Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Θα έλεγε κανείς ότι βλέπουμε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ότι μετά από δύο ώρες κινηματογραφικής αγωνίας, θα πέσουν τίτλοι τέλους, θα ανάψουν τα φώτα της αίθουσας, και θα επανέλθουμε στην εντελώς διαφορετική καθημερινότητα μας.
Δυστυχώς όμως αυτά που ζούμε στις μέρες μας, δεν είναι μια εικονική πραγματικότητα, είναι ένα ολοζώντανο θρίλερ, που βιώνει όχι μόνο η Ελλάδα αλλά η παγκόσμια κοινότητα.
Στα όσα αρνητικά μας συμβαίνουν υπάρχουν και κάποια θετικά. Και το πρώτο από αυτά, είναι η ομοψυχία, που υπάρχει τόσο για την αόρατη εισβολή του κορονοϊού, όσο και για την ορατή της Τουρκίας στον Έβρο, με αιχμή του δόρατος καθοδηγούμενους μετανάστες.
Μετά την πετυχημένη αποτροπή της εισβολής στον Έβρο, ακολούθησε μια νέα αόρατη εισβολή του covid-19, του οποίου η απόκρουση αντιμετωπίζεται με πρωτόγνωρα μέτρα περιορισμών, που έχει να ζήσει η ανθρωπότητα, εδώ και πολλούς αιώνες.
Για την ώρα η Ελλάδα έχει καταφέρει να κερδίσει χρόνο, μια και η εξάπλωση του κορονοϊού στη χώρα μας εμφανίζεται περιορισμένη, σε σχέση με τους εκατοντάδες καθημερινά θανάτους, που παρατηρούνται στην Ιταλία και τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων, που έχουν προσβληθεί από τον ιό στην γειτονική μας χώρα.
Η ομοψυχία που δείχνει ο ελληνικός λαός και η πειθαρχία στις αποφάσεις που υπαγορεύει η επιστημονική κοινότητα της χώρας, έχει βοηθήσει σημαντικά.
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα τελειώσει αυτή η πρωτόγνωρη περιπέτεια. Όταν σημάνει λήξη συναγερμού, θα μετρήσουμε ανθρώπινες και υλικές απώλειες. Κι αυτές για την ώρα είναι ανυπολόγιστες.
Στο άλλο μέτωπο, αυτό του μεταναστευτικού, παρά τις επί μέρους συνομιλίες κάποιων ισχυρών της Ευρώπης με τον σουλτάνο της Άγκυρας για το προσφυγικό, η απειλή στον Έβρο και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δεν έχει εκλείψει. Το ανατολίτικο παζάρι καλά κρατεί.
Το γεγονός ότι οι συνομιλίες για τις ροές προς την Ελλάδα γίνονται ερήμην της Αθήνας, όπως άλλωστε συνέβη και στην Διάσκεψη του Βερολίνου για το λιβυκό, δείχνει ότι οι μεγάλοι επιμένουν να αποφασίζουν, για θέματα που αφορούν τους μικρότερους λαούς, χωρίς να δίνουν λόγο στους άμεσα ενδιαφερόμενους.
Όμως υπάρχουν και οι παραφωνίες στο εσωτερικό μέτωπο και εκφράζονται από πολλές πλευρές. Και είναι από τον χώρο των πανεπιστημιακών, περιθωριακών πολιτικών και ύποπτων σκοπιμοτήτων δημοσιογράφων.
Κάποιοι που δηλώνουν «φιλόσοφοι» που δεν τους γνωρίζει ούτε η μάνα τους, υπογράφουν κείμενο που στέλνουν στον Le Monde, με το οποίο καταγγέλλουν την Ελλάδα, ότι δήθεν δεν προσφέρει η χώρα μας προστασία σε άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο, στα σύνορα στον Έβρο. Για την Τουρκία και τον ρόλο της, ούτε λόγος.
Κάνουν το ίδιο με Τούρκο δικηγόρο, που προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε βάρος της Ελλάδας υποστηρίζοντας τρεις Σύριους πρόσφυγες, επειδή δεν ανοίξαμε διάπλατα τα σύνορά μας, να εισέλθουν παράνομα στη χώρα μας, και μάλιστα με τη χρήση βίας.
Από την άλλη πλευρά αριστεριστές, που ο λαός έχει επανειλημμένα αποδοκιμάσει στις εκλογές, και κατ’ επάγγελμα εμπορεύονται ανθρώπινες ψυχές, μέσω δεκάδων ΜΚΟ που έχουν ιδρύσει, εισπράττοντας άκοπα πακτωλό χρημάτων, επιχειρούν εν μέσω περιορισμών στις συναθροίσεις, να οργανώσουν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με αίτημα να ανοίξουν τα σύνορα.
Τέλος μεγάλη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, που διεκδικεί την εγκυρότητα, αλλά παίζει και με το τούρκικο λόμπι, φιλοξενεί άρθρα με ελληνική υπογραφή, που γράφουν μυθεύματα επικαλούμενοι τουρκικές πηγές, περί μυστικών χώρων, που κρατούνται οι λαθραία εισερχόμενοι από τον Έβρο.
Είτε το θέλουμε είτε όχι η πραγματικότητα είναι μία. Είμαστε σε πόλεμο και μάλιστα ανορθόδοξο, όχι μόνο με την πανδημία του κορονοϊού, αλλά και με την Τουρκία, που χρησιμοποιεί ως ασπίδα επιτηδευμένους προβοκάτορες, που ενδύονται τον ρόλο του μετανάστη, με σκοπό εισβάλουν με την βία στη χώρα μας.
Κι εδώ δεν υπάρχει, ναι μεν αλλά. Η συντριπτική πλειοψηφία μιλάει με μια φωνή. Οι άλλοι, οι λίγοι, χρειάζεται να απομονωθούν και να υποστούν την χλεύη του Δήμου…
