Του Κώστα Πάντζιου
Κοντά στα άλλα δεδομένα του κορωνοϊού, έχουμε και ένα βασικό, το ότι καμία κρίση δεν είναι όμοια με την άλλη. Δηλαδή, η κρίση του 2008 ήταν καθαρά οικονομική, ήταν το οδυνηρό σήμα, πως η παγκοσμιοποίηση μπάζει από δέκα μεριές και πρέπει να εγκαταλειφθεί. Έλα όμως που οι ισχυρές οικονομίες του πλανήτη συνέχισαν να κρέμονται από μία δόλια εκ γενετής κατασκευή. Μάλιστα δε, στις ΗΠΑ όπου η κρίση απείλησε την ίδια την ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος, η κατάσταση μπαλώθηκε με την υπερπροσφορά χρήματος, ενώ στην Ευρώπη, επιχειρήθηκε το ίδιο, με δισταγμούς και επιφυλάξεις.
Ειδικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρίση, αντί να εκληφθεί ως ευκαιρία να προχωρήσει ο οργανισμός σε ταχεία ενίσχυση του πολιτικού σκέλους, εφαρμόστηκαν μέτρα αντιμετώπισης της χρεωκοπίας των τεσσάρων χωρών-μελών, με βαρύ δανεισμό και με όρους σκληρούς. Κυριάρ-χησε δηλαδή, τότε, η γραμμή Σόιμπλε, που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος τιμωρητικής διάσωσης, η οποία στη συνέχεια θα είχε και δεύτερη φάση, σύμφωνα με την οποία όποια χώρα παραβίαζε τους όρους του δανεισμού θα αποβαλλόταν από την Ε.Ε. Εμείς πιστεύουμε ότι ουδέποτε στην ανθρώπινη ιστορία, από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, δεν υπήρξε πιο λανθασμένη αντιμετώπιση ενός προβλήματος, πράγμα που ακόμη και ο ίδιος ο τότε Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας αναγνώρισε, καθυστερημένα. Και αφού όμως η ζημιά είχε γίνει.
Τότε η Καγκελάριος της Γερμανίας κ. Άνγκελα Μέρκελ, απέτρεψε τη διάλυση της Ε.Ε., αλλά όμως έχασε την ευκαιρία να καταστεί πολιτικός του ιδίου μεγέθους με τον Αντενάουερ και τον Έρχαρτ, αναδιοργανώνοντας πλήρως το θεσμικό καθεστώς της Ε.Ε. και δίνοντας έτσι την πρωτοπορία στην Ευρώπη σε όλους τους χώρους και σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αλλά και χωρίς την επανάσταση που προαναφέραμε, η Ευρώπη εδώ και δύο μήνες, αναγνωρίζεται και πάλι ότι είναι στην πρωτοπορία, όσον αφορά τη βάσιμη δυνατότητα αντιμετώπισης της κρίσης που ζούμε, κυρίως στον τομέα της υποδομής για τη μάχη της οικονομικής κρίσης που σηματοδότησε ήδη ο φονικός ιός. Κυρίως στην καλύτερη δυνατότητα αντιμετώπισης των εργασιακών δεδομένων, αλλά και των επιχειρηματικών.
Τί αναγνωρίζεται από τους ηγέτες του δυτικού κόσμου, στην ουσία; Αναγνω-ρίζεται το υψηλότερο πολιτιστικό οπλοστάσιο της Γηραιάς Ηπείρου, καθώς και η πολιτική της δυνατότητα να μπαίνει στην ουσία των προβλημάτων και να τα μάχεται με επίκεντρο τον ανθρωπισμό. Αυτό, αν για κάποιους πριν από δύο μήνες θεωρούνταν θεωρητικό, τώρα πια κατοχυρώθηκε ως μία πραγματικότητα και μία στρατηγική, που σπεύδουν να την ακολουθήσουν, ασμένως, οι «μεγάλοι ηγέτες» του Ηνωμένου βασιλείου και των ΗΠΑ.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ίσως ακόμα για σύγκρουση πολιτισμών, αναφερόμενοι στον αείμνηστο Καθηγητή Σάμιουελ Χάντιγνγκτον. Ζούμε όμως, το προηγούμενο στάδιο, σύμφωνα με το οποίο: Τι είναι προτιμότερο και πιο απαραίτητο, να είναι δηλαδή μπροστά οι άνθρωποι και μετά οι αριθμοί. Μα για την Ευρώπη, αυτό το πολιτισμικό στην ουσία θέμα, έχει λυθεί εδώ και περίπου 400 χρόνια!…
Όμως, φυσικό είναι όλους να μας απασχολεί το τί γίνεται από εδώ και πέρα. Με δεδομένο ότι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, έχει πλήρως διαταρα-χθεί, θα αποτελούσε απύθμενη αφέλεια να νομιστεί ότι η κατάσταση μετά τον κορωνοϊό μπορεί να μπαλωθεί. Είναι φανερό ότι το «διατλαντικό» κομμάτι του πλανήτη, αυτό πιστεύει και αυτό σκοπεύει να κάνει, απ’ ό,τι μέχρι στιγμής φαίνεται.
Αν το επιχειρήσει, θα έχει κάνει βουτιά στο κενό. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση όμως, ευτυχώς, τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά, διότι το καζάνι ανακατεύθηκε άγρια, πολιτικές του τύπου «Βόρειοι και Νότιοι» έχουν ήδη χρεωκοπήσει, πολιτικές άλλες όπως Ευρωπαϊκή Ένωση που πάει αργά και προσεκτικά –και γερμανικά– δεν πείθουν ούτε ανήλικα παιδιά. Μπορεί κάποιοι να αντισταθούν σε μία θύελλα. Όχι όμως την υπαρξι-ακή απειλή. Επομένως, πάλι με τη σοφία των αρχαίων μας προγόνων θα τελειώσω. Είπαν αυτό που ισχύει και σήμερα, όπως ακριβώς το είπαν: «Ανάγκα και Θεοί πείθονται».
