Του Μάνου Καλλίγερου
Όχι μόνο είναι απόλυτα παρακινδυνευμένο να κάνει κανείς οποιαδήποτε σενάρια και υποθέσεις με τον κ. Τσίπρα και τις προθέσεις του, αλλά έχει τον κίνδυνο, ακόμη και αν έχει πέσει μέσα στις σκέψεις του πρωθυπουργού, αυτές να αλλάξουν άμεσα, καθώς μας έχει συνηθίσει να κινείται πέρα-δώθε σαν τα κύματα, με εξαιρετική ευλυγισία, προς το παρόν, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε. Ποίος ξέχασε τις απίθανες ντρίπλες το καλοκαίρι του 2015 με τις οποίες ζάλισε όλη την Ελλάδα και ολίγου δειν να την ρίξει στο γκρεμό; Το γεγονός ότι δεν έπεσε τότε και τα αίτια της …σωτηρίας δεν έχουν ακόμη καταγραφεί με ακρίβεια από την ιστορία, εκείνο όμως που έχει καταγραφεί και είναι απόλυτα μετρήσιμο είναι το κόστος, το οποίο μπορεί να είναι 83δις, στην ουσία όμως και αυτό θα χρειασθεί να μετρηθεί αναλυτικά από τους ιστορικούς της οικονομίας σε αρκετά χρόνια, όταν ολοκληρωθεί η λογιστική και φθάσει και ο τελευταίος λογαριασμός των απερίσκεπτων κινήσεων της υπερήφανης διαπραγμάτευσης και των όσων ακολούθησαν.
Μετά τον αναγκαστικά μακροσκελή πρόλογο να πάμε και στο κυρίως θέμα, που δεν είναι άλλο από τις συνεχείς «επιθέσεις» του κ. Φίλη προς τους συγκατοίκους του στην κυβέρνηση. Εκτός από τους πολιτικούς αναλυτές που είναι επιφυλακτικοί για τον ξαφνικό ζήλο του κ. Φίλη εναντίον του κ. Καμμένου δεν είναι λίγοι όσοι συνεκτιμούν ότι η επίθεση αυτή δεν μπορεί παρά να έχει την ανοχή του κ. Τσίπρα, μερικοί δε προχωρούν παραπέρα και φθάνουν μέχρι την υποκίνηση ή τις ευλογίες του προς τον στενό του φίλο, που είναι ασφαλώς ο καταλληλότερος για αυτή την επίθεση, αφού και χρωστά «κουκιά» στον αρχηγό των ΑΝΕΛ και μπορεί να επηρεάσει μεγάλες μάζες βουλευτών, καθώς δεν στερείται πολιτικής ευφυΐας, γνωρίζει άριστα δε τους τακτικισμούς στους οποίους επιδίδεται ο αρχηγός του. Ο οποίος, ακριβώς γιατί είναι άριστος τακτικιστής, δεν θα εγκατέλειπε τον φίλο και «σύντροφό» του των ΑΝΕΛ να πέφτει υπό τα βέλη του παλαιότερου φίλου του κ. Φίλη. Ασφαλώς δε ο λόγος δεν είναι ότι θα έχανε την κυβέρνηση, ούτε βέβαια τις περίφημες …αχινοσαλάτες με τις οποίες τον κερνούσε ο «Μπούλης» του στο αρχοντικό του. Κάτι άλλο, λοιπόν, πιο σημαντικό κρύβεται πίσω από αυτή την ομοχειρία Φίλη, η οποία ήδη επανελήφθη δις!
