Του Ι. Κ. Πρετεντέρη
Στο ποδόσφαιρο υπάρχει η έκφραση «μια ισοπαλία που είναι σαν νίκη».
Δεν ξέρω αν τη λένε και στην Αμερική. Πάντως αυτό έζησαν ο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί την περασμένη Τρίτη.
Οι εκλογές «του μέσου της θητείας» στο Κογκρέσο (Βουλή και Γερουσία) δεν ήταν το «κόκκινο κύμα» που προσδοκούσαν οι Ρεπουμπλικανοί και θα σάρωνε τη διακυβέρνηση των Δημοκρατικών.
Και όχι μόνο αυτό. Ανέδειξαν ταυτοχρόνως τη δύναμη απώθησης που διατηρεί ο τοξικός Τραμπ.
Να μη γελιόμαστε: στο εκλογικό αποτέλεσμα έπαιξε περισσότερο ρόλο η αποστροφή που προκαλεί ο πρώην αμερικανός πρόεδρος παρά ο έρωτας που γεννάει ο διάδοχός του.
Τέλος καλό, όλα καλά; Περίπου.
Ακόμη κι αν κερδίσουν οριακά, οι Ρεπουμπλικανοί είναι τόσο διχασμένοι από τον «τραμπισμό» που δεν δείχνουν ικανοί να επιβληθούν των αντιπάλων τους. Είναι «η ισοπαλία σαν νίκη» που λέγαμε.
Η δεύτερη καλή είδηση των ημερών είναι ότι η Ρωσία ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Χερσώνα – τη μόνη περιφερειακή πρωτεύουσα που είχε καταλάβει μετά την εισβολή του Φεβρουαρίου στην Ουκρανία.
Ότι η Ρωσία χάνει τον πόλεμο, το ξέραμε από το καλοκαίρι. Τώρα θα ήταν ίσως μια ευκαιρία να τον τελειώσει κιόλας.
Δεν είμαι φυσικά αισιόδοξος. Ο Πούτιν μπορεί να χάνει αλλά δεν δείχνει διατεθειμένος να φύγει χωρίς να πάρει κάτι. Ίσως δεν το αντέχει.
Από την άλλη, οι Ουκρανοί αισθάνονται πλέον αρκετά νικητές ώστε να του παραχωρήσουν το παραμικρό.
Φυσικά σε λίγες εβδομάδες ο χειμώνας θα αναστείλει ουσιαστικά τις εχθροπραξίες. Θεωρητικά θα ήταν η ευκαιρία μιας περίσκεψης και μιας διαπραγμάτευσης.
Υποψιάζομαι πως κάτι τέτοιο θα επιθυμούσαν οι Ευρωπαίοι, ίσως και οι Αμερικανοί.
Αλλά, κακά τα ψέματα, αντικείμενο διαπραγμάτευσης προς το παρόν δεν υπάρχει. Ίσως θα πρέπει πρώτα Ρωσία και Ουκρανία να μετρήσουν τις πληγές τους.
Όλα αυτά όμως είναι τελικά και ένα καλό μάθημα.
Μάθημα για όσους αποθέωναν τη «ρωσική μηχανή» και την «ισχυρή ηγεσία» του Πούτιν.
Μάθημα για εκείνους που προσδοκούσαν χαιρέκακα να τρίψουν οι Ρώσοι τη μούρη της «αλαζονικής αλλά αποδυναμωμένης» Δύσης.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η Δύση βγαίνει αναζωογονημένη μέσα από μια απρόσμενη αποφασιστικότητα και ότι η Ρωσία θα χρειαστεί πολλά χρόνια να μαζέψει τις ζημιές της.
Καλό αποτέλεσμα. Μας θυμίζει για άλλη μια φορά ποια είναι «η σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Και μας λέει πως η δημοκρατία μπορεί ακόμη να κερδίζει τις μάχες της, αρκεί να τις δίνει.
Είτε στις κάλπες της Πενσιλβάνια, είτε στα πεδία της Ουκρανίας. στα πεδία της Ουκρανίας.
(από ΤΑ ΝΕΑ)
