Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρές μιας βαρβαρότητας και βίαιων συμπεριφορών μιας ομάδας νέων ανθρώπων, που από την μια βανδαλίζουν γράφοντας ακατανόητα συνθήματα και σχήματα σε τοίχους και ιστορικά μνημεία κι από την άλλη να καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, από αυτοκίνητα, μέχρι τις προθήκες καταστημάτων.
Αυτή η αντικοινωνική συμπεριφορά εγείρει πολλά ερωτήματα. Κάθε νουνεχείς πολίτης αναρωτιέται αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει από την οικογένειά τους και το σχολείο τους, να σέβονται την ιδιωτική και την δημόσια περιουσία, που για να φτιαχτεί και να συντηρηθεί, οι πολίτες κοπιάζουν και πληρώνουν παράλληλα τους φόρους.
Η απάντηση και δεν είναι εύκολη, ούτε απλή. Και να σκεφθεί κανείς τέτοιες βαρβαρότητες δεν συνέβαιναν στο παρελθόν, τότε που οι γονείς είχαν τρία, τέσσερα και πέντε παιδιά.
Στις μέρες μας, η κάθε οικογένεια δεν κάνει πάνω από δύο παιδιά κατά κανόνα, με πολλές να περιορίζονται στο ένα παιδί, μια και η γυναίκα έχει βγει στην αγορά εργασίας και δεν περιορίζεται στα καθήκοντα και μόνο του σπιτιού και στην ανατροφή των παιδιών της.
Φτάσαμε να έχουμε και φροντιστήρια για το Δημοτικό, και παρ’ όλα αυτά πολλά από τα παιδιά που πάνε στο γυμνάσιο δεν έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν ένα κείμενο.
Είναι παράλληλα απορίας άξιο, την ώρα που πολλοί γονείς φροντίζουν για το καλό σχολείο, το φροντιστήριο, τις ξένες γλώσσες και άλλες δραστηριότητες των παιδιών τους, να μην υπάρχουν και οι αντίστοιχες κοινωνικά πολιτισμένες συμπεριφορές κάποιων νέων.
Μια πρόσφατη μελέτη της Eurostat, μας παρέχει πολύ και ενδιαφέροντα στοιχεία. Σύμφωνα με αυτήν, η Ελλάδα είναι δεύτερη μετά την Τουρκία σε ποσοστό φοιτητών επί του συνολικού αριθμού του πληθυσμού, που φτάνει το 9,02%. Να σκεφθεί κανείς πως χώρες όπως η Γαλλία με ποσοστό 3,79%, η Γερμανία με 3,75%, το Ην. Βασίλειο 3,69% και η Ιταλία 3,03% βρίσκονται πολύ πιο πίσω από την χώρα μας.
Θα υποστηρίξει κάποιος ότι αυτό είναι καλό, μια και η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερους νέους που φοιτούν στα πανεπιστήμια. Ένας δεύτερος πίνακας που συμπληρώνει τον πρώτο, έρχεται να μας προσγειώσει ανώμαλα. Αυτός αναφέρεται στο ποσοστό των αποφοίτων επί του συνόλου των φοιτητών.
Σύμφωνα με αυτόν η Ελλάδα εμφανίζει το μικρότερο ποσοστό των αποφοίτων, σε σχέση με το σύνολο των φοιτητών το 2017. Το ποσοστό αυτό φτάνει μόλις στο 9,41%. Στον αντίποδα η Ιρλανδία με ποσοστό 34,66%.
Η πληθώρα των σχολών, που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, με αμφίβολο αντικείμενο και περιεχόμενο σπουδών, η απουσία βάσης εισαγωγής και η αυθαίρετη ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, για λογούς ψηφοθηρικούς, οδηγούν στην εύκολη εισαγωγή, αλλά όχι και στην ανάλογη σε ποσοστά αποφοίτηση.
Οι γονείς πιέζουν τα παιδιά τους να μπουν σε μια κάποια σχολή, χωρίς να εξετάζουν στην ουσία το αντικείμενο των σπουδών τους. Στη συνέχεια ξοδεύονται για την παραμονή των παιδιών τους σε μια άλλη συνήθως πόλη από αυτή της κατοικίας τους, για να απογοητευθούν στη συνέχεια τα παιδιά τους, που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους.
Αποτέλεσμα, κάποιοι από αυτούς να αναζητούν διεξόδους που προσφέρουν οι κάθε λογής καθοδηγητές, που στα ΜΜΕ ονομάζονται αντιεξουσιαστές, οι ίδιοι όμως να αυτοαποκαλούνται αναρχικοί.
Σε άλλες χώρες που διαθέτουν βαριά βιομηχανία, οι άνθρωποι που δεν έχουν ενδιαφέρον να σπουδάσουν, έχουν την ευχέρεια να βρουν δουλεία και να πορευτούν με βάση αυτή την δραστηριότητα, στη ζωή τους.
Στη χώρα μας η μόνη «βαριά» βιομηχανία είναι ο τουρισμός. Αν δεν ασχοληθεί κανείς με κάτι σχετικό, δεν έχει εύκολη πρόσβαση στην εργασία.
Το φάσμα της ανεργίας σε ανθρώπους χωρίς δεξιότητες και με μειωμένα ενδιαφέροντα και προσδοκίες, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ένταξή τους σε κάθε λογής αντικοινωνικές ομάδες, που φτιάχνουν το άλλοθι βίαιων δραστηριοτήτων για κάθε πικραμένο…
| ΑπάντησηΑπάντηση σε όλουςΠροώθηση |