Ασφαλέστερα επίσης δεν πρέπει να πρόκειται για κανένα ξαφνικό έρωτα με την κυρία Φώφη και το βρώμικο ΠΑΣΟΚ. Και αλήθεια, τώρα θυμήθηκε ότι είναι καλλίτερο το ΠΑΣΟΚ που βρωμάει από τους ΑΝΕΛ, που έχουν καταπιεί μύρια όσα οι κακόμοιροι για να σώσουν τις καρέκλες τους και μαζί αυτές των συντρόφων τους; (Μόλις πρόσφατα έκαναν γαργάρα και του μύδρους στην Ρότσιλντ, αγκαλιά με την οποία τώρα αγωνίζονται για το ..χρέος). Αλήθεια, ο έμπειρος στους τακτικισμούς κ. Τσίπρας και ο ..His master voice κ. Φίλης μπορούν να πιστεύουν ότι η κυρία Γεννηματά και οι, …μηδέν κόμμα κάτι, τρεις συνιστώσες που την ακολουθούν, θα έχουν τόση πολιτική ανοησία να συγκυβερνήσουν αυτή την ώρα με τον καταρρέοντα δημοσκοπικά ΣΥΡΙΖΑ; Είπαμε, καλές οι καρέκλες, αλλά η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ σε παλαιοσυριζικά εκλογικά ποσοστά είναι πολιτική αυτοκτονία, την οποία πολύ δύσκολα θα επιχειρήσουν υπό τις παρούσες συνθήκες. Ή να κάνουν στροφή, ΠΑΣΟΚ και Σία, προς την επαναφορά της απλής αναλογικής, που λίγο καιρό πριν αποδοκιμάστηκε στη Βουλή; Ακόμη δυσκολότερο αυτό, αφού και βουλευτές κινδυνεύουν να χάσουν τη στιγμή που μαζεύουν κάθε πικραμένο κοντά τους και ψηφοφόρους να απογοητεύσουν.
Επομένως τι μένει; Μήπως ο κ. Τσίπρας θέλει να έχει έτοιμη μία οδό διαφυγής που δεν θα του κοστίσει πολλά πράγματα, γιατί κάποιος θα τον έχει ρίξει, άρα δεν θα φταίει η πρώτη φορά της αριστεράς, αλλά οι κακές της παρέες; Για τις οποίες ξέρει ασφαλώς ότι την κύρια ευθύνη φέρει ο ίδιος, αλλά η πολιτική του έδειξε ότι χειρίζεται με ευχέρεια την αμνησία των ψηφοφόρων (του). Ξέρει άριστα επίσης ότι υπάρχει και ένας άλλος παράγων, τον οποίο οι περισσότερες αναλύσεις μέχρι στιγμής έχουν αφήσει έξω από το παιχνίδι, είναι βέβαιο όμως ότι θα παίξει γερά μπάλα! Είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Π. Παυλόπουλος, ο οποίος, όσα και αν χρωστάει στον κ. Τσίπρα και τους ΑΝΕΛ ασφαλώς δεν θα αφήσει να αμαυρωθεί τόσο πολύ η θητεία του από την επανάληψη ενός δημοψηφίσματος με ερωτήματα τύπου 2015 ή, ακόμη χειρότερα, με μία, στην κόψη του ξυραφιού, κίνηση προς μία ήκιστα δημοκρατική μεθόδευση στα όρια των θεσμών. Εξάλλου και οι δύο έχουν την πολιτική πείρα ή την ελάχιστη οξυδέρκεια να αντιληφθούν ότι τέτοιες επαναλήψεις αποτελούν απλά φάρσες, ενώ ο λαός αποκλείεται να μην χρεώσει και στον κατέχοντα το ύπατο αξίωμα της χώρας μία θορυβώδη και επικίνδυνη κατάρρευση, είτε της οικονομίας, άρα και της χώρας, είτε των θεσμών, άρα –πάλι- και της χώρας!
Επομένως τι απομένει, για να επανέλθουμε στον ..τοξοβόλο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φίλη; Να προετοιμάσει το έδαφος ώστε να τους ρίξει ένας «κακός» σύντροφος. Και τέτοιος, εκτός από τον χειρότερο όλων κ. Καμμένο, δεν υπάρχει. Ένα ανάθεμα που ετοιμάζεται και μπορεί να έχει από …πέτρες και ιερείς, όπως του Ελ. Βενιζέλου μέχρι πικρίες, όπως του κ. Κ. Μητσοτάκη προς το «παιδί» του, τον κ. Α. Σαμαρά!
Και μην πείτε ότι αυτό είναι ένα σενάριο. Είναι, αλλά όπως όλα τα άλλα. Δηλαδή με κάποιες πιθανότητες να επιλεγεί και ως τρόπος απόδρασης από τα δύσκολα με το πλέον ελάχιστο κόστος για να μην επανέλθει το δημιούργημά τους σε μονοψήφια ποσοστά.
