Του Ηλία Καραβόλια
«Προτιμότερο να σβήνεις την υπεροψία παρά την πυρκαγιά» (Ηράκλειτος)
Η χώρα αυτή είναι η «πατρίδα του δάχτυλου». Είναι η χώρα της υπόδειξης και της εντολής.
Μάζες ολόκληρες κουνάνε το δάχτυλο και το φέρνουν μπροστά στο πρόσωπο του άλλου.
Γεννιόμαστε σε αυτό τον τόπο ως υποκείμενα υπόδειξης και προβολής. Και είναι μάλλον επειδή – μεταξύ άλλων – παλεύει μέσα μας η κυριαρχία με την υποταγή.
Πρώτη η ίδια εξουσία κουνάει το δάχτυλο και εξαιρεί τον εαυτό της από την κριτική και τον έλεγχο.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα το δάχτυλο αυτό «υπενθυμίζει» και υποδεικνύει στους πολίτες οτι κατέχει το απόλυτο αλάθητο, τα πρωτεία του νόμου, το άλλοθι της συγκυρίας, την μη ευθύνη, το ακαταλόγιστο με απλά λόγια.
Αυτό το ακαταλόγιστο, και η συστηματική υπενθύμιση του στην πλέμπα, είναι η ιστορική συμπύκνωση της αλαζονείας και της έπαρσης όσων καταφέρνουν κατά καιρούς να νέμονται το κράτος και να κυριαρχούν ως κάτοχοι ισχύος και ελέγχου πάνω στους πολλούς.
Νιώθει κανείς αδύναμος να αντισταθεί όταν βλέπει τους εκλεγμένους να μετατρέπουν την λογοδοσία και την απολογία σε καταδικαστικό λόγο, σε καταγγελτική ρητορική περί θυματοποίησης και συκοφαντίας.
Στην Ελλάδα γίνεσαι εύκολα κατηγορούμενος από κατήγορος της εξουσίας. Και κινδυνεύεις υπερβολικά. Ο τόπος έχει σκεπαστεί από ένα πέπλο αδιόρατης προφύλαξης των θεσμικών και των αρχόντων της.
Είναι μεθοδικά απλωμένο ένα τεράστιο δίχτυ προστασίας όσων διοικούν και απεμπολούν την ευθύνη όσον αφορά το έννομο δημόσιο συμφέρον.
Η κόπωση της ενσυναίσθησης των πραγμάτων ως έχουν, αυτό το «μια ζωή τα ίδια συμβαίνουν όποιος και αν ανεβαίνει πάνω» είναι η γελοία και γραφική δικαιολογία μιας ολόκληρης αυταπατώμενης κοινωνίας που βολεύεται να εξηγεί με όρους ιστορικότητας και παγίωσης τις παθογένειες( τις οποίες η ίδια παράγει, συντηρεί και θρέφει).
Η υπεροψία της εξουσίας απέναντι στον έλεγχο και την λογοδοσία μεταλλάσσει τα υποκείμενα – πολίτες αφού η κοινωνία θεσμίζει αυτό ακριβώς το στρεβλό σκηνικό της μη λογοδοσίας ως φυσιολογικό φαινόμενο.
Το ένδυμα της (υπερ)κανονικότητας βολεύει τους αδρανείς πολίτες, τους επαναστάτες του πληκτρολογίου, να ονομάζουν στους εαυτούς τους τον γκρίζο τόπο : εκεί που μια ολόκληρη κοινωνία έμαθε να «χάνεται» σκόπιμα στο κενό μεταξύ κράτους και δικαιοσύνης.
Το κούνημα του δάχτυλου των κυρίαρχων της εξουσίας μεταθέτει την πρόσληψη της διάκρισης των εξουσιών την ίδια στιγμή που αναπαριστά ( αντί να ακυρώνει) τις τεχνητές υπερεξουσίες.
Ο πολίτης εθισμένος στην έπαρση του αντικατοπτρισμού του ( αυτού που εκλέγει) μετατρέπεται σε διπολικό υποκείμενο που καταντάει «νεκρωμένο» οσον αφορά τις νοηματοδοτήσεις Κοινώς : δεν αντιλαμβάνεται βαθιά μέσα του ποιος τελικά του ασκεί βιοπολιτική, ποιος ασκεί υπερεξουσία και ποιος κυριαρχεί και στρεβλώνει τη θεσμική οπτική των συμβάντων.
Με τα γεγονότα πάντα να προσπερνούν την ερμηνεία τους, το συστημικό δίχτυ προστασίας περιλαμβάνει τους μεταφραστές των συμβάντων( όλους εκείνους που μεθοδικά απαλλάσσουν από κατηγορίες και ευθύνες όσους διαχειρίζονται το βίο και τα δημόσια αγαθά ..)
