ότι πρόκειται για έναν ανόητο και τρομοκρατημένο λαό, τον οποίο εύκολα μπορεί να ποδοπατήσει ο καθένας.
Εύλογα λοιπόν θεωρείται πως αποτελούμε τη ντροπή της Ευρώπης και της Δημοκρατίας – ειδικά όταν ανεχόμαστε εντελώς ανίκανες κυβερνήσεις, καθώς επίσης την κατοχή μας από μία χώρα που αιματοκύλισε δύο φορές τον πλανήτη.
Από ένα κράτος που οι πρόγονοι μας πολέμησαν για να μην υποδουλωθούν, που ένοιωσαν ντροπή όταν ηττήθηκαν και που δεν έπαψαν ποτέ να αντιστέκονται στα χρόνια της σκλαβιάς τους, χωρίς να δειλιάσουν και χωρίς να φοβηθούν – ενώ φυσικά δεν θα ήταν σε τέτοιο βαθμό δουλοπρεπείς, ώστε να ευχαριστήσουν δημόσια αυτούς που τους υποχρέωσαν να ξεπουλήσουν τα αεροδρόμια τους, όπως πρόσφατα ο πρωθυπουργός.
