Του Κώστα Πάντζιου
Η αυριανή Τρίτη είναι κρίσιμη ημέρα για τις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, σχετικά με την εξέλιξη της κούρσας για την ανάδειξη των υποψηφίων που θα το εκπροσωπήσουν στις Προεδρικές Εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου. Με την ευκαιρία αυτή, απαραίτητο είναι να δούμε τι συμβαίνει με τους εκλογείς της υπερδύναμης του ελεύθερου κόσμου, με αναφορά, ειδικά, στην ανάδειξη του κ. Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ. Το θέμα παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον, όχι μόνο πολιτικά, αλλά κυρίως κοινωνιολογικά. Για να μην πούμε και ανθρωπολογικά. Δηλαδή, πώς έγινε και ένας άνθρωπος ακροδεξιός ρατσιστής, ξενοφοβικός, κατάφερε να πείσει τους Αμερικανούς ψηφοφόρους ότι είναι κατάλληλος να τους κυβερνήσει, δοθέντος ότι εκτός των άλλων προαναφερθέντων μειονεκτημάτων, είχε –και έχει– κυρίως ένα ακόμη μεγαλύτερο: την ελάχιστη επαφή με τα προβλήματα, όχι μόνο των ΗΠΑ, αλλά και τα παγκόσμια, για τα οποία θα είχε, έστω, εδώ και τρία χρόνια ενημερωθεί και θα είχε αποκτήσει γνώση, αν καταδεχόταν να πεισθεί να συνεργαστεί με μία ομάδα, σταθερή, υπουργών και άλλων εμπειρογνωμόνων. Αυτό βέβαια θα γινόταν αν δεν τους άλλαζε κάθε τρεις και λίγο.
Με δεδομένο ότι τα προγνωστικά δεν αποκλείουν την επανεκλογή του κ. Ντ. Τραμπ για το αξίωμα του Προέδρου, χρήσιμο θα ήταν να δούμε τι συνέβη και τι ακόμα συμβαίνει στους πολίτες των ΗΠΑ. Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρους πολιτικούς αναλυτές, στις ΗΠΑ, το 2018 υπήρξε η εκδήλωση μιας πολύ σπουδαίας αλλαγής στον μέσο Αμερικανό πολίτη, στη συμπεριφορά και στη σχέση του με το πολιτικό σύστημα, που ενώ ήταν βαθιά και καταλυτική, πέρασε απαρατήρητη, ακόμη και από έναν επιτυχημένο Πρόεδρο, όπως υπήρξε ο κ. Μπαράκ Ομπάμα. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών βαρέθηκε να περιμένει αλλαγές, βαρέθηκε να ακούει την ακαταλαβίστικη γλώσσα των πολιτικών, βαρέθηκε να ακούει για συντεταγμένες τολμηρές πρωτοβουλίες, που χρειάζονται μεν, δεν ελαμβάνοντο δε, και εξεγέρθηκε, θύμωσε και ψήφισε έναν άνθρωπο που έδειχνε, τότε, να πιστεύει αυτά που υπόσχεται, μπήκε στον λαβύρινθο του λαϊκισμού, πίστεψε ότι τα πράγματα είναι απλά, αλλά τα διάφορα κατεστημένα τα κάνουν δύσκολα. Και τυφλά, και με εκδικητική διάθεση, ψήφισε κάποιον που έπειθε ότι μπορεί να κάνει την υπέρβαση.
Φυσικά, ο κ. Τραμπ ελάχιστα έκανε από αυτά που υποσχέθηκε στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενώ αποξένωσε σχεδόν την υπερδύναμη από τις εξελίξεις που σημειώνονται στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Μεγάλη μερίδα των Αμερικανών θέλουν την πολιτική να βαδίζει μαζί τους, να τους λύνει προβλήματα, να τους κάνει κοινωνούς αυτών που συμβαίνουν στον πλανήτη, να νιώθουν όπως παλιά, ότι διαμορφώνουν το μέλλον του ελεύθερου κόσμου. Δεν το βλέπουν όμως να γίνεται. Και έτσι, επιστρέφουν στην εσωστρέφειά τους. Και αυτό δείχνουν και τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών στην Αϊόβα και στο Νιου Χαμσάιρ. Προβλέπουμε δε, ότι κάπως όμοια θα είναι και τα αποτελέσματα της κούρσας για το χρίσμα στο Δημοκρατικό Κόμμα σε 10 Πολιτείες όπου γίνεται ψηφοφορία, αύριο Τρίτη 25 τρέχοντος μηνός.
Αναφέραμε προηγουμένως, ότι μεγάλη μάζα Αμερικανών πολιτών είναι θυμωμένοι. Το δράμα είναι ότι αυτοί που είναι θυμωμένοι, προφανώς είναι δύο κατηγοριών πολίτες. Ένα μεγάλο μέρος, πιστεύει ακόμα ότι ο κ. Ντ. Τραμπ θα πολιτευτεί έτσι, ώστε να δικαιώσει την εμπιστοσύνη τους. Γι’ αυτό και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ούτε που το σκέπτονται να κατεβάσουν άλλον υποψήφιο για το χρίσμα. Όμως, οι μέχρι τώρα προκριματικές αναμε-τρήσεις των Δημοκρατικών, δείχνουν και κάτι άλλο, εξόχως αποκαλυπτικό. Η πλειοψηφία βγάζει μπροστά τον κεντροαριστερό Μπέρνι Σάντερς, πράγμα που σημαίνει ότι τα διάφορα κατεστημένα στις ΗΠΑ θα πρέπει να σκεφθούν ότι οι απογοητευμένοι και οργισμένοι συσπειρώνονται και σε άλλον υποψήφιο, που με τον δικό του τρόπο, δεν αποφεύγει τον λαϊκισμό. Δηλαδή, με απλά λόγια, οι απολίτικοι ψηφοφόροι προτιμούν τον κ. Τραμπ, ενώ κάποιοι άλλοι, με κάπως επεξεργασμένη πολιτική σκέψη, πάνε προς τον κ. Σάντερς. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τους ίδιους πολίτες, που το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο τους έχει κάνει κοινωνικά απόκληρους.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, στις ΗΠΑ έχουμε μία κοσμογονία πολιτική, που ξεφεύγει από αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζαμε και μπορούσαμε να προβλέψουμε. Και μην ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί πολίτες, πριν από 11 χρόνια, δεν δίστασαν να εκλέξουν μιγάδα Πρόεδρο, ο οποίος, αν μη τι άλλο, χειρίστηκε με μεγάλη επιτυχία την οικονομική κρίση του 2008. Αυτό σημαίνει ότι του μέσου Αμερικανού, δεν του λείπει η τόλμη.
Θα δούμε τι θα γίνει αύριο, τη «μεγάλη Τρίτη». Και θα επανέλθουμε.
