Του Κώστα Πάντζιου
Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αναμένουν οι ασχολούμενοι με τα κοινά, εντός και εκτός Ελλάδος, την πολιτική κυοφορία του νέου ΣΥΡΙΖΑ, ή έστω του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία, δεν ισχύει κανένας από τους προηγού-μενους προσδιορισμούς. Κατά τη γνώμη μας, πρόκειται για το ίδιο κόμμα, που χάρις στην ετοιμότητα και την τόλμη του αρχηγού του κ. Αλ. Τσίπρσα, κατέλαβε τον πολιτικό και κομματικό χώρο του καταρρεύσαντος ΠΑΣΟΚ, χωρίς να υπάρχει πια κάποιος λογικός άνθρωπος που να απορεί γιατί συνέβη αυτή η κατάρρευση. Εξ άλλου, πάρα πολλοί Έλληνες πολίτες είχαν προβλέψει τότε, δηλαδή πριν από τις Ευρωεκλογές του 2014, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο πάει να βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές εκείνες, αλλά θα έχει ασταμάτητη εκλογική άνοδο, γιατί απλούστατα, δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική και να μη γνωρίζεις ότι «η φύση απεχθάνεται τα κενά».
Ποιοι δεν το κατάλαβαν αυτό; Αυτοί που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι μπορεί ένα μικρό κόμμα του 4,6% να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο κόμμα, επειδή απλούστατα αυτοί που άρχισαν να το ψηφίζουν μαζικά, δεν ήθελαν να ακούσουν για ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο να πάνε να το ψηφίσουν. Το γιατί, δεν χρειάζεται καμία πολιτική ανάλυση. Όμως, στην πολιτική, συνήθως, σπανίως συμβαίνει να ταυτίζεται η πρόβλεψη με την προσωπική μας επιθυμία. Έτσι, όσο κι αν φαίνεται απίθανο, υπήρξαν πολιτικοί παράγοντες, μιντιάρχες, κομματικοί επιτελείς, πολιτικοί αναλυτές κλπ., που πίστευαν, μεταξύ 2012 και 2015, ότι το ασήμαντο πράγματι εκείνο κόμμα, θα έφθανε κάποια στιγμή να γίνει κόμμα εξουσίας. Και το χειρότερο, ή μάλλον «παράδοξο»: ότι θα έφθανε να κυβερνήσει τη χώρα. Αυτό το δράμα της έλλειψης σωστής εκτίμησης των πραγμάτων, κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση στη χώρα, με τη συμμαχία των ΑΝΕΛ.
Εδώ, συνέβη κάτι το πρωτοφανές. Ο ελληνικός λαός (ο πιο έξυπνος λαός όταν πηγαίνει στην κάλπη), παράλληλα με την ανάδειξη ως πρώτο κόμμα αυτό του κ. Αλ. Τσίπρα, έβαλε στη Βουλή, εκτός από τους ΑΝΕΛ και άλλα δύο κόμματα, πιο κοντά πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά τα δύο κόμματα, δηλαδή το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων, όχι μόνο δεν πήραν το μήνυμα της κάλπης, αλλά τάχτηκαν αλληλέγγυα με τη ΝΔ, εκφράζοντας συνηθέστατα έναν πολιτικό λόγο δριμύτερο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, από εκείνον που εξέφραζε το τότε κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Όσοι άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα έχουν κοινό νου και είναι ψηφοφόροι κάποιου κόμματος, αλλά δεν είναι φανατικοί, στην αρχή απόρησαν, αλλά στη συνέχεια, παρακολουθώντας τις πράξεις και διερευνώντας τακτικές, κατενόησαν ότι το αφήγημα που είχε παγιωθεί στα υψηλά κλιμάκια του προσκηνίου και του παρασκηνίου της πολιτικής, ήταν ότι τα δύο κόμματα που σχημάτισαν την κυβέρνηση, θα διαλύονταν μέχρι το Πάσχα, κάτι που σε «νέα έκδοση», έγινε «ρεαλιστική» πολιτική πλατφόρμα, όταν ο κ. Αλ. Τσίπρας, παρά το «χαμό» του καλοκαιριού του 2015, κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και έκανε κυβέρνηση πάλι με τον κ. Π. Καμμένο, μη υπάρχοντος άλλου ενδιαφερομένου κόμματος –από τα μικρά εννοούμε– και πιο κοντά πολιτικά στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλωστε ήταν τότε και εξακολουθεί να είναι η ρουτίνα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κ. Στ. Θεοδωράκης και ο κ. Β. Λεβέντης περίμεναν υπομονετικά τη διάλυση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η μόνη που έπαιξε, σκληρά μεν, αλλά διορατικά, τότε, το πολιτικό παιχνίδι, ήταν η ΝΔ με τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη, γι’ αυτό και δικαιώθηκε, κερδίζοντας τις εκλογές του Ιουλίου 2019 και σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Πιστεύουμε ότι αυτή αναφορά στο παρελθόν είναι πάντοτε χρήσιμη και διδακτική, αρκεί να σκεφθούμε πού βρίσκονται τώρα αλήθεια τα μικρά κόμματα, στα οποία αναφερθήκαμε πριν λίγο, οι ηγέτες των οποίων θα απορούν ακόμα για το πώς έγινε και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαλύθηκε και εκείνοι έμειναν να περιμένουν ποσοστά – λάφυρα από την αναμενόμενη στα σίγουρα διάλυση…! Που τελικά δεν συνέβη.
Όσο για το κόμμα της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μετασχηματί-ζεται με κάποιες δυσκολίες, αλλά το πώς θα διαμορφωθεί τελικά πολιτικά, θα φανεί σε μεγάλο βαθμό από τις διεργασίες που γίνονται ακόμα, εν όψει του Συνεδρίου του προσεχούς Μαΐου. Αυτό που δεν κατανοεί ο απλός άνθρωπος, είναι ο φόβος ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ΠΑΣΟΚοποιηθεί. Δηλαδή, όταν οι μέχρι και τον Ιούλιο του 2019 μετρήσεις έδειξαν ότι τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων είναι παλιοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη; Δηλαδή για να καταλάβουμε εμείς τη σκέψη των εν λόγω στελεχών του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: Οι ψήφοι είναι ευπρόσδεκτοι, αλλά τα στελέχη του παλαιού ΠΑΣΟΚ δεν είναι ευπρόσδεκτα;
